Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα πανος. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Профессор Panos Kanavos: Первое вездеходное отчет о управление и финансирование colorectal рака (CRC)

Первый исчерпывающий доклад на colorectal внимательности рака в Европе и Австралии показывает потребность для действи

Первое вездеходное отчет о управление и финансирование colorectal рака (CRC) показывает срочную потребность для действия улучшить выживание пациентов диагностировало с этим общим раком в Европе и Австралии.

Ключевые заключения от рапорта опубликовали сегодня Лондонским Институтом Экономики (LSE) подтверждают что немногие страны оказывали предпочтение скрининг и обработка CRC. Проблемы существуют с сбором данных от регистратур рака на которых основать исследование и политические решения, лимитированная публика и политическая осведомленность CRC, немногие официально проверочные программы существуют, директивы обработки переменны и вообще плохой или задержанный доступ к обработке и медленное принятие снадобиь новых видов технологии (хирургического, новой пристрелнных портивораковых, etc) которые могут значительно улучшить исходы и увеличение survival.(1)
CRC второе совместное усилие смерти через весь рак печатает внутри людей и женщин на машинке в Европе определяя над 200.000 смертями в 2006(2). CRC повлияет на больше чем одно в 20 людях в их продолжительности жизни при 400.000 новых случаев диагностированных каждый год. Если диагностировано и обработано раньше ему потенциально предотвратим и curable, то раннее выявление и обработка смогли значить то 90% из людей survive.(3)
Профессор Panos Kanavos, ведущий автор рапорта и старший лектор на LSE, сказал что «Этот рапорт первое для того чтобы дать провайдеры медицинских услуг, тот, кто принимает решения и терпеливейшие группы детальное доказательство нужное для того чтобы создать и поставить устойчивые стандарты и планы которые обеспечат что люди повсеместно в Европа повлияли на этим опустошительным раком имеют равный доступ к более лучшему будущему.»
Рапорт принуждает prioritization этого потенциально предотвратимого и curable рака через большой лоток - европейские сотрудничество и поставка договоренной, интегрированнойся программы предохранения, включая скрининг и обработку CRC. Государство-членам нужно дать CRC более значительно голос внутри глобальная община.
Комментирующ на рапорте, Будочка Jola Гор, Основатель europacolon, единственного лотка - европейская организация защиты предназначенная к CRC сказала, «Сравнено к другим высоким ракам CRC падения в большинстве игнорирует. Это почему мы видим так много изменчивость вокруг Европы в диагнозе и внимательности людей с этими общим и сильно treatable раком. Теперь, когда мы имеем более ясное вникание где действию нужно быть принятым нам нужно работать к сохранять даже больше жизней.»
Ключевые результаты изучения
17 стран в Европе в дополнение к Австралии включены в рапорте. «Оценочный лист» положительных индикаторов (факторов которые улучшают внимательность CRC) и отрицательных индикаторов (факторов которые создают барьеры к самой лучшей внимательности) был создан командой LSE для того чтобы показать какие страны хлынутся и где они имеет комнату для улучшения.
Обще только несовершеннолетие счета стран над 50% для положительных пунктов (включая Дания, Франция, Германия, Италия, Нидерланды, ВЕЛИКОБРИТАНИЯ и Австралия) хотя никакие ого над 75% показывая что каждая страна имеет комнату для улучшения.
Ключевые заключения включают:
Сбор данных:
  • Сбор данных внимательности Карциномы остает плохим в Европе. Значительно дефициты оперируя понятиями собирая и записывая статистик рака - так же, как CRC-родственное расходование медицинского соревнования. Это значит что то оценивать требования к медицинского соревнования для будущих colorectal онкологических больных будет трудным и планирующ для правого уровня оказания услуг доставки пронального к главным ошибкам.
Политики и предохранение Скрининга:
  • CRC один из немногих раков согласно к деятельностям при скрининга рака. Если обнаружено на своем предраковом этапе, CRC можно предотвратить. Несмотря На эти факты и в дополнение к поднимая числам людей с CRC только несовершеннолетие стран участвует в официально скрининге для CRC (где приглашают подходящюю населенность для испытывать) и некоторые страны не имеют никакие инициативы скрининга CRC на всех.
  • более дальнеишей заботы наличие эндоскопии (пользы длиннего, гибкой трубы с светом и объектива фотоаппарата в конце рассмотреть внутренность двоеточия) по мере того как позитв экранировал испытания необходимо расследовать более далее.
  • Для того чтобы датировать только ограниченное количество стран имейте CRC-специфические терпеливейшие группы и немногие имеют активным кампании управляемые Правительством которое более добавочно уменьшает видимость этого рака к публике и политическим лидерам.
Обработка:
  • Обработка для CRC состоит главным образом хирургии, часто дополнено химиотерапией и радиотерапией в ректальном раке. Все страны сообщили вопросы с доступом к всем типам модальностей обработки CRC.
  • Директивы Обработки необходимы для доказательств-основанной практики к CRC однако много стран не имеют директивы для CRC и только половина стран с директивами имеет политики в месте для того чтобы контролировать как они использованы.
  • Обще доказательство на пользе пристрелнных обработок снадобья которые могут улучшить выживание для пациентов с предварительным CRC предлагает что только ограниченные количества подходящих пациентов имеют доступ к этим романным терапиям.
Наблюдение (следование):
  • следование пациентов, и те обработанных для CRC и те обработанных в предраковом этапе важно для того чтобы обнаружить любое рецидивирование заболевания и увеличит вероятие лечения и таким образом увеличенного выживания. В Настоящее Время большие изменения в практике следования и лимитированном контроле пациентов через страны.
Профессор Ричард Sullivan, Руководитель, Европейские Научные Руководители Учредительство Карциномы и соавтор нового рапорта заключает, «Это впервые в жизни вездеходное изучение поставляет богатство данные которые дают ясному мандату для изменения в путе снасть CRC много стран. Пока исходы улучшали для много пациентов CRC много дефицитов в поставке внимательности - придерживания к доказательств-основанным директивам, отсутсвия проверочных программ, польза субоптимальной обработки ли хирургическо или хемотерапевтическо - останьте и срочно быть адресовано.»

[source]
Read More

Dr. Panos Kanavos: The less healthy urban population: income-related health inequality in China



ABSTRACT BACKGROUND:
Health inequality has been recognized as a problem all over the world. In China, the poor usually have less access to healthcare than the better-off, despite having higher levels of need. Since the proportion of the Chinese population living in urban areas increased tremendously with the urbanization movements, attention has been paid to the association between urban/rural residence and population health. It is important to understand the variation in health across income groups, and in particular to take into account the effects of urban/rural
 residence on the degree of income-related health inequalities.

METHODS: 

This paper empirically assesses the magnitude of rural/urban disparities in income-related adult health status, i.e., self-assessed health (SAH) and physical activity limitation, using Concentration Indices. It then uses decomposition methods to unravel the causes of inequalities and their variations across urban and rural populations. Data from the China Health and Nutrition Survey (CHNS) 2006 are used.

RESULTS: 

The study finds that the poor are less likely to report their health status as "excellent or good" and are more likely to have physical activity limitation. Such inequality is more pronounced for the urban population than for the rural population. Results from the decomposition analysis suggest that, for the urban population, 76.47 per cent to 79.07 per cent of inequalities are driven by non-demographic/socioeconomic-related factors, among which income, job status and educational level are the most important factors. For the rural population, 48.19 per cent to 77.78 per cent of inequalities are driven by non-demographic factors. Income and educational attainment appear to have a prominent influence on inequality.

CONCLUSION: 

The findings suggest that policy targeting the poor, especially the urban poor, is needed in order to reduce health inequality.

[source]
Read More

Dr. Πάνος Καναβός: Κάθε κράτος αντιλαμβάνεται διαφορετικά την καινοτομία στα φάρμακα



Καθηγητής Διεθνούς Πολιτικής της Υγείας στο London School of Economics και σύμβουλος πολλών διεθνών Οργανισμών και Υπουργείων αναπτυσσόμενων χωρών σε θέματα μεταρρυθμίσεων υγειονομικής πολιτικής ο Πάνος Καναβός.

Ιδιαίτερα διαφωτιστικές σχετικά με το πως προσδιορίζεται από ένα κράτος η καινοτομία σε ένα φαρμακευτικό σκεύασμα ήταν η τοποθέτηση του Καθηγητή του London School of Economics (LSE), Πάνου Καναβού, στο πρόσφατο συνέδριο Healthworld. Την ομιλία του ο καθηγητής, και σύμβουλος του κ. Γεωργιάδη, αναφέρθηκε στη σημασία των ελέγχων των νέων τεχνολογιών που εισάγονται στην πολιτική θεραπευτικής αγωγής μιας κοινωνίας και η οποία αποτελεί αποκλειστική ευθύνη του κράτους. Το βασικό συμπέρασμα ήταν ότι σε πολλές περιπτώσεις τα κράτη δεν συμφωνούν στον χαρακτηρισμό ενός φαρμάκου ως καινοτόμο και φυσικά υιοθετούν εντελώς διαφορετική πολιτική αποζημίωσης από τιυς ασφαλιστικούς φορείς.

Σύμφωνα με τον κ. Καναβό, αφετηρία για τα συστήματα υγείας τα οποία διαθέτουν περιορισμένους πόρους και πρέπει να ξοδεύουν για νέες τεχνολογίες, είναι να προσδιορίζεται η αποτελεσματικότητα και η αποδοτικότητα που σχετίζονται με τα νέα φάρμακα. Για το λόγο αυτό, επιβάλλεται να ελέγχονται οι μεθοδολογίες αξιολόγησης στις χώρες του ΟΟΣΑ.

Ο κ. Καναβός αναφέρει δύο βασικά ερωτήματα τα οποία πρέπει να απαντώνται. Πρώτον, το ποια είναι η σχέση μια νέας τεχνολογίας με ένα παλιότερο φάρμακο, δηλαδή αν είναι το ίδιο, λιγότερο ή περισσότερο αποτελεσματική. Αν είναι δε περισσότερο αποτελεσματική, πόσο ακριβώς περισσότερο. Συμβάλλει δηλαδή σε καλύτερο προσδόκιμο ή ποιότητα ζωής; Ή και στα δυο; Συνήθως πρέπει να εξασφαλίζει και τα δυο.

Το δεύτερο ερώτημα είναι κατά πόσο το κόστος ανταποκρίνεται στην αποτελεσματικότητα, δηλαδή κατά πόσο αξίζει αυτή η δαπάνη (value for money), ένα ερώτημα που είναι περισσότερο υποκειμενικό.

Για την απάντηση των συγκεκριμένων ερωτημάτων η πανεπιστημιακή κοινότητα και οι ερευνητές βασίζονται σε μελέτες και έρευνες στις οποίες πλέον παρατηρείται μια τάση να αυξάνεται η γνώμη και η συμμετοχή των ασθενών. Είναι δηλαδή επιστημονικές αλλά και κοινωνικές αναλύσεις

Τα συστήματα κόστους/αποτελεσματικότητας

Σύμφωνα με τον κύριο Καναβό, πριν 2 χρόνια ξεκίνησε μία μελέτη που αφορούσε 300 περίπου σκευάσματα, αντίστοιχες διαγνώσεις καθώς και τις αποφάσεις των οργανισμών φαρμάκων (των αντίστοιχων ΕΟΦ) σε Σκοτία, Σουηδία, Αυστραλία, Αγγλία και Καναδά. Η έρευνα μας έδειξε το εξής παράδοξο: Τεχνολογίες που σε μία χώρα είχαν αξιολογηθεί θετικά και είχαν πάρει το δρόμο τους να ενταχθούν στη θετική λίστα φαρμάκων των χωρών αυτών, σε άλλες χώρες είχαν αξιολογηθεί εντελώς αρνητικά. Κι εκεί πάμε στην ανάγκη να εισάγουμε στη μεθοδολογία των εγκρίσεων την αντικειμενικότητα.

"Διαπιστώσαμε συγκεκριμένα ότι, στον Καναδά το 40% των 300 τεχνολογιών που εξετάσαμε δεν καλύπτεται από τους φορείς ασφάλισης, το 40-45% καλύπτεται με βάση συγκεκριμένα κριτήρια και μόνο το 5% καλύπτεται απόλυτα. Αντίθετα στη Σουηδία οι περισσότερες τεχνολογίες καλύπτονται, κάποιες λιγότερες με κριτήρια και ένα μικρό ποσοστό δεν καλύπτεται".

Άρα η προσβασιμότητα στις θεραπείες, τονίζει ο κ. Καναβός, εξαρτάται από την αντιμετώπιση που έχει η κάθε χώρα για την τεχνολογία αυτή και άρα είναι πολύ μεγάλη η σημασία για τη σχέση κόστους αποτελεσματικότητας για συγκεκριμένες χώρες. Επίσης, κάθε χώρα χρησιμοποιεί διαφορετικά τη μεθοδολογία ανάλυσης κόστους αποτελέσματος. Υπάρχουν λοιπόν αρκετά θέματα προς επίλυση.

Ο κ. Καναβός σημειώνει : "Όλα αυτά λοιπόν είναι πάρα πολύ σημαντικά, για την χώρα μας και από την μεριά μας συμμετέχουμε και σε ένα μεγάλο πρόγραμμα που έχουμε πάρει από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και το οποίο αφορά την αξιολόγηση τεχνολογιών υγείας, το Αdvance ΗΤΑ. Εδώ βλέπουμε μεθοδολογίες όπως τα πολλαπλά κριτήρια, σχετικά με την αξία προϊόντων, κοιτάζουμε πάρα πολύ ενεργά το πώς οι ασθενείς μπορούν να δώσουν οι ίδιοι τα χρήματα, κοιτάμε πάρα πολύ τα ορφανά φάρμακα και γενικώς άλλες τεχνολογίες υγείας . Είναι ένα μεγάλο project το οποίο έχει αγκαλιάσει γύρω στις 13 χώρες. Βέβαια όλα αυτά δεν έχουν καμία σχέση με την ελληνική πραγματικότητα! Κι αυτό γιατί ενώ τα τελευταία 20 χρόνια συνάδελφοι μας στο εξωτερικό έχουν βάλει όλες αυτές τις μεθοδολογίες στη διαδικασία λήψεις αποφάσεων και έχουν προχωρήσει μεθοδολογικά και εμπειρικά να αξιολογήσουν, τι γίνεται και το πώς μπορούν να βελτιώσουν την αποδοτικότητα του συστήματος, εμείς δε κάναμε τίποτα ή κάναμε πάρα πολύ λίγα. Και βέβαια η συγκυρία δεν είναι πάρα πολύ καλή για την χώρα".

Ο κ. Καναβός αναφέρει μάλιστα τα αποτελέσματα από το τελευταίο ευρωβαρόμετρο όπου υπάρχουν χώρες όπως το Λουξεμβούργο, το Βέλγιο η Αυστρία, η Σουηδία, η Βρετανία κ.λ.π. όπου το επίπεδο ικανοποίησης για το σύστημα υγείας υπερβαίνει το 80% σε μερικές περιπτώσεις το 90% και στον αντίποδα υπάρχουν χώρες όπως η Λιθουανία, η Βουλγαρία, η Πολωνία και η Ελλάδα με την χώρα μας μάλιστα να είναι ο ουραγός, όπου η ικανοποίηση για το σύστημα υγείας δεν υπερβαίνει το 10%.

"Όταν λοιπόν ρωτάμε τους εμπλεκόμενους φορείς, για το πώς θα μπορούσε η καινοτομία να μπει στη διαδικασία λήψης αποφάσεων παίρνουμε απαντήσεις όπως «θέλουμε οπωσδήποτε ένα σταθερό, ένα προβλέψιμο σύστημα και θέλουμε ένα σύστημα το οποίο να είναι ικανό να καλύψει τις ανάγκες του πολίτη, θέλουμε ένα σύστημα στο οποίο να μπορούμε να μετρούμε μακροοικονομικά, θέλουμε αποδοτικές ρυθμιστικές αρχές, είναι πάρα πολύ σημαντικό. Θέλουμε άρση στον υποβιβασμό των υπηρεσιών υγείας. Να υπάρχει λογοδοσία, έτσι ώστε να ξέρουμε τι κάνουμε και τι θέλουμε»".

"Μιλώντας, λοιπόν σε ασθενείς, σε ακαδημαϊκούς, στη βιομηχανία, και σε γιατρούς της Ελλάδας βλέπουμε ότι το μέλλον μπορεί να προδιαγράφεται κάπως καλό. Πρώτη μας ερώτηση ήταν, πως καταλαβαίνετε τον όρο καινοτομία. Κάποιος μας απάντησε π.χ. είναι να γλιτώνουμε χρήματα. Κάποιος άλλος είπε ότι η καινοτομία θέλω να είναι πιο αποτελεσματική από οτιδήποτε είναι διαθέσιμο τώρα... άλλος μας είπε, θέλω να έχει πολύ λιγότερες παρενέργειες. Άλλος είπε, θέλω να πάω στη δουλειά μου ή να κάνω αυτά που μου αρέσουν άμεσα χωρίς να έχω περιορισμούς κ.λ.π.

Η δεύτερη ερώτηση που τους θέσαμε είναι «Πως η φαρμακευτική καινοτομία μπορεί να αλλάξει την ζωή σας». Κι εκεί υπήρχαν θέματα όπως ποιότητα ζωής, τρόποι επιβίωσης, να μπορώ να κάνω αυτό που θέλω σήμερα και αύριο. Αν μπορώ να πω στους ασθενείς μου να κάνουν αυτό που θέλουν. Να μειώσουν τα κόστη στο σύστημα κ.λ.π. Δηλαδή πολλές διαφορετικές οπτικές από τους εμπλεκόμενους.

Η τρίτη ερώτηση αφορά στο «ποια κριτήρια θα χρησιμοποιήσετε για να μετρήσετε την αξία της φαρμακευτικής καινοτομίας από την πλευρά την δικιά σας». Πολλοί είπαν όλοι οι παράγοντες οι οποίοι είναι διαθέσιμοι και έχουν να κάνουν σε σχέση με αυτό. Άλλοι μας είπαν ότι τα κριτήρια είναι ανάλογα με το πόσο σημαντική και σοβαρή είναι η ασθένεια. Το πώς επηρεάζεται η οικογένεια και η κοινωνία.

Η τέταρτη ερώτηση ήταν για το πως νομίζετε, ότι θα πρέπει να αξιολογείται στην Ελλάδα η τεχνολογία στον άμεσο μέλλον. Κάποιοι μας είπαν, ότι ναι θέλουμε ένα καινούργιο σύστημα τεχνολογιών υγείας. Αντίθετα άλλοι μας είπαν ότι δε χρειάζεται να κάνουμε ένα καινούργιο σύστημα. Άλλοι τόνισαν ότι δεν θα «ἁνακαλύψουμε τον τροχό. Απλά θα φέρουμε ένα σύστημα τεχνολογιών υγείας στο οποίο να βασιστούμε και το οποίο ήδη έχει παραχθεί σε άλλες χώρες. Άλλοι μας είπαν επίσης ότι θέλουμε να διαπραγματευτούμε».

Και εδώ ο κύριος Καναβός σημειώνει πως η διαπραγμάτευση είναι ένα πολύ σημαντικό θέμα. «Σαν χώρα σαν εμπλεκόμενοι φορείς, δεν έχουμε συνηθίσει την διαδικασία της διαπραγμάτευσης και αυτό είναι ενδεχομένως κάτι που μπορεί να δούμε στο μέλλον. Και μάλιστα σε μια περίοδο που πρέπει να γίνουν μεταρρυθμίσεις για την οποία τα πρώτα δείγματα της έρευνα δείχνουν ότι οι ερωτώμενοι θεωρούν πως πρέπει να αλλάξουμε το σύστημα τελείως, όχι μόνο το σύστημα διάθεσης, τιμολόγησης φαρμάκων και αποζημίωσης, αλλά γενικότερα το σύστημα υγείας. Πρέπει να έχουμε ένα πολύ δυνατό σύστημα πρωτοβάθμιας κάλυψης και βέβαια θα πρέπει να έχουμε καλύτερη συνταγογράφηση».
Read More

Dr. Πάνος Καναβός: Περί του συστήματος υγείας στην Ελλάδα



Καθηγητής Διεθνούς Πολιτικής της Υγείας στο London School of Economics και σύμβουλος πολλών διεθνών Οργανισμών και Υπουργείων αναπτυσσόμενων χωρών σε θέματα μεταρρυθμίσεων υγειονομικής πολιτικής, ο κ. Πάνος Καναβός ήλθε στην Αθήνα για να πάρει μέρος στο Συνέδριο «Shaping the Future of Healthcare in Greece» που διοργάνωσαν οι FINANCIAL TIMES. Αμέσως μετά, μίλησε και μας ανέπτυξε τη δική του οπτική για τις μεταρρυθμίσεις που πρέπει να κάνει η Ελλάδα στον τομέα της υγείας.
 Εμείς απλά μεταφέρουμε τις θέσεις του:





Ακούγεται σε όλους τους τόνους ότι «μια περίοδος κρίσης αποτελεί και περίοδο ευκαιριών». Πόσο το πιστεύετε αυτό για την Ελλάδα και, ειδικότερα, στον τομέα της υγείας;

Σίγουρα κάθε κρίση είναι και μια ευκαιρία για μεταβολές, ιδιαίτερα σε μια χώρα όπου τα προβλήματα χρονίζουν. Το θέμα είναι πώς εκμεταλλεύεται κανείς την κρίση. Πρέπει να δούμε τι ανθρώπινους πόρους διαθέτουμε έτσι ώστε, όταν κινητοποιηθούν, και αν κινητοποιηθούν, να μπορέσουμε να κάνουμε κάποια σωστά πράγματα, είτε στη φάση της πρόληψης είτε στη φάση της περίθαλψης είτε ως προς τις μεταρρυθμίσεις που έχει ανάγκη η χώρα. Σήμερα υπάρχουν πολλές ανισορροπίες. Μιλάμε για μία χώρα που δεν είχε σημαντικές μεταρρυθμίσεις την τελευταία 15ετία, ούτε στα νοσοκομεία, ούτε στην τιμολόγηση φαρμάκων. Έχουμε τους πιο πολλούς γιατρούς κατά κεφαλήν, έχουμε τα πιο ακριβά γενόσημα στην Ευρώπη. Έχουμε τον τομέα της διανομής να κερδίζει σημαντικά ποσά. Έχουμε σημαντικές καθυστερήσεις στις πληρωμές. Όλες αυτές οι ανισορροπίες πρέπει κάποια στιγμή να διορθωθούν. Όλες οι χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης έχουν προχωρήσει σημαντικά στα κομμάτια αυτά. Στην Ελλάδα, αν οι πολιτικές και άλλες δυνάμεις συνδράμουν, έχει καλώς. Εάν όχι, θα είναι μία ακόμη ευκαιρία χαμένη, ίσως από τις τελευταίες.

Ποιος είναι ο βασικός στόχος που πρέπει να θέσει η Ελλάδα, στον τομέα της υγείας;

Αυτό που θεωρώ σημαντικό, είναι να βρούμε ως χώρα και ως κοινωνία τα εργαλεία για αποτελεσματική παροχή υπηρεσιών με βάση κοινωνικοοικονομικά κριτήρια, να επιτύχουμε δηλαδή περίθαλψη αποτελεσματική σε σχέση με το κόστος. Να έχει ο πολίτης αποτελεσματική παροχή υπηρεσιών, την οποία δεν έχει. Το έχω ζήσει κι εγώ ως Έλληνας τουρίστας, που επισκέπτομαι κάθε χρόνο τη χώρα μου, αλλά και ως άτομο που έπρεπε να έχει περίθαλψη η οικογένειά του και δεν την είχε. Γιατί ο Έλληνας φορολογούμενος να συντηρεί κάποιες δομές, οι οποίες όχι απλώς δεν αποδίδουν τα μέγιστα, αλλά ούτε καν τα standards; Για παράδειγμα, οι τομείς της ψυχικής υγείας ή της κοινωνικής φροντίδας είναι ανύπαρκτοι και πρέπει κανείς να πληρώσει το 100% του κόστους. Αυτή τη στιγμή, ανάμεσα στις χώρες της ΕΕ, είμαστε η χώρα με τις μεγαλύτερες out-of-pocket δαπάνες. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να πληρώσει κανείς από την τσέπη του για να πάρει υπηρεσίες τις οποίες δυνάμει θα έπρεπε να του προσφέρει το κράτος ή το σύστημα υγείας.

Μιλάτε για τη σχέση κόστους/οφέλους (value for money). Σε τι επίπεδο βρίσκεται η Ελλάδα ως προς αυτό;

Σε μηδενικό επίπεδο. Ας πάρουμε για παράδειγμα τις προμήθειες. Με ποια λογική το δημόσιο θα διαπραγματευτεί value for money με τον ιδιωτικό προμηθευτή, ο οποίος υπερτιμολογεί, αφού γνωρίζει ότι θα πάρει τα λεφτά του μετά από 5-6 χρόνια;* Από την άλλη, είναι σημαντικό η περίθαλψη να είναι αποτελεσματική σε σχέση με το κόστος, κάτι που δεν έχει επιτευχθεί ποτέ στην Ελλάδα. Πριν από αυτό όμως, πρέπει να δούμε με τι κριτήρια συνταγογραφούμε, με τι κριτήρια οι γιατροί παίρνουν αποφάσεις, με τι κλινικές πρακτικές; Υπάρχουν κατευθυντήριες γραμμές; Δεν νομίζω. Ο καθένας συνταγογραφεί με γνώμονα τη γνώση του. Σε όλα αυτά πρέπει να μπει ένα μέτρο, και εκεί θα παίξουν ρόλο οι ασφαλιστικοί φορείς και το Υπουργείο Υγείας. Άρα, λοιπόν, πριν πάμε σε αποτελεσματικότητα σε σχέση με το κόστος, πρέπει να πάμε σε μια auditing phase care για κάθε συγκεκριμένη διάγνωση και για το κάθε στάδιο μιας ασθένειας. Γιατί όταν υπάρχει πολυγνωμία, φυσικό είναι να οδηγούμαστε στην σπατάλη.

Υπάρχουν στην Ελλάδα οι ειδικοί που χρειάζονται για να γίνουν όλα αυτά;

Αν μου κάνατε την ίδια ερώτηση πριν δέκα χρόνια, θα έλεγα ότι δεν υπάρχουν, αφού δεν είχαμε διοικητές νοσοκομείων εκπαιδευμένους στις υπηρεσίες υγείας. Σήμερα έχουμε μία κρίσιμη μάζα, η οποία έχει μετεκπαιδευτεί στο εξωτερικό, έχει μεταφυτευτεί πάλι στη χώρα και, εν πάση περιπτώσει, πληροί κάποιες προϋποθέσεις. Και βέβαια μιλάμε για άτομα σε διαφορετικά μετερίζια, είτε στον δημόσιο είτε στον ιδιωτικό τομέα, είτε σε νοσοκομεία είτε στον φαρμακευτικό τομέα, υπάρχει μια πανσπερμία. Νομίζω όμως ότι έχουμε ξεφύγει πλέον από την πρακτική που υπήρχε πριν 10-15 χρόνια, ότι ο διοικητής του νοσοκομείου είναι στρατιωτικός. Όταν μιλάμε για αξιολόγηση υπηρεσιών υγείας και για τους πόρους της υγείας, που είναι μετρημένοι, πρέπει να είμαστε προσεκτικοί. Οι κατευθύνσεις της πολιτικής πρέπει να έχουν γνώμονα το δημόσιο συμφέρον. Και το δημόσιο συμφέρον πρέπει να ταυτίζεται με τη βούληση του φορολογούμενου, ο οποίος λογικό είναι να περιμένει κάτι ως αντάλλαγμα, όταν δίνει τακτικές εισφορές και φόρους.

Μιλήσατε και για τα δικαιώματα των ασθενών. Πώς πιστεύετε ότι μπορούν οι ασθενείς να συμμετάσχουν στη διαδικασία λήψης αποφάσεων και να αναμιχθούν στη συζήτηση για τέτοιου είδους θέματα;

Κατ’ αρχήν κάτι τέτοιο είναι προς το συμφέρον όλων μας. Ο Ρόζενμπεργκ είχε πει ότι «η υγεία είναι μια ελλιπής διάγνωση». Αυτό σημαίνει ότι καθένας μας ως άτομο, αλλά και συνολικά, ως κοινωνία, έχουμε την υποχρέωση απέναντι στους εαυτούς μας, αλλά και απέναντι στην οικογένεια και στην κοινωνία να συμμετέχουμε ενεργά και βέβαια σαν δυνάμει ασθενείς με την προσωπική μας υγεία, δηλαδή με τον τρόπο ζωής που επιλέγουμε. Γύρω στο 60-65% της επιβάρυνσης ασθενειών (burden of disease) έχει να κάνει με ασθένειες που συνδέονται με τον τρόπο ζωής, δηλαδή με την παχυσαρκία, την υπέρταση, τη δυσλιπιδαιμία, την έλλειψη άσκησης, την κακή διατροφή, το οινόπνευμα, το κάπνισμα. Και τα ποσοστά αυτών στην Ελλάδα είναι τεράστια.

Το άλλο είναι τι κάνει κανείς ως ασθενής. Και συνταγματικά να το δει κανείς, νομίζω ότι κάθε πολίτης έχει το δικαίωμα και την υποχρέωση να συμμετέχει στη διαδικασία λήψης αποφάσεων. Πολλά συστήματα υγείας το έχουν πλέον θεσμοθετήσει. Λένε για παράδειγμα στη Σουηδία ότι οι ασθενείς θα συμμετέχουν στη συζήτηση, όταν αξιολογείται μια καινούργια τεχνολογία. Το ίδιο και στην Αγγλία και στη Σκωτία, αλλά και σε μικρότερες χώρες, όπως στην Εσθονία και τη Λιθουανία. Θέλουμε να μάθουμε από τους ασθενείς πώς ακριβώς είναι να ζει κανείς με μια ασθένεια ή πώς πιστεύει ότι μπορεί να συμβάλει μια καινούργια τεχνολογία στην υγεία του. Πρόκειται για πράγματα που οι υπεύθυνοι λήψης αποφάσεων δεν μπορούν να γνωρίζουν.

Γίνεται δηλαδή μια πιο ανθρωποκεντρική προσέγγιση…

Ακριβώς, και αυτό γεννά ένα περαιτέρω ερώτημα: Μπορεί ο μέσος πολίτης και ο μέσος ασθενής που εκπροσωπεί το κίνημα των ασθενών σε κάποια ασθένεια να τα πει όλα αυτά στον Υπουργό ή στον Πρωθυπουργό ή στον ασφαλιστικό οργανισμό; Η απάντηση είναι όχι. Εκεί επαφίεται κανείς στην εκπαίδευση και την παιδεία των ασθενών και στο κίνημα των ασθενών γενικότερα. Στο LSE έχουμε στήσει μία Ακαδημία Ασθενών, όπου τους μαθαίνουμε τι θα πει αξιολόγηση τεχνολογίας υγείας, πώς λειτουργεί και πώς μπορούν οι ίδιοι ως ασθενείς ή ως εκπρόσωποι ασθενών να βοηθήσουν την ομάδα τους και να συμβάλουν ενεργά στην αξιολόγηση της τεχνολογίας, να ποσοτικοποιήσουν δηλαδή τα υπέρ και τα κατά.

Είστε αισιόδοξος για την πορεία του τομέα της υγείας στην Ελλάδα;

Θέλω να είμαι αισιόδοξος. Εξαρτώνται πάρα πολλά από εμάς. Ακούγοντας όσα είπε ο Υπουργός στο Συνέδριο νομίζω ότι υπάρχουν κάποιες πολύ σωστές κατευθύνσεις, που θα έπρεπε να έχουν δρομολογηθεί εδώ και δεκαετίες. Ωστόσο, ενώ γενικά έχουμε πολύ καλή νομοθεσία, χωλαίνουμε επικίνδυνα στην εφαρμογή. Εδώ πρέπει να συνδράμει η όποια κυβέρνηση. Μπορεί κανείς να βρει ένα consensus και πρέπει κάποιοι να θυσιάσουν ένα κομμάτι από τα συμφέροντά τους για να μπορέσει να πάει μπροστά αυτός ο τομέας. Το δεύτερο πρόβλημα μετά την εφαρμογή, είναι η μέτρηση. Είχαμε μάθει 30-40 χρόνια να ζούμε χωρίς μέτρηση. Αυτό είναι πλέον κόλαφος. Όταν ζούμε σε ένα νοικοκυριό με μετρημένους πόρους, δεν θέλουμε να ξέρουμε πού ξοδεύουμε; Το ίδιο δεν είναι η υγεία και γενικότερα η οικονομία; Θα πρέπει να μετρούμε και το τελευταίο δεκαράκι…

Πώς ακριβώς θα επιτευχθεί αυτό;

Εκείνο που έχει σημασία στη μέτρηση και στην αξιολόγηση πολιτικών υγείας είναι το εκάστοτε μίγμα πολιτικής που ακολουθείται. Για παράδειγμα, ο ΠΟΥ αφενός και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή αφετέρου, έχουν στόχο να αυξήσουν το προσδόκιμο επιβίωσης κατά έναν χρόνο μέσα στα επόμενα δέκα χρόνια. Τι πρέπει να κάνουμε για να φτάσουμε εκεί; Πρέπει αφενός μεν να αξιολογούμε πού θέλουμε να βρισκόμαστε στα επόμενα 5-10 χρόνια και αφετέρου να αποφασίσουμε ποιες ασθένειες πρέπει να καταπολεμήσουμε. Έχουμε π.χ. καλή περίθαλψη στον διαβήτη; Αν γίνουν όλα αυτά, θα μας βγάλω το καπέλο. Σίγουρα όμως δεν θα γίνουν άμεσα. Οι Άγγλοι παρουσίασαν μείωση των ποσοστών στον καρκίνο του πνεύμονα, αφού είχαν ήδη εφαρμόσει μια πολιτική πρόληψης και μείωσης κατανάλωσης καπνού από το 1957. Επίσης, για να φτάσουν σε επίπεδο συνταγογράφησης γενοσήμων στο 75% του συνόλου, χρειάστηκαν 20 χρόνια. Στην Ελλάδα το ποσοστό συνταγογράφησης γενοσήμων είναι 12%, δεν γίνεται από τη μια στιγμή στην άλλη να φτάσουμε στο 50%.

ΤΟ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΑΣ

Έχετε υπάρξει σύμβουλος πολλών χωρών, σχετικά με μεταρρυθμίσεις στον τομέα της υγείας. Υπάρχουν παραδείγματα χωρών που ήταν σε πολύ χαμηλό επίπεδο κι ωστόσο κατάφεραν να κάνουν βήματα μπροστά;

Φυσικά, με πρώτη και καλύτερη την Τουρκία δίπλα μας, η οποία κατά το μάλλον ή ήττον, είχε παρόμοιες πολιτικές διαγραμμίσεις με εμάς. Από το 1960 είχαν την προοπτική να μεταβάλουν το σύστημα υγείας και τελικά αυτό έγινε πολιτική βούληση το 2007. Μέσα σε 4-5 χρόνια, οι Τούρκοι έκαναν αλματώδεις μεταρρυθμίσεις. Κατόρθωσαν να ενοποιήσουν τα ταμεία, να αλλάξουν τις πληρωμές, να θεσμοθετήσουν την πρακτική του οικογενειακού γιατρού και να δώσουν σε όλο τον κόσμο πρόσβαση στις υπηρεσίες υγείας. Βέβαια, ακόμα υπάρχουν 10-12 εκατομμύρια ατόμων που ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας. Σε αυτούς δίνεται άμεση πρόσβαση σε υπηρεσίες υγείας με μία πράσινη κάρτα – είναι οι λεγόμενοι green card holders.
Επίσης, στην Τουρκία έχουν αρχίσει να θεσμοθετούν και έχουν εισάγει κίνητρα για γιατρούς, έτσι ώστε οι οικογενειακοί γιατροί να συνταγογραφούν ή να εξετάζουν τον ασθενή με ορισμένο τρόπο και να αξιολογούνται με τα πρότυπα της Γαλλίας, της Βρετανίας, της Σουηδίας κ.λπ. Το σημαντικό είναι ότι έχουν αποφασίσει να φτιάξουν, όχι μόνο ένα σύστημα υγείας που να ικανοποιεί τα αιτήματα του τουρκικού λαού, αλλά ένα κέντρο αριστείας στην ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής. Έχουν κάποιο όραμα κι αυτό είναι που δεν βλέπω στην Ελλάδα.
Read More
Εγγραφή σε: Αναρτήσεις (Atom)