Kanavos-Genealogy: ιωαννης

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ιωαννης. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Ano Chora is linked to the great Byzantine family Kanaveoi from which an emperor came. After the Franks conquest in 1204 and later the Ottomans the invasion in 1453 Constantinople many seigniorial families of the city escaped to safer places. The establishment of Kanaveoi in Kravara is unclear as there is no solid evidence. We meet written proof of Kanaveoi in Kravara in 1739. One thing is certain that they were leaders not only in Ano Chora but in all the villages of Kravara.
Kanaveoi also founded the great Academy of Ano Chora. But Kanaveoi were banished between 1800 and 1801 by Ali Pasa and were forced to seek refuge in Egio thus the Academy closed. We should mention that Father Kosmas of Aetolia had attended the academy during 1734 and taught in the school until 1738. The last of Kanaveoi family was Ioannis Nikolaou Kanavos (1866-1953) who was elected as Member of the Parliament but also as Senator and Minister for many times.

Undoubtedly the natural environment of the village is its greatest enticement. The forests are a natural mosaic made of many different types of trees such as: chestnut, fir, cedar oak and other. Amongst the fir, chestnut, cedar trees and fern there are many springs.

During these past years Ano Chora is taking full advantage of its natural beauty and social infrastructure like the Health Centre in order to create attractive tourist infrastructure that will make the village a tourist destination.
The old stonemason houses but also the new ones have blended in the natural environment; the traditional cafés and the cobblestone streets; the traditionally built hotels and guesthouses under the big plane trees, make up an idyllic atmosphere and grab the attention of the observer. The church of Agia Paraskevi (1918) is also magnificent with its two imposing cruciform bell towers built with carved black stones. The icons of Agia Paraskevi and Panagia SKopiotissa also stand out.

Moreover, there is much to see from the Lakoula Hill to the hill of Aye Giorgi. Even the small bus (Karnavalos) served as public transportation until 1983. Now it is on display by Agia Paraskevi church. During mid-October the chestnut and tsipouro festival is organised where tsipouro is distilled; roasted chestnuts, traditional pies, stew and deserts served (baklava, ravani, kourabie, cherry, chestnut, walnut, quince).

>>> Αno Xora - Google maps.

Article by: Benoît Kanabus

I try to summarize the scattering of our clan, according to the history I know. Please add or emend information according your own family archives and knowledge:

- From 10th (990) to 15th century (1453), the well-known Kanabos noble lineage lived in Constantinople, arround Blachernae area (northwestern section of the city) where is still the church St Demetrios Kanabos (also called St Demetrius Kanabus in Latin, Kanabu's in Turkish, even "Canabée" in French...).

- In 1204-1205, after the Sack of Constantinople by the Latin Crusaders and above all the assassination of Nikolaos Kanabos (or in Latin Nicolaus Kanabus), few Kanabos went to Greece and ended up at Nafpaktia and Mistra.

[- Nikolaos was, we know well it, Sebastos (to render the Roman Imperial title of Augustus), then elected Emperor of Byzantine Empire in 1204. (It's the last known act of the Roman Senate founded in 753 BC...). Nikolaos would be a relative of Angelos Imperial dynasty, founded by Konstantinos Angelos from Philadelphia (1096)…]

- In 1453, after the Fall of Constantinople and Ottoman occupation, Kanabos family leaved definitively Constantinople to go to Greece.

- But… the last Kanabos living in Constantinople was the Prôtégoros (Lord Mayor) Laskaris Kanabos (1454), a relative of Laskaris and Kantakouzénos Imperial dynasties. His wife was also relative of Constantin XI from Palaiologos dynasty, the last Emperor of Byzance.

- In 1683, after the Battle of Vienna, lost by Ottomans, won by the Polish King John III Sobieski, the Greek private I. Kanabos was prisoner of war in Wilanow (Warsaw). He had descendants, the Kanabus (Latin form of our surname because Polish administration) living actually in Poland. Family estate near Wilanow call “Kanabusowka” - exactly the same name than estate “Kannabeiko” in Ano Hora/Nafpaktia (Greece).

- In 18the century, some Kanabos fleed Ottoman persecutions to Italy where one district of the Reggio Calabria city is called in Calabrian Greek “Kannavo” (phonetically transliterated) or "Cannavo" in Italian. (Warning: I personally don’t know this part of family history and I am curious to get more information).

- In 20th century, some Kanabos (phonetically transliterated Canavos) immigrated to USA from Greece (1930), to Belgium from Poland (1945), to France from Italy (19??)…

- So, Church St Demetrios Kanabos (Constantinople), estate Kannabeiko (Greece), estate Kanabusowka (Poland), district Kannavo (Italy), yes, we will be proud: our clan across the universe.

Ioannis Kanabes (14th century) lived at the Monastery of the Theotokos Zoodochos Pege under the monastic name Hilarion. Typically members of the Byzantine elite would retire to a monastery later in life, assuming a name in religion that began with the same letter as their secular name. It is also likely that Kanabes was the ktetor or founder of the church of Saint Demetrios tou Kanabe, a foundation that still exists in modem Istanbul . The current structure is an eighteenth-century, timber-roofed basilica that replaced a pre-conquest domed edifice. The interior of the church was graced with a mosaic program, evidence of which was still present in the cupola before its destruction in an earthquake in circa 1719. The church is located near the Blachemae Quarter of Constantinople, which was an aristocratic residential center of the City during the Late Byzantine period.

In Byzantine times Saint Demtrios tou Kanabe would have been located near the Pammakaristos monastic complex and the Emperor’s palace, the important monastery of the Chora and the palace of its founder Theodore Metochites. The placement of Kanabes’ foundation and the fact that he was able to commission an important poet to create two epigrams for him proves his possession of disposable wealth and access to the right aristocratic circles. Kanabes’ wealth is in fact alluded to in the second poem that he commissioned from Philes. In this epigram Ioannis/Hilarion goes so far as to compare himself with the rich man that went to hell, while Lazarus was placed in the bosom of Abraham: “For I am struck by the <example of the>rich man who suffers greatly from thirst and is broiled il <hellfire>.” From the sum of this evidence one can propose that Ioannis Kanabes was well established in the aristocratic framework surrounding the Emperor’s court, although his exact status is in unknown

[…]

Interestingly, there is a tangential connection between the Kanabes family and this Emperor as it is recorded that the father-in-law of a Nikephoros Kanabes, Demetrios Kassandrenos, accompanied the Emperor John Kantakuzenos by ship when he visited the city of Mistra in 1361.

The lack of evidence of any other example in micromosaic representing this complex subject and the specific feasts included, all add credibility to the hypothesis that this was in fact Kanabes’ icon, which made its way to Italy given to a loyal courtier of Kantakuzenos’s during the coup d’état that dethroned him in 1357. Although a member of the court, Kanabes was certainly not of the highest stratum of this aristocratic society; he does not claim any of the most illustrious surnames prominent at this time such as Palaiologos, Komnenos, Kantakuzenos or Rhaoul.

The custom of Palaiologan nomenclature allowed an individual to chose names from either maternal or paternal lines, with individuals typically selecting the name of the more illustrious side of the family. Kanabes’ social level is difficult to accurately gauge since he only uses one last name, it is likely that he belonged to the middle to low aristocracy. This factor consequently broadens the potential scope of patrons for micromosaic icons, and modifies what earlier scholars had believed, namely that these were possessions of only the highest echelons of the Byzantine Society. Members of the elite may generally have had access to these works of art both as patrons and as recipients of these as gifts.

(E. C. RYDER, 2007, p. 208-209 and 213-214)

Όπως αναφέραμε ο Ιωάννης Κανναβός, βουλευτής και Υπουργός δεν άφησε απογόνους καθ' όσον η καλή του γυναίκα είχε πολλές αποβολές και στην εποχή εκείνη η ιατρική δεν μπορούσε να βοηθήσει.
Πούλησε και το τριόφορο αρχοντικό των Κανναβαίων και κάπου εδώ τελείωσε η ιστορία μας στην Άνω Χώρα Ναυπακτίας μετά από τόσες περιπέτειες και κυνηγητά από εχθρούς και ζηλότυπους <<φίλους>>.

Όμως ο Θανασάκης όπως αναφέραμε, φοβούμενος την σύλληψη από τον Αλή Πασά των Ιωαννίνων και όχι μόνον, αλλά και από τα μπαξίσια που υπόσχονταν οι αρβανίτες για την παράδοσή του στο Τουρκαλβανό ταγματάρχη Αχμέτ Πρέβιστα και στον αντικαταστάστη του Αβδούλ καθώς και του Σωτηρόπουλου, κατέφυγε σε κρυψώνα, σε ηλικία περίπου είκοσι χρονών.
Τη μοναδική αυτή κρυψώνα στη θέση <<Περιθιώτισσα>> την γνώριζαν οι Κραβαρίτες ζωοκλέπτες που γύριζαν όλες τις τρύπες και προτίμησαν εκεί να κρύψουν τον προστατευόμενό τους Θ α ν α σ ά κ η, τον καταδιωκόμενο περί το φθινόπωρο του 1820.

Και δεν έπεσαν έξω οι καλοί εκείνοι Κραβαρίτες, φίλοι των Κανναβαίων γιατί δεν υπήρχε πιό ιδανική και ασφαλή κρυψώνα σε απρόσιτη θέση, μέσα σε παρθένα και πανύψηλα δάση δρυός και πουρναριών και αριών.
Μέ άγρια και κατάφυτη οργιώδη βλάστηση στην οποία δεν μπορούσε κανείς να υποψιασθεί για ύπαρξη ζωής.
Εκεί λοιπόν είχαν τις ταράτσες τους και τα μανδρυά τους έξη τσοπάνηδες και ζούσαν ήσυχα μακρυά από χωριό και κόσμο, ελεύθεροι και απηλλαγμένοι από κάθε ανεπιθύμητη επίσκεψη. Ζούσαν με ότι παρήγαγαν, τα λίγα γιδοπρόβατά τους, το γάλα τους, το τυράκι τους, το μαλί για τα ρουχαλάκια τους τα μάλλινα, του αργαλειού, με τις χονδρές κάπες τους που τις είχαν για παλτό και πάπλωμα. Είχαν και τα κηπάκια τους με τα γόνιμα χωραφάκια τους.
Τα ονόματα αυτών των βοσκών δεν τα θυμόμαστε καλά, που να τα σημειώσει κανείς τότε που τα μαθαίναμε από τους παππούδες, γράφει ο κ. Κώστας ο Δασονόμος, αλλά συγκράτησε τα ονόματα του Στάθη, του Γεωργούλα, του Καραγκούνη και του Χουλιάρα που αργότερα έγιναν επώνυμα ως Σταθόπουλοι, Γεωργόπουλοι, Τριανταφύλλου (του Καραγκούνη) και Γεωργίου.
Δεν γνωρίζουμε αν οι άλλοι Κανναβαίοι της Άνω Χώρας ήξεραν τίποτα για την κρυψώνα του Θανασάκη, δεν έχουμε καμμιά πληροφορία.
Το σίγουρο είναι ότι ήξεραν το μυστικό μόνο 2-3 Κραβαρίτες κτηνοτρόφοι και ο πατέρας της Μαρίας συζύγου του Θανάση Γερο-Στεργίου, από τη Κάτω Χώρα Ναυπακτίας.
Μαθεύτηκε το μυστικό μόνο μετά το 1830 που απελευθερώθηκε η Ρούμελη, όταν οι συγγενείς του Στεργίου πήγαιναν συχνά σε επίσκεψη στη Περιθιώτισσα.

Στο μεταξύ ο Θανασάκης προσαρμόσθηκε στη νέα του ζωή σε μιά μεγάλη ταράτσα που αποτελείτο από τρία διαμερίσματα, ένα για τα ζώα, ένα για την αποθήκη και ένα για υπνοδωμάτιο και τραπεζαρία. Μαζί με τη Μαρία, τη γυναίκα του δούλεψαν σκληρά και ξεχέρσωσαν εκτάσεις για κήπους, αμπέλια, στανοτόπια και δημιούργησαν πολλά περισσότερα από συγχωριανούς τους, που σιγά σιγά κατέφθαναν και από άλλα χωριά.
Η Περιθιώτισσα το 1951 είχε 397 κατοίκους, το 1907 είχε 248, αλλά από το 1961 που υπήρχαν 141 ψυχές, τώρα φθάσαμε στις 51.
Το πρώτο τους παιδί το ονόμασαν Δημήτριο προς τιμή και μνήμη του Αγίου Δημητρίου, τον οποίον όλοι οι Κανναβαίοι της Λομποτινάς (Άνω Χώρας) θεωρούσαν προστάτη τους και στον οποίο αφιέρωσαν το Μοναστήρι που κτίσθηκε από τον Αντώνη Κανναβό.
Αλλά και η κεντρική εκκλησία της Περιθιώτισσας είναι αφιερωμένη στον Αγιο Δημήτριο.
Συνολικά απέκτησαν επτά αγόρια και ένα κορίτσι, την Ελένη στη μνήμη της μητέρας του Θανάση που κατακομματιάσθηκε από τα γιαταγάνια των τουρκαλβανών, όπως αναφέραμε στο άνανδρο εκείνο ξεκλήρισμα.
Το άτυχο αρχοντόπουλο πέθανε ένα χρόνο μετά τη Μαρία του, το 1867.

Οι λοιποί απόγονοι Κανναβαίοι ευρίσκονται καταγεγραμμένοι στη χειρόγραφη κατάσταση του πονήματος του κ. Κώστα του Δασονόμου και κάποιος ελπίζω θα συνεχίσει το έργο του για τη μελλοντική μας γενεά.

ΕΜΦΑΝΙΣΗ ΤΩΝ "ΚΑΛΟΓΕΡΩΝ" - ΘΑΝΑΤΟΣ ΙΩΑΝΝΗ

Αυτοί οι καλόγεροι ήταν τελικά κατάσκοποι, για να ενημερώσουν τον πασά με ποιούς είχαν δοσοληψίες οι Κανναβαίοι, αφού κάποιος που τον χαστούκισε ο Κολοκοτρώνης, "κάρφωσε" στον καχύποπτο πασά όσους νόμιζε ότι θα ήταν στην οργάνωση, μεταξύ των οποίων και τους Κανναβαίους, αλλά δυστυχώς επίσης και κάποιοι κακοί συμπατριώτες τους απο αντιζηλία στούς άρχοντες Κοτζαμπάσηδες, και έβαζαν λόγια στον Αλή πασά.

Το χειμώνα του 1819 ο άρχοντας Κανναβογιάννης πέθανε.
Ο γιός του Κωνσταντίνος διέταξε τους ψευτοκαλόγερους να φύγουν πριν την Άνοιξη. Οι "καλόγεροι" διέδιδαν στους κατοίκους ότι δεν ήθελαν οι Κανναβαίοι να κτίσουν Μοναστήρι και τους δυσφημούσαν, αλλά και συγχρόνως έδιναν αναφορές στόν πασά, μέσω του Αρβανίτη στρατιωτικού Διοικητή, για τις κινήσεις τους και τις συναναστροφές τους με τους κλεφταρματωλούς και ό,τι άλλο υποψιάζονταν.
Μάλιστα ο ψευτοηγούμενος πήγε και προσωπικά στα Γιάννενα να δεί τον πασά και να τον ενημερώσει.
Τότε λοιπόν ο Αλή πασάς πείσθηκε για την ενοχή των και έδωσε εντολή να συλλάβουν τους Κανναβαίους και να τους φέρουν ζωντανούς εκεί, μαζί με όλα τα γιδοπρόβατά τους, που βέβαια τα ήθελε γιατί τα χρειαζόταν, λόγω της μεγάλης ανάγκης τροφίμων, ειδικά τώρα που κινδύνευε από τον Σουλτάνο.

ΚΑΤΑΣΤΡΩΣΗ ΣΧΕΔΙΟΥ ΕΞΟΝΤΩΣΗΣ

Σε λίγες μέρες έστειλε τον Δερβέναγα με 15 Αρβανίτες στην Ανω Χώρα όπου καταστρώθηκε σχέδιο εξόντωσης στο γραφείο του Αχμέτ Πρέβιστα, που το μαρτύρησε αργότερα ο ίδιος στον Αντώνη Κανναβό, όταν τον ανέκρινε αιχμάλωτο στην μάχη της Βαρνάκοβας το 1828.
Το απάνθρωπο σχέδιο τιθεται σε εφαρμογή.

Ήταν κάποιο απόγευμα του καλοκαιριού εκείνου το 1820 γύρω στον μήνα Ιούνιο και η οικογένεια του Κωνσταντίνου με την γυναίκα του Ελένη, τον γιό του Θανάση και τον αδελφό του Θοδωράκη, καθόντουσαν στο καινούργιο τους σπίτι, στό Σέλλο, μαζί με δύο τσοπάνηδες που τους υπηρετούσαν. Η αδελφή του έλειπε στο Κανναβαίϊκο σπίτι της Άνω Χώρας. Ο Θανάσης ήταν τότε περίπου 20 χρονών και ο Θοδωράκης γύρω στά 30 με 35.
Τότε λοιπόν, άρχισε να βρέχει πάρα πολύ και ήταν σωστή νεροποντή, που κράτησε πολύ ώρα.

ΤΟ ΑΝΑΝΔΡΟ ΚΑΙ ΥΠΟΥΛΟ ΞΕΚΛΗΡΙΣΜΑ ΤΗΣ ΟΙΚΟΓ. ΚΩΝ/ΝΟΥ

Ξαφνικά ακούσθηκαν γαυγίσματα των σκυλιών τους, φωνές και βογγητά. Πενήντα μέτρα μακρυά από το σπίτι τους στο Σέλλο, στο δρόμο Κεντρικής Αναβρυτής, είδαν ξαπλωμένο κάτω, έναν άγνωστο Δερβέναγα να φωνάζει και από πάνω του 15 άγνωστοι πάλι αρβανίτες στρατιώτες να του προσφέρουν βοήθεια.
Ο Κωνσταντίνος με τον Θεοδωράκη και με τους δύο τσοπάνηδες έτρεξαν να βοηθήσουν, τον δήθεν τραυματισμένο στο πόδι Δερβέναγα. Οδηγός αυτού του τάγματος ήταν ο Τσαούς Ομέρ φίλος των Κανναβαίων, ο οποίος τους διαβεβαίωσε ότι τυχαία περνούσε το απόσπασμα από εκεί (ξεγελασμένος από τον στρατιωτικό Διοικητή, Πρέβιστα γι' αυτό και αργότερα τρελλάθηκε) για να κατευθυνθεί μέσω Αναβρυτής-Καταφυγίου στη Ναύπακτο.

Φιλότιμοι οι Κανναβαίοι και επειδή στο Σέλλο δεν υπήρχε κοντά άλλο σπίτι, προσφέρθηκαν να τους φιλοξενήσουν μέχρι να ξημερώσει. Οι στρατιώτες μετέφεραν σηκωτό τόν Δερβέναγα στο σπίτι και ο Θοδωράκης έτρεξε να σφάξει αρνιά και κατσικάκια, να τα ψήσει για να φάνε οι ξένοι. Ο Κωνσταντίνος πήγε και έφτιαξε μιά αλοιφή και την έβαλε στο πόδι του δήθεν τραυματία. Μετά τον πήγε στο σαλόνι να ξαπλώσει και εκεί ο Δερβέναγας άπλωσε τα πολεμικά του σύνεργα με απόλυτο εμπιστοσύνη. Οι τσοπάνηδες, εκτός των δύο υπηρετών, λόγω της νεροποντής κάθησαν στις ταράτσες τους και δεν ήταν στο σπίτι των αφεντάδων τους, πράγμα που θα προβλημάτιζε τους αρβανίτες. Η κυρά Ελένη, σύζυγος του Κωνσταντίνου, ετοίμασε τα πιάτα με τα κρέατα και τα τυριά και άρχισαν όλοι να τρώνε.

Μόλις τελείωσαν το φαγητό, ο Δερβέναγας είπε πως αισθανόταν καλύτερα και θα πρόσφερε ένα εξαίρετο Αγρινιώτικο καπνό.
Βάζει λοιπόν το χέρι του στην καπνοσακκούλα για να προσφέρει τον καπνό και αστραπιαία βγάζει την δίκανη κουμπούρα του την οποία αδειάζει στο κεφάλι του ανύποπτου Κωνσταντίνου. Οι άλλοι αρβανίτες έπεσαν αμέσως πάνω στο Θοδωράκη και στους δύο υπηρέτες και τους ακινητοποίησαν. Η κυρά Ελένη αντέδρασε αμέσως σκοτώνοντας έναν αρβανίτη και γι' αυτό την κομμάτιασαν.

Με αυτό τον ύπουλο και άνανδρο τρόπο, ξεκλήρισαν την οικογένεια του καλοκάγαθου και πατριώτη Κανναβογιάννη, αλλά ατύχησαν να σκοτώσουν και τον νεαρό Θανάση που έλειπε για άγνωστο λόγο απο το σπίτι και επειδή τον καταζητούσε παντού ο Αλή πασάς, δεν πήγε ούτε στην κηδεία των γονέων του, όταν έμαθε τα σχετικά.

Η οδός με τ' όνομα του πολιτικού Ιωάννου Κανναβού στη Ναύπακτο, σ' έναν από τους πιο σημαντικούς δρόμους της περιοχής, το Στενοπάζαρο που άλλοτε ήταν το επίκεντρο της πόλης, λόγω της αγοράς της:

Να θυμίσουμε πως ο συγκεκριμένος άνθρωπος ήταν δημοφιλής στην περιοχή και όχι μόνο, καθώς είχε καταφέρει αρκετά φιλολαϊκά μετρά που ήταν σημαντικά για την γεωργό-κτηνοτροφία της εποχής.

Φωτογραφίες από τον δρόμο, παλιές και πιο νέες:

7 Νοεμβρίου 1926

Οι πρώτες εκλογές μετά το 1862, που έγιναν με ψηφοδέλτιο μετά την κατάργηση του σφαιριδίου, με αποτέλεσμα να έχουμε πλήρη στοιχεία για την εκλογική δύναμη των κομμάτων.
Οι εκλογές διενεργήθηκαν από τον Γεώργιο Κονδύλη, που ανέτρεψε τη δικτατορία Πάγκαλου. Στις εκλογές δεν πήρε μέρος ο Ελευθέριος Βενιζέλος, ο οποίος προτίμησε να μείνει εκτός Ελλάδας και πολιτικής.

Πρώτευσε το Κόμμα Ενώσεως Φιλελευθέρων με επικεφαλής των Γεώργιο Καφαντάρη (31,63% των ψήφων και 108 έδρες στη Βουλή).
Ακολούθησαν:
Λαϊκό Κόμμα υπό τον Παναγή Τσαλδάρη (20,23% και 60 έδρες),
Κόμμα Ελευθεροφρόνων υπό τον Ιωάννη Μεταξά (15,76% και 51 έδρες),
Κόμμα Δημοκρατικής Ενώσεως υπό τον Αλέξανδρο Παπαναστασίου (6,48% και 17 έδρες),
Αγροτικόν Κόμμα Ελλάδος (2,95% και 4 έδρες),
Κόμμα Ανεξαρτήτων και Προσφύγων (1,82% και 2 έδρες),
Φιλελεύθερον Προσφυγικόν Κόμμα (1,44% και 4 έδρες),
Κόμμα Συμπράξεως Συντηρητικών (1,32% και 3 έδρες),
Επαρχιακόν Κόμμα (1,01% και 2 έδρες),
Συνεργατικόν Αγροτικόν Κόμμα 3 έδρες,
Κόμμα Δημοκρατών Φιλελευθέρων (3 έδρες),
Κόμμα Εβραϊκής Πολιτικής Ενώσεως (1 έδρα),
Κόμμα Εθνικοφρόνων Λαϊκών (1 έδρα),
Κόμμα Λαϊκοελευθεροφρόνων (1 έδρα)
και ανεξάρτητοι 15 έδρες.
Το ΚΚΕ κατέβηκε με την επωνυμία Ενιαίο Μέτωπον Εργατών - Αγροτών και συγκέντρωσε το 4,38% των ψήφων και εκπροσωπήθηκε για πρώτη φορά στη Βουλή με 10 βουλευτές.

Η απλή αναλογική δεν επέτρεψε τον σχηματισμό αυτοδύναμης κυβέρνησης και τα τέσσερα πρώτα κόμματα (δύο βενιζελικά και 2 αντιβενιζελικά) αποφάσισαν να συνεργαστούν για τη δημιουργία βιώσιμου κυβερνητικού σχήματος. Στην Αιτωλοακαρνανία έλαβε μέρος και ο Καναβός, Ιωάννης, με την Ένωση Φιλελευθέρων και έλαβε ψήφους 1718 (εξελέγη από τη β΄ κατανομή).

Μοναχογιός του Νικολάου Κανναβού, εγγονός του Αναγνώστη Αναγν. Κανναβού και δυσέγγονος του πρώτου Αναγνώστη Κανναβού του Κοτζαμπάση, που δολοφονήθηκε στην Ιθάκη το 1816-7.
Ήταν πτυχιούχος της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Έξυπνος, δραστήριος, ριψοκίνδυνος, σκληροτράχηλος και προοδευτικός.
Υπήρξε από τα ιδρυτικά στελέχη του κόμματος των Φιλελευθέρων του Ελευθέριου Βενιζέλου. Εθεωρείτο αυθεντία στα εκλογικά τερτίπια και προγνωστικά των εκλογικών αποτελεσμάτων.
Εκτιμάτο από τον πρωθυπουργό Ελευθέριο Βενιζέλο γι' αυτό και τον υπουργοποίησε πολλές φορές, αλλά και αυτός τον στήριξε από την αρχή μέχρι το τέλος.
Πιστός και εξυπηρετικός στους πολιτικούς του φίλους και στους απλοϊκούς πολιτικούς του αντιπάλους όταν του ζητούσαν βοήθεια, αλλά σκληρός και ανένδοτος στους πολιτικούς αντιπάλους, κομματάρχες.
Για πρώτη φορά πολιτεύθηκε το 1895 και βγήκε βουλευτής και έκτοτε συνέχεια μέχρι το 1935.
Διατέλεσε Υπουργός Ναυτικών, Γεωργίας, Μακεδονίας και Θράκης κλπ.
Ήταν όμως τόσο τίμιος και ανώτερος χρημάτων ώστε δεν είχε ποτέ του αρκετά χρήματα, μάλιστα πούλησε και σχεδόν όλη του την περιουσία για την πολιτική και στό τέλος αναγκάσθηκε και πούλησε το πατρικό του στην Άνω Χώρα το τριόροφο μέγαρο των Κανναβαίων. Πράγμα σπάνιο με τους σύγχρονους πολιτικούς..

Το πούλησε σε ένα Ελληνοαμερικάνο με αρκετά σημαντικό ποσό (80.000 δρχ) εκείνη την εποχή (ή μάλλον, αγοράστηκε το 1925 από την Βασιλική Κωστογιάννη) και έτσι άρχισε να αποξενώνεται από τη γενέτειρά του και του έμεινε μόνο η πολιτική στην Αθήνα.
Αλλά και αυτή άρχισε να τον εγκαταλείπει. Το 1936 έγινε η δικτατορία του Μεταξά και καταργήθηκε το κοινοβούλιο. Το 1940 έγινε ο παγκόσμιος Πόλεμος, επακολούθησε η εχθρική Γερμανοϊταλική κατοχή και ήρθαν τα γεράματα. Βγήκε στη σύνταξη και τέλος πέθανε στον Ερυθρό Σταυρό το 1953.
Στην εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα τόμος 31ος στο λήμμα <<Κανναβός>> αναφέρεται λεπτομερώς με χρονολογίες η δράση του Ιωάννη καθώς και των λοιπών αγωνιστών του 1821 Αναγνώστη και Γεωργίου Κανναβού.
Δυστυχώς η καλή του γυναίκα είχε πολλές αποβολές και έτσι δεν άφησε απογόνους στο Κανναβέϊκο της Άνω Χώρας, αλλά η ιστορία των Κανναβαίων θα συνεχισθεί πλέον στην Περιθιώτισσα, όπου κατέφυγε για να αποφύγει τη σύλληψη ο Αθανάσιος Κανναβός και εκεί δημιούργησε οικογένεια όπως θα αναφέρουμε στην επόμενη σελίδα.

Στο αρχοντικό των Κανναβαίων κατόπιν και επί σειρά ετών και μετά από εργασίες που έγιναν από την ιδιοκτήτρια, στεγάστηκαν το σχολαρχείο, το Ειρηνοδικείο και ο Αστυνομικός Σταθμός της Άνω Χώρας.
Κατόπιν με απόφαση του Υπουργείου Πολιτισμού το 1997 χαρακτηρίστηκε «ως ιστορικό διατηρητέο μνημείο, διότι αποτελεί χαρακτηριστικό δείγμα λαϊκού πολιτισμού, σημαντικό για την μελέτη της ιστορίας της Αρχιτεκτονικής».
Έτσι το 1999 άρχισαν οι εργασίες αναπαλαίωσης και από τις 30 Σεπτεμβρίου του 2001 λειτουργεί ως υπέροχος παραδοσιακός ξενώνας με το όνομα <<Το Κανναβέϊκο>>.

KΑΝΝΑΒΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ
Αυτοκράτορας του Βυζαντίου (28 Ιανουαρίου έως 5 Φεβρουαρίου 1204).
Βυζαντινός αξιωματούχος που διακρίθηκε για τη γενναιότητα και τη δράση του κατά την περίοδο της πολιορκίας της Κωνσταντινούπολης από τους Σταυροφόρους (1204). Επωφελήθηκε από τη γενικότερη σύγχυση και πέτυχε να ανακυρηχθεί αυτοκράτορας από τον αγανακτισμένο όχλο μετά την παραίτηση του Ισαακίου Β΄ και του Αλεξίου Δ΄.
Η αναγόρευσή του ως αυτοκράτορα θεωρήθηκε παράνομη και στασιαστική, αφού δεν συνέπραξε σε αυτήν ο οικουμενικός πατριάρχης Ιωάννης Ι΄ ο Καματηρός. Παρά τα λαϊκά ερείσματα, ο Κανναβός δεν αναγνωρίσθηκε επίσημα, ο δε νέος αυτοκράτορας Αλέξιος Ε΄ Δούκας Μούρτζουφλος, έγινε κύριος της κατάστασης, αιχμαλώτισε και φόνευσε τον Κανναβό. (Πάπυρος, σ.344).

ΚΑΝΝΑΒΟΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΣ Αγωνιστής του 1821, από τη Ναυπακτία. Συμμετείχε στην υπεράσπιση του Μεσολογγίου κατά τη τελευταία πολιορκία. Μετά την Έξοδο εντάχθηκε στο στράτευμα του Γ. Καραϊσκάκη. (Πάπυρος, σελ.393).

ΚΑΝΝΑΒΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ. Λογοθέτης, πρόκριτος από τα Κράβαρα. Υπήρξε πληρεξούσιος της περιοχής του στην Β΄ Εθνοσυνέλευση του Άστρους (1823) και εγινε βουλευτής, ενώ πολιτικά ακολουθούσε την παράταξη του Μαυροκορδάτου. Το 1825 διορίσθηκε μέλος της Προσωρινής Διευθυντικής Επιτροπής της Δυτικής Στερεάς Ελλάδος. Στη συνέχεια διορίσθηκε φροντιστής στο ελληνικό στράτευμα της Ανατολικής Στερεάς υπό τον Γ. Καραϊσκάκη. Μεταφέρθηκε άρρωστος στη μονή του Μεγάλου Σπηλαίου, όπου και πέθανε το 1826. ( Πάπυρος, σελ. 393, τόμος 31ος).

ΚΑΝΝΑΒΟΣ Ν. ΙΩΑΝΝΗΣ Βουλευτής, γερουσιαστής και υπουργός (Σπερχειάδα Φθιώτιδος 1867-Αθήνα 1953). Εγγονός του αγωνιστή του 1821 Γεωργίου Κανναβού. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.
Δικηγόρος, βουλευτής Ναυπακτίας (1895). Επανεκλέγθηκε πολλές φορές και ως βουλευτής Αιτωλοακαρνανίας μέχρι το 1935 οπότε αποσύρθηκε απο την πολιτική μετά 40ετή δημόσιο βίο. Διετέλεσε υπουργός των Ναυτικών, Συγκοινωνιών, Γεωργίας. Επίσης χρημάτισε γενικός διοικητής Θεσσαλονίκης (1924-25) με βαθμό υπουργού και υπουργός γενικός διοικητής Μακεδονίας (1929). (Πάπυρος, σελ.393, τόμος 31ος)

ΠΗΓΗ