Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα νικολαος. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Emperor Nicolas Kanabus - book of M.M. Busk, "Mediaeval popes, emperors, kings"

M.M. BUSK, Mediæval popes, emperors, kings, and crusaders; or, Germany, Italy, and Palestine from A.D. 1125 to A.D. 1268, London, Hookham and sons, 1853, vol. III, p. 35-36
Read More

Pouvoir et contestations à Byzance (963-1210) [Nikolaos Kanabos]




Informations importantes concernant Nikolaos Kanabos (documents):







[source]
Read More

Nicola Canabo: Imperatore Bizantino




Nicola Canabo (seconda metà XII secolo – Costantinopoli, 8 febbraio 1204) è stato un imperatore bizantino. Detto il macellaio, fu nominato dai romei di Costantinopoli come loro basileus, fu eletto il 25 gennaio 1204 fino al 28 gennaio.

Non è considerato come Imperatore dinastico, perché non riuscì a coniare delle monete con il suo volto effigiato. Quando Alessio V Ducas aveva appena assassinato il giovane Alessio IV Angelo e si era proclamato al suo posto Imperatore, la popolazione era contraria che sul trono di Costantinopoli sedesse un assassino.

 Secondo la cronaca di Niceta Coniata, il 25 gennaio dell'anno 6712 del calendario bizantino (ossia il 1204), un'ampia folla si radunò davanti alla chiesa di Santa Sofia, seguita dai senatori e dai più alti esponenti del clero.

 Il popolo aveva fatto pressione su queste alte cariche perché fosse eletto un altro basileus, tuttavia essi la ritenevano una cosa pericolosa, poiché c'erano i crociati alle porte. La folla propose svariate persone, ma esse venivano contestate o si ritiravano spontaneamente.

Dopo tre giorni, un gruppo di giovani armati obbligò un oscuro aristocratico, tale Nicola Canabo (detto il macellaio da Niceta Coniate) a diventare Imperatore, imponendogli di accettare la carica, poiché, nel caso avesse rifiutato, avrebbe pagato quel rifiuto con la sua stessa vita,
Egli tuttavia restò imperatore per pochi giorni, perché Alessio V Ducas mandò le sue guardie variaghe a catturarlo e anche coloro che lo avevano sostenuto non lo difesero. Fu imprigionato, morì in prigione l'8 febbraio.
Read More

A short summary of origin



 Article by: Benoît Kanabus

I try to summarize the scattering of our clan, according to the history I know. Please add or emend information according your own family archives and knowledge:

- From 10th (990) to 15th century (1453), the well-known Kanabos noble lineage lived in Constantinople, arround Blachernae area (northwestern section of the city) where is still the church St Demetrios Kanabos (also called St Demetrius Kanabus in Latin, Kanabu's in Turkish, even "Canabée" in French...).

- In 1204-1205, after the Sack of Constantinople by the Latin Crusaders and above all the assassination of Nikolaos Kanabos (or in Latin Nicolaus Kanabus), few Kanabos went to Greece and ended up at Nafpaktia and Mistra.
[- Nikolaos was, we know well it, Sebastos (to render the Roman Imperial title of Augustus), then elected Emperor of Byzantine Empire in 1204. (It's the last known act of the Roman Senate founded in 753 BC...). Nikolaos would be a relative of Angelos Imperial dynasty, founded by Konstantinos Angelos from Philadelphia (1096)…]
- In 1453, after the Fall of Constantinople and Ottoman occupation, Kanabos family leaved definitively Constantinople to go to Greece.

- But… the last Kanabos living in Constantinople was the Prôtégoros (Lord Mayor) Laskaris Kanabos (1454), a relative of Laskaris and Kantakouzénos Imperial dynasties. His wife was also relative of Constantin XI from Palaiologos dynasty, the last Emperor of Byzance.

- In 1683, after the Battle of Vienna, lost by Ottomans, won by the Polish King John III Sobieski, the Greek private I. Kanabos was prisoner of war in Wilanow (Warsaw). He had descendants, the Kanabus (Latin form of our surname because Polish administration) living actually in Poland. Family estate near Wilanow call “Kanabusowka” - exactly the same name than estate “Kannabeiko” in Ano Hora/Nafpaktia (Greece).

- In 18the century, some Kanabos fleed Ottoman persecutions to Italy where one district of the Reggio Calabria city is called in Calabrian Greek “Kannavo” (phonetically transliterated) or "Cannavo" in Italian. (Warning: I personally don’t know this part of family history and I am curious to get more information).

- In 20th century, some Kanabos (phonetically transliterated Canavos) immigrated to USA from Greece (1930), to Belgium from Poland (1945), to France from Italy (19??)…

- So, Church St Demetrios Kanabos (Constantinople), estate Kannabeiko (Greece), estate Kanabusowka (Poland), district Kannavo (Italy), yes, we will be proud: our clan across the universe.
Read More

Βιβλιογραφία του γενάρχη των Καναβαίων Νικολάου Καναβού [1204 μ.χ]



Βιβλιογραφία του γενάρχη των Καναβαίων Νικολάου Καναβού από την Εταιρεία Μακεδονικών Σπουδών και την Εταιρεία Ναυπακτιακών Μελετών.

>>> Θα το βρείτε:
Περί του γενάρχη των Καναβαίων Νικολάου Καναβού, το 1204 μ. Χ.
Read More

Αναφορά του γενάρχη Νικολάου Καναβού στην Wikipedia



Στην Wikipedia, έχει δημιουργηθεί λήμμα, για τον γενάρχη Νικόλαο Καναβό, αρκετά ελειπές και μάλλον όχι πλήρως ανταποκρίσιμο στην αλήθεια, ως προς το σύνολό του. Φυσικά, όποια/ος έχει την διάθεση, μπορεί να το συμπληρώσει και διαμορφώσει.

-Αναφέρει τα εξής:

Ο Νικόλαος Καναβός ήταν αξιωματούχος της Κωνσταντινούπολης την εποχή των Αγγέλων, που διακρίθηκε κατά την πολιορκία της Κωνσταντινούπολης από τους Σταυροφόρους το 1203-1204.

Λόγω της γενναιότητας που επέδειξε κατά τις πρώτες συγκρούσεις έγινε ιδιαίτερα δημοφιλής και στη σύγχυση που επικράτησε στις αρχές του 1204 μετά τη σύγκρουση του Αλεξίου Δ΄ με τους Σταυροφόρους, ανακηρύχθηκε από το λαό της Κωνσταντινούπολης αυτοκράτορας.

Η αναγόρευσή του έγινε στην Αγία Σοφία στις 28 Ιανουαρίου 1204. Παρ’ όλη όμως την λαϊκή υποστήριξη, δεν είχε ερείσματα στις ανώτερες τάξεις και μάλιστα ο ίδιος ο Πατριάρχης Ιωάννης Ι΄ Καματηρός (1198-1206) χαρακτήρισε την ενέργεια αυτή παράνομη και στασιαστική.

Γρήγορα ο Αλέξιος Δούκας Μούρτζουφλος κατάφερε να πάρει τον έλεγχο του παλατιού και του στρατού και έτσι να εκτοπίσει τον Νικόλαο, ο οποίος συνελήφθη και εκτελέστηκε κατόπιν εντολής του στις 5 Φεβρουαρίου 1204.

Ο Καναβός έμεινε στην ιστορία ως ο διεκδικητής του θρόνου για μια εβδομάδα (28 Ιανουαρίου-5 Φεβρουαρίου 1204). Μάλιστα λέγεται ότι, έχοντας συναίσθηση της αδυναμίας του, προσπάθησε να αρνηθεί τον αυτοκρατορικό θρόνο, χωρίς όμως αποτέλεσμα.


>>> το σχετικό link προς την Wikipedia.
Read More

Περί του Γενάρχη των Καναβαίων, Νικόλαου Καναβού [1204 μ.χ]


Το γεγονός της επιλογής και πρόκρισης του «νεανίσκου» Νικολάου Καναβού για τον αυτοκρατορικό θρόνο εκ μέρους του λαού της Βασιλεύουσας, ενώ τεκταινόταν η ανατροπή της διεφθαρμένης κυβέρνησης των Αγγέλων αυτοκρατόρων Αλέξιου Δ' και του τυφλού πατέρα του τελευταίου, Ισαάκιου Β', στις 25 Ιανουαρίου 1204, δεν αποκλείεται να σημαίνει ότι ο Νικόλαος ήταν γόνος ονομαστής —ίσως και αριστοκρατικής— βυζαντινής οικογένειας· από τις σχετικές πληροφορίες στις πηγές μόνο ο μεταγενέστερος Ψευδο-Κωδινός μαρτυρεί ότι κατείχε το αξίωμα του σεβαστού, πληροφορία που πρέπει να ληφθεί σοβαρά υπόψη και η οποία, πάντως, μάλλον αποκλείει τις απόψεις των Κ. Παπαρρηγόπουλου, Ν. Βέη και Ν. Καλομενόπουλου περί του «ασήμου» και του «ταπεινού» της καταγωγής του.

Στον Νικόλαο, πάντως, έπεσε ο δυσμενής κλήρος να χριστεί, άθελα του «βασιλεύς Ρωμαίων» στις αρχές του δίσεκτου για την Αυτοκρατορία έτους 1204, πιθανώς στις 28 Ιανουαρίου κατά τους Νικήτα Χωνιάτη και Θεόδωρο Σκουταριώτη," από τον επαναστατημένο όχλο της βυζαντινής πρωτεύουσας, τον «χυδαίο δήμο», όπως μαρτυρεί ο Ψευδο-Κωδινός

Αν και οι ελληνικές πηγές δεν αναφέρουν συγκεκριμένα «στέψη» του Καναβού, εν τούτοις την πληροφορία αυτή μας την παρέχει το «Χρονικό του Νόβγκοροντ», κατά το οποίο μαζί με τον Νικόλαο πιθανώς να στέφθηκε και η σύζυγος του, της οποίας πάντως δεν σώζεται το όνομα. Ακόμη και αν, πάντως, η πληροφορία του παλαιορωσικού χρονικού είναι σωστή, εν τούτοις λόγω των συνθηκών υπό τις οποίες έλαβε χώρα η «στέψη» αυτή, δεν μπορούν να γίνουν αποδεκτά τα λεγόμενα του Γ. Κορδάτου ότι ο Καναβός πρέπει να θεωρείται «νόμιμος αυτοκράτορας», που ανατράπηκε από το κίνημα του Αλέξιου Ε' Δούκα Μούρτζουφλου.

Προτού παρακολουθήσουμε τα γεγονότα από την στιγμή της εκλογής του Καναβού, θα αναφερθούμε σε μια πολύ σημαντική πληροφορία, την οποία παρέχει μόνο το «Χρονικό του Νόβγκοροντ»· πριν ο Καναβός επιλεγεί για αυτοκράτορας, την ίδια τύχη είχε ένας άλλος Βυζαντινός αξιωματούχος, ο σεβαστός Κωνσταντίνος Ραδεινός, γνωστός από άλλη περίπτωση στους Ν. Χωνιάτη και Θ. Σκουταριώτη· σύμφωνα με την γλαφυρή περιγραφή του Χρονικού, πάντως, ο Ραδεινός, αντιλαμβανόμενος τις τεράστιες δυσκολίες που θα αντιμετώπιζε, στην κυριολεξία εξαφανίστηκε, ενώ η γυναίκα του —όσο και να πιέστηκε— δεν αποκάλυψε το κρησφύγετο του συζύγου της.
Έτσι, στη συνέχεια ο κλήρος έλαχε στον Νικόλαο Καναβό. Παρά τα μαρτυρούμενα από τις ελληνικές πηγές χαρίσματα και προσόντα του (ηθικός, ικανός στη γνώμη, έμπειρος στα πολεμικά), εν τούτοις ο Νικόλαος Καναβός αποτέλεσε τραγική μορφή, αφού δεν μπόρεσε να συγκεντρώσει τα απαιτούμενα για τις δύσκολες εκείνες ώρες αποθέματα ψυχικής δύναμης και σθένους, για να ανταποκριθεί στο βάρος μια τόσο τεράστιας ευθύνης, την οποία του είχε αναθέσει ο λαός της Κωνσταντινούπολης. Επιπρόσθετα, είχε να αντιμετωπίσει από την αρχή τις πλάγιες και ύπουλες ενέργειες του Αλέξιου Δ' Άγγελου, που ταμπουρωμένος στο ανάκτορο των Βλαχερνών και προφανώς πανικόβλητος από την αναμφισβήτητη δημοτικότητα που θα είχε αρχικά ο Καναβός, έσπευσε να καλέσει τον αρχηγό της Δ' Σταυροφορίας, μαρκίωνα Βονιφάτιο τον Μομφερρατικό, για την ανατροπή του Καναβού με σταυροφορικές δυνάμεις· αυτά παραδίδει ο Χωνιάτης, ακολουθούμενος από τον Σκουταριώτη, ενώ το «Χρονικό του Νόβγκοροντ», οπωσδήποτε λιγότερο αξιόπιστο στο σημείο αυτό, αποδίδει τις ενέργειες για προσεταιρισμό των Φράγκων στον τυφλό γέροντα Ισαάκιο Β' Άγγελο· πράγματι, όπως διαφαίνεται από τις επιστολές του Βαλδουίνου (Α') της «Ρωμανίας», οι ενέργειες αυτές αποδίδονται στον Αλέξιο Δ', καθώς εξάλλου αναφέρουν σαφώς οι Hendrickx και Matzukis.

Η ανδρεία και, οπωσδήποτε, η στρατιωτική εμπειρία του Καναβού συνάγεται από τις φράσεις των Χωνιάτη και Σκουταριώτη ότι δεν ήταν «αγεννής τά πολέμια». Από μια αρκετά σημαντική λατινική πηγή του 13ου αι., τον Aubray de Trois-Fontaines μαθαίνουμε ότι ήδη πριν την ανατροπή του Ισαάκιου Β' από τον αδελφό του Αλέξιο Γ’ Άγγελο το 1195, ο Καναβός συμπεριλαμβανόταν —μαζί με τον Μούρτζουφλο— στους αναφερόμενους (από τον Χωνιάτη) Βυζαντινούς αριστοκράτες που είχαν εναντιωθεί στον Ισαάκιο, έχοντας επιδείξει στασιαστικές τάσεις, ενώ έχει ακόμη υποστηριχθεί από τον Brand ότι ο Καναβός «φαίνεται ότι υπήρξε οπαδός του Αλέξιου Γ'», αν και η σχέση τους αυτή δεν αναφέρεται ούτε στο λεπτομερές περί Αλεξίου Γ' λήμμα του Κ. Βαρζού ούτε στο πρόσφατο κεφάλαιο περί της βασιλείας του Αλεξίου Γ' από τον Ι. Καραγιαννόπουλο.

Πάντως, από την προαναφερόμενη πληροφορία του Aubray μπορεί να συναχθεί ένα άλλο χρήσιμο για την παρούσα έρευνα συμπέρασμα, όσον αφορά στην ηλικία του Καναβού αφού πριν το 1195 (ίσως περί το 1192) ο Νικόλαος Καναβός μπορούσε να διαδραματίζει κάποιο ρόλο στις κατά του Ισαάκιου Β' κινήσεις, τότε το 1204 μπορεί βέβαια να ήταν ακόμη νέος άνδρας, όχι όμως και «νεανίσκος», που όπως είδαμε τον αποκαλούν οι Χωνιάτης και Σκουταριώτης. Όσον δε αφορά την περίπτωση να υπήρξε οπαδός του Αλέξιου Γ’, αυτό θα μπορούσε ίσως να μας οδηγήσει στην εικασία ότι θα πολέμησε κατά των σταυροφόρων λίγο πριν από την ανατροπή του Αλέξιου Γ' στις 17 Ιουλίου και την επαίσχυντη φυγή του από τη Βασιλεύουσα.
 Το κυριότερο ίσως πρόβλημα σχετικά με την εκλογή του Καναβού από τον κωνσταντινουπολιτικό λαό σχετίζεται με την προβληματική «στέψη» του στην Αγία Σοφία, σύμφωνα με τη μαρτυρία του Chronista Novgorodensis, μαρτυρία που δεν ενισχύεται ούτε από τις ελληνικές πηγές, που χρησιμοποιούν τα ρήματα «χρίουσιν» και «άνηγόρευσαν», αλλά ούτε και από την Devastatio, κατά την οποία «εκλέγουν βασιλέα» («regem eligunt»).

Επίσης με την πληροφορία του «Χρονικού του Νόβγκοροντ» συνδέεται και η αινιγματική φράση ότι η «στέψη» του Καναβού έγινε «με την απουσία του πατριάρχη» («absente patriarcha»), φράση που προβλημάτισε τον μεταφραστή του έργου, J. Gordon, κατά τον οποίο δεν φαίνεται καθαρά αν εδώ υπονοείται ότι ο πατριάρχης απλά απουσίαζε ή σκόπιμα δεν παρέσχε την υποστήριξη του στον Καναβό. Νομίζουμε ότι παρά το γεγονός ότι ο Καναβός θα πρέπει να είχε αρκετούς οπαδούς κατά το διάστημα της πολύ σύντομης «βασιλείας» του (εξαήμερης ή οκταήμερης), όταν κατέλαβε με τους υποστηρικτές του την Αγία Σοφία, εν τούτοις δεν κατόρθωσε να εξασφαλίσει την υποστήριξη του πατριάρχη, ο οποίος προτίμησε να την παράσχει στον Μούρτζουφλο, που είχε επίσης «χριστεί» αυτοκράτορας στις 28/29 Ιανουαρίου (λίγο μετά δηλ. από τον Καναβό) από άλλο τμήμα του λαού της Βασιλεύουσας.

Η σταδιακή επικράτηση του Μούρτζουφλου σε βάρος του Καναβού περιγράφεται γλαφυρά και συμβολικά στα κείμενα των Χωνιάτη και Σκουταριώτη, που γράφουν ότι η ισχύς και η επιρροή του πρώτου συνεχώς γιγαντωνόταν σε αντίθεση με εκείνη του τελευταίου, η οποία μίκραινε και έσβηνε. Η διστακτικότητα και η έλλειψη αποφασιστικότητας εκ μέρους του Καναβού δεν δικαιολογούν τις απόψεις του Γ. Κορδάτου, κατά τον οποίο ο δημοφιλής Καναβός δεν ήταν αρεστός ούτε στον πατριάρχη, αλλά ούτε στους άρχοντες και τους συγκλητικούς, οι οποίοι ανησυχούσαν για την (δήθεν) δυναμικότητα του νέου αυτού «Ανδρόνικου» (υπερβολικός παραλληλισμός του Κορδάτου ανάμεσα στους Καναβό και τον αυτοκράτορα Ανδρόνικο Α' Κομνηνό). Συνεχίζοντας δε τις υπερβολικές του εκτιμήσεις ο Κορδάτος έγραφε πως ο Καναβός ήταν αποφασισμένος να πολεμήσει τους Φράγκους και τους Βενετούς και «άρχισε να οργανώνει στρατό από τις λαϊκές μάζες, έχοντας το στρατηγείο του στην Αγία Σοφία». Κάθε άλλο όμως παρά κάτι τέτοιο έγινε· διστακτικός και χωρίς την απαιτούμενη ενεργητικότητα ή τον ενθουσιασμό που θα ανέμεναν οι οπαδοί του, ο Καναβός φαίνεται ότι αδράνησε.

Στα γεγονότα του 1204 ο Καναβός ούτε «διακρίθηκε για την παληκαριά του και για τον πατριωτισμό του», ούτε βέβαια υπήρξε «αληθινός λαϊκός ηγέτης, που μέρα νύχτα προπαγάνδιζε την ιδέα της αντίστασης στους Φράγκους και στους Βενετσάνους», έχοντας «μαζέψει γύρω του πολλούς φανατικούς ομοϊδεάτες του από τα λαϊκά στρώματα». 

Όπως είναι φανερό, ο Κορδάτος έχει «εκβιάσει» τις πηγές. Στην Αγία Σοφία, όπου σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις παρέμεινε για έξι (ή οκτώ) ημέρες με τους οπαδούς του ο Νικόλαος Καναβός, έμελλε τελικά να εξουδετερωθεί, όταν ο Μούρτζουφλος αποφάσισε να παρέμβει δυναμικά για να γίνει κύριος της κατάστασης. Δεν είναι πάντως απόλυτα σαφές αν ο Μούρτζουφλος χτύπησε τελικά τους οπαδούς του Καναβού με το στρατό του, συλλαμβάνοντας και εκτελώντας τον τελευταίο (περί του υποτιθέμενου θανάτου του Καναβού βλ. παρακάτω), όπως μαρτυρεί η Devastatio, ή —εγκατελειμμένος τελικά από τους οπαδούς του— συνελήφθη από τους άνδρες του Μούρτζουφλου, όπως γράφουν οι βυζαντινές πηγές. Πιθανότερη, ίσως, να είναι η εκδοχή του Chronista Novgorodensis, σύμφωνα με τον οποίο ο Μούρτζουφλος πρότεινε στον Καναβό να απαρνηθεί το στέμμα που του είχαν προσφέρει και, σε αντάλλαγμα, θα τον αναγνώριζε ως τον πρώτο ανάμεσα «στους βογιάρους του»· όταν όμως οι οπαδοί του Καναβού απέτρεψαν τον τελευταίο από του να παραιτηθεί από το αξίωμα στο οποίο τον είχαν οι ίδιοι ανεβάσει, την ίδια εκείνη νύκτα οι ίδιοι αυτοί οπαδοί του εγκατέλειψαν (ανεξήγητα) τον Καναβό, που μαζί με την γυναίκα του συνελήφθη από τον Μούρτζουφλο και ρίχτηκε στη φυλακή. Αυτά συνέβησαν στις 5 Φεβρουαρίου 1204, αν και οι Hendrickx και Matzukis τονίζουν την επιφυλακτικότητα τους στην αβίαστη αποδοχή της ημερομηνίας αυτής για την εξουδετέρωση του Καναβού και την επίσημη «στέψη» του Αλέξιου Ε'. Έτσι, παρά το γεγονός ότι είχε υποστηριχθεί από όχι ευκαταφρόνητο τμήμα του κωνσταντινοπολιτικού λαού, του «απλού και ανοργάνωτου» κατά τον Ν. Οικονομίδη, που μάλλον θα προερχόταν από τις «χαμηλότερες τάξεις» κατά τον Brand, εν τούτοις ο Καναβός έχασε την ευκαιρία και υποχώρησε εμπρός στην αποφασιστικότητα του Μούρτζουφλου.

Σχετικά με την τύχη του άτυχου Καναβού, οι πηγές δεν παρουσιάζουν ομοφωνία- κατά την Devastatio συνελήφθη και αποκεφαλίστηκε από τους άνδρες του Μούρτζουφλου, οι οποίοι είχαν περικυκλώσει την Αγία Σοφία, ενώ κατά την Croisade de Constantinople οι οπαδοί του Καναβού διασκορπίστηκαν από τις δυνάμεις του Μούρτζουφλου, οι οποίες συνέλαβαν και εκτέλεσαν τον ίδιο τον Καναβό μέσα ή κοντά στη Μεγάλη Εκκλησία. Καμιά όμως από τις δυο κύριες πηγές μας, ο Νικήτας Χωνιάτης ή ο Chronista Novgorodensis δεν αναφέρουν εκτέλεση του Καναβού· κατά τον Χωνιάτη «φρουρά παραδίδοται» (ή «φρουρά παραπέμπεται» κατά τον Σκουταριώτη, ενώ κατά τον Chronista» μαζί με την γυναίκα του «custodiae tradidit». Έτσι, η άποψη αρκετών ερευνητών που έχουν υιοθετήσει την περί θανάτωσης μαρτυρία των δυο ελασσόνων δυτικών πηγών, δεν μας φαίνεται ορθή. Για το λόγο αυτό συμφωνούμε με εκείνους που υιοθετούν την μαρτυρία περί σύλληψης και φυλάκισης, μετά τον διασκορπισμό των οπαδών του ατυχούς Καναβού. Ιδιαίτερα αναφέρουμε την χαρακτηριστική άποψη του E. Bradford ότι ο Καναβός, ένας «απρόθυμος αποδέκτης ενός αξιώματος που ποτέ δεν είχε επιδιώξει, αμέσως εγκαταλείφθηκε» και «πέρασε έξω από τη δημοτικότητα στην οποία σύρθηκε τόσο απρόθυμα και αποσύρθηκε στην ιδιωτική του ζωή».

Αν κρίνει κανείς από τις άθλιες συνθήκες υπό τις οποίες κλήθηκε να σώσει την κατάσταση, παρατηρεί ο Βρεταννός συγγραφέας, «ήταν σώφρων στην προσπάθεια του να αποσείσει από πάνω του μια τόσο αμφίβολης αποτελεσματικότητας τιμή». Πράγματι, αν κρίνουμε από τη μεγάλη ταλαιπωρία στην οποία άθελα του υποβλήθηκε ο άτυχος Καναβός, η τελική εξέλιξη θα πρέπει να του δημιούργησε μεγάλη ανακούφιση.
Read More

Νικόλαος Καναβός: Βουλευτικές εκλογές 1887




Πάμε το ρολόι του χρόνου δυο αιώνες πίσω

Οι Ελληνικές βουλευτικές εκλογές του 1887, διεξήχθησαν από την κυβέρνηση Χαριλάου Τρικούπη, ο οποίος κέρδισε και τις εκλογές. Ανάμεσα στους τότε υποψηφίους, με το κυβερνών κόμμα, εκλέχτηκε και ο Νικόλαος Καναβός:





Από τον 21ο αιώνα στα τέλη του 19ου. Στα 1887

Τότε, παραμονές τού «δυστυχώς επτωχεύσαμεν», ο Χαρίλαος Τρικούπης διαπραγματευόταν για λογαριασμό της εγχώριας πλουτοκρατίας ένα νέο δάνειο με τους (ίδιους πάντα) «συμμάχους» και «φίλους».

Τελικά, το δάνειο ορίστηκε στο ονομαστικό ποσό των 135 εκατομμυρίων γαλλικών φράγκων, από το οποίο, όμως, το πραγματικό ποσό που συμφωνήθηκε να εκταμιευτεί από τους πιστωτές μας - μετά τις κρατήσεις, τις εγγυήσεις και τις προπληρωμές τόκων - δεν ξεπερνούσε τα 90 εκατομμύρια φράγκα. Τι έγινε, όμως, με τα υπόλοιπα;

Πού πήγαν τα λεφτά του δανείου; 
Η μερίδα του λέοντος (κατά τον Ανδρεάδη τα 32 εκατομμύρια, κατά άλλους τα 52 εκατομμύρια του δανείου) καταβλήθηκε στους τραπεζίτες για την εξόφληση παλιότερων δανείων. Αυτό σήμερα το έχουν βαφτίσει «ανακεφαλαιοποίηση»... Επίσης, ένα επιπλέον ποσό ύψους 13 εκατομμυρίων «πέταξε» για την ικανοποίηση παλιότερων οφειλών σε ξένους τοκογλύφους...

Και εδώ έρχεται το «καλύτερο». Επειδή ουδείς δανείζει ή «στηρίζει» (και τότε και τώρα και πάντα) χωρίς «ανταλλάγματα»,για την εκχώρηση του δανείου που «πέτυχε» τότε ο Τρικούπης - ώστε «να στηριχτεί η ελληνική οικονομία» - ο ελληνικός λαός που λιμοκτονούσε υποχρεώθηκε να επωμιστεί νέα βάρη ύψους 26 εκατομμυρίων.
Τόσο κόστιζαν - 26 εκατομμύρια φράγκα - τα τρία θωρηκτά και τα κανόνια που παρήγγειλε η κυβέρνηση Τρικούπη και δεσμεύτηκε να αγοράσει από τους δανειστές για να της δώσουν τη «στήριξή τους»!

Αυτή ήταν η «βοήθεια» πριν από εκατόν είκοσι πέντε τόσα χρόνια των «συμμάχων» και «φίλων» μας προς την Ελλάδα. Έτσι έκανε τότε, τώρα και πάντα, η εγχώρια ολιγαρχία τις «δουλειές» της.
Read More

Νικόλαος Καναβός: Αυτοκράτορας του Βυζαντίου [1204]




Ο Νικόλαος Καναβός ήταν αξιωματούχος της Κωνσταντινούπολης την εποχή των Αγγέλων, που διακρίθηκε κατά την πολιορκία της Κωνσταντινούπολης από τους Σταυροφόρους το 1203-1204.
Λόγω της γενναιότητας που επέδειξε κατά τις πρώτες συγκρούσεις έγινε ιδιαίτερα δημοφιλής και στη σύγχυση που επικράτησε στις αρχές του 1204 μετά τη σύγκρουση του Αλεξίου Δ΄ με τους Σταυροφόρους, ανακηρύχθηκε από το λαό της Κωνσταντινούπολης αυτοκράτορας. 

Η αναγόρευσή του έγινε στην Αγία Σοφία στις 28 Ιανουαρίου 1204. Παρ’ όλη όμως την λαϊκή υποστήριξη, δεν είχε ερείσματα στις ανώτερες τάξεις και μάλιστα ο ίδιος ο Πατριάρχης Ιωάννης Ι΄ Καματηρός (1198-1206) χαρακτήρισε την ενέργεια αυτή παράνομη και στασιαστική. Γρήγορα ο Αλέξιος Δούκας Μούρτζουφλος κατάφερε να πάρει τον έλεγχο του παλατιού και του στρατού και έτσι να εκτοπίσει τον Νικόλαο, ο οποίος συνελήφθη και εκτελέστηκε κατόπιν εντολής του στις 5 Φεβρουαρίου 1204.
Ο Καναβός έμεινε στην ιστορία ως ο διεκδικητής του θρόνου για μια εβδομάδα (28 Ιανουαρίου-5 Φεβρουαρίου 1204). Μάλιστα λέγεται ότι, έχοντας συναίσθηση της αδυναμίας του, προσπάθησε να αρνηθεί τον αυτοκρατορικό θρόνο, χωρίς όμως αποτέλεσμα.
Read More

Kαναβαίοι: Μορφές από την ιστορία


KΑΝΝΑΒΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ 
Αυτοκράτορας του Βυζαντίου (28 Ιανουαρίου έως 5 Φεβρουαρίου 1204).
Βυζαντινός αξιωματούχος που διακρίθηκε για τη γενναιότητα και τη δράση του κατά την περίοδο της πολιορκίας της Κωνσταντινούπολης από τους Σταυροφόρους (1204). Επωφελήθηκε από τη γενικότερη σύγχυση και πέτυχε να ανακυρηχθεί αυτοκράτορας από τον αγανακτισμένο όχλο μετά την παραίτηση του Ισαακίου Β΄ και του Αλεξίου Δ΄.
Η αναγόρευσή του ως αυτοκράτορα θεωρήθηκε παράνομη και στασιαστική, αφού δεν συνέπραξε σε αυτήν ο οικουμενικός πατριάρχης Ιωάννης Ι΄ ο Καματηρός. Παρά τα λαϊκά ερείσματα, ο Κανναβός δεν αναγνωρίσθηκε επίσημα, ο δε νέος αυτοκράτορας Αλέξιος Ε΄ Δούκας Μούρτζουφλος, έγινε κύριος της κατάστασης, αιχμαλώτισε και φόνευσε τον Κανναβό. (Πάπυρος, σ.344).

ΚΑΝΝΑΒΟΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΣ Αγωνιστής του 1821, από τη Ναυπακτία. Συμμετείχε στην υπεράσπιση του Μεσολογγίου κατά τη τελευταία πολιορκία. Μετά την Έξοδο εντάχθηκε στο στράτευμα του Γ. Καραϊσκάκη. (Πάπυρος, σελ.393).


 ΚΑΝΝΑΒΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ. Λογοθέτης, πρόκριτος από τα Κράβαρα. Υπήρξε πληρεξούσιος της περιοχής του στην Β΄ Εθνοσυνέλευση του Άστρους (1823) και εγινε βουλευτής, ενώ πολιτικά ακολουθούσε την παράταξη του Μαυροκορδάτου. Το 1825 διορίσθηκε μέλος της Προσωρινής Διευθυντικής Επιτροπής της Δυτικής Στερεάς Ελλάδος. Στη συνέχεια διορίσθηκε φροντιστής στο ελληνικό στράτευμα της Ανατολικής Στερεάς υπό τον Γ. Καραϊσκάκη. Μεταφέρθηκε άρρωστος στη μονή του Μεγάλου Σπηλαίου, όπου και πέθανε το 1826. ( Πάπυρος, σελ. 393, τόμος 31ος).

ΚΑΝΝΑΒΟΣ Ν. ΙΩΑΝΝΗΣ Βουλευτής, γερουσιαστής και υπουργός (Σπερχειάδα Φθιώτιδος 1867-Αθήνα 1953). Εγγονός του αγωνιστή του 1821 Γεωργίου Κανναβού. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.
Δικηγόρος, βουλευτής Ναυπακτίας (1895). Επανεκλέγθηκε πολλές φορές και ως βουλευτής Αιτωλοακαρνανίας μέχρι το 1935 οπότε αποσύρθηκε απο την πολιτική μετά 40ετή δημόσιο βίο. Διετέλεσε υπουργός των Ναυτικών, Συγκοινωνιών, Γεωργίας. Επίσης χρημάτισε γενικός διοικητής Θεσσαλονίκης (1924-25) με βαθμό υπουργού και υπουργός γενικός διοικητής Μακεδονίας (1929). (Πάπυρος, σελ.393, τόμος 31ος)
Read More
Εγγραφή σε: Αναρτήσεις (Atom)