Kanavos-Genealogy: general

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα general. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Εδώ είναι μια ενδιαφέρουσα ιδέα από τον σχεδιαστή Αλέξανδρο Στασινόπουλο, μια εξερεύνηση του σχεδιασμού που θα λαμβάνει ζωντανή διασύνδεση των πλακιδίων του Windows Phone και εκτείνεται προς τα έξω πέρα από την οθόνη. Ο Καναβός είναι ένα τολμηρό σχέδιο που συνδέει το UI του λειτουργικού συστήματος με το ίδιο το τηλέφωνο.

Ο Αλέξανδρος Στασινόπουλος εργάζεται στην Ταϊβάν ως βιομηχανικός σχεδιαστής και πρόσφατα είχε επικοινωνήσει μαζί μας στέλνοντας φωτογραφίες και ρεπορτάζ από την έκθεση Computex 2012.
Οι σχεδιαστικές ανησυχίες του Αλέξανδρου αυτή τη φορά εμπνεύστηκαν από τα live tiles του λειτουργικού συστήματος Windows Phone και το αποτέλεσμα είναι το smartphone Κάναβος.

Παραθέτω την περιγραφή του Αλέξανδρου για το concept smartphone Kanavos: «Το συγκεκριμένο τηλέφωνο ειναι μια ιδέα/κονσεπτ πανω σε ένα windows smartphone όπου σχεδιαστικά θα «επικοινωνούσε» στο χρήστη αλλά και στο γύρω περιβάλλον το λειτουργικό που χρησιμοποιεί η συσκευή.

Σε αντίθεση λοιπόν με τα προηγούμενα αλλά και τα πολύ προόσφατα παραδείγματα windows smartphones απο κατασκευαστες όπως η Samsung, Nokia, HTC που (με εξαίρεση ίσως εως ενα βαθμό τη Νόκια) ενσωματώνουν ενα τόσο ιδιαίτερο οπτικά λειτουργικό όπως ειναι τα windows 8 σε συσκευές (hardware) που δεν «συνδέουν» οπτικά (αλλά ίσως και λειτουργικά) Λογισμικό-Υλισμικό, παρόν τηλέφωνο ειναι μια σχεδιαστική άσκηση-πρόταση πάνω σε αυτό το θέμα.
Ο κάναβος λοιπόν (απο εκέι και το όνομα) που σχηματίζεται απο τα live tiles των windows συνεχίζεται πια και στο κέλυφος της συσκευής για την οπτική σύνδεση Λογισμικού-Υλισμικού. Η συγκεκριμένη συσκευή θα στόχευε περισσότερο σε entry level, νέους σε ηλικία χρήστες, παρά σε power users που θα κετευθυνθούν στο πάνω κομμάτι της αγοράς (τιμολογιακά αλλά και σε specs).»

[πηγή]

Το όρνιο «Κάναβος» είναι είδος αετού και προστατεύεται από την Ελληνική Ορνιθολογική Εταιρεία και το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας Κρήτης, διότι απειλείται με εξαφάνιση. Είναι και το όρνιο πτωματοφάγο. Αντιλαμβάνεται τη μυρωδιά από πολύ μακριά και αν καταναλώσει μεγάλη ποσότητα δυσκολεύεται να απογειωθεί.
Έχει 12 φτερά, τα οποία έκριναν κάποτε οι οργανοπαίχτες κατάλληλα για πένες και επιδίδονταν στο κυνήγι του. Έχει μήκος κοντά στο 1m και άνοιγμα φτερών 3m. Το χρώμα του είναι ανοιχτό καφέ και ο λαιμός του δεν έχει φτέρωμα. Έχουν θεαθεί να περιμένουν ετοιμοθάνατο ζώο να πεθάνει για να φάνε. Αντέχει χωρίς τροφή και νερό 15-20 ημέρες.

Θεωρείται, γενικά, ένα μεγάλο και βαρύ αρπακτικό και το άνοιγμα των φτερούγων του φτάνει τα 260 εκ. και το μήκος του σώματός του 97-104 εκ. Διακρίνεται χαρακτηριστικά όταν κουρνιάζει το γυμνό χωρίς φτερά κεφάλι του με το κολάρο από κοντά λογχοειδή φτερά στη βάση του λαιμού. Τα φτερά του κολάρου είναι σημαντικότατοι δείκτες της ηλικίας του πουλιού, δείχνουν αν το πουλί είναι ενήλικο (με άσπρα κοντά φτερά) ή νεαρό (με καφέ μακριά φτερά). Έχουν, όμως, καταγραφεί κι άλλες διαφορές ανάμεσα στις ηλικίες. Αφορούν χρωματικές διαφορές.
Στο ενήλικο παρατηρούμε ασπρογκρίζο κεφάλι και λαιμό, καφέ ως ασπρογκρίζο φτέρωμα, άσπρο-κίτρινο ράμφος, καφέ-κίτρινη ίριδα. Σε αντίθεση με το ενήλικο, το νεαρό πουλί έχει λευκό κεφάλι και λαιμό, κανελί φτέρωμα, μακρύτερα δάχτυλα στις άκρες των φτερούγων, μολυβί ράμφος, και καφέ ίριδα. Το Όρνιο διακρίνεται κατά την πτήση του κυρίως από την κοντή ουρά και τις φαρδιές φτερούγες του. Συνήθως τα Όρνια, εκμεταλλευόμενα τα θερμά ανοδικά ρεύματα αέρα, γυροπετούν σε μεγάλους, αργούς κύκλους ώστε να κερδίσουν ύψος. Τη διατροφή του όρνιου αποτελούν ψοφίμια κτηνοτροφικών ζώων μεσαίου ή μεγάλου μεγέθους.

Έχει ιδιαίτερη προτίμηση στα μαλακά μέρη των νεκρών ζώων, ειδικά στα εντόσθια. Διαθέτει οξεία του όραση και έχει πτητικές συνήθειες τέτοιες που, σε συνδυασμό με την αγελαία του συμπεριφορά το βοηθούν να εντοπίζει και να φτάνει στα πτώματα πριν τη σήψη, γεγονός ιδιαίτερα ωφέλιμο για το περιβάλλον, καθώς σε θερμά κλίματα τα νεκρά ζώα αποτελούν εστίες μόλυνσης.
Μία ομάδα από 60-80 Όρνια είναι σε θέση να καταναλώσει, καθαρίζοντας με τον τρόπο αυτό το περιβάλλον, ένα κουφάρι προβάτου μέσα σε πέντε με 10 λεπτά ή ένα μεγάλο οπληφόρο (αγελάδα, άλογο κλπ.) σε τρεις με τέσσερις ώρες. Η περιοχή στην οποία αναζητούν τροφή εκτείνεται συνήθως σε ακτίνα 30-40 χλμ, αλλά μπορεί να τα ξεπεράσει φθάνοντας μέχρι τα 200-300 χλμ. Η εγκατάλειψη της νομαδικής κτηνοτροφίας αποτελεί σημαντικότερη απειλή για το Όρνιο, καθώς συντελεί στη μείωση και των πτωμάτων των αιγοπροβάτων που αποτελούσαν τροφή του είδους.
Άλλες απειλές για το Όρνιο είναι το παράνομο κυνήγι και η χρήση δηλητηριασμένων δολωμάτων.

Μερικές επεξηγήσεις χρήσης του ονόματος ως λέξη για διάφορα ειδικευμένα πράγματα [δείτε το πρώτο μέρος].
(auto translation base):

[source]

Μερικές επεξηγήσεις χρήσης του ονόματος ως λέξη για διάφορα ειδικευμένα πράγματα:

-μέρος 2ο

[source]

Πολλοί άνθρωποι, ανάμεσά τους και οι περισσότεροι δικαστές, πολιτικοί και νομικοί, έχουν μια σύγχυση σε ότι αφορά τις διάφορες ποικιλίες κάνναβης και τις χιλιάδες διαφορετικές χρήσεις της σε όλο το κόσμο. Αποτέλεσμα της άγνοιας και της παραπληροφόρησης είναι οι εγκληματικές πολιτικές που ποινικοποιούν τη χρήση της, οδηγούν χιλιάδες ανθρώπους στη φυλακή, ενισχύουν την εγκληματικότητα και τη μαφία, προκαλούν το στιγματισμό και την περιθωριοποίηση των καταναλωτών, ενώ στερούν από το κράτος και τους πολίτες μια σημαντική πηγή εσόδων.

Η Κάνναβη είναι ένα παρεξηγημένο, τα τελευταία 50 χρόνια, αυτοφυές και καλλιεργήσιμο φυτό με καταγεγραμμένη όμως χρήση εδώ και 10.000 χρόνια.
To γένος Cannabis L. ταξινομείται συνήθως σε 3 διακριτά είδη: Cannabis sativa,Cannabis indica και Cannabis ruderalis, αν και τα δύο τελευταία θεωρούνται πολλές φορές υποείδη της Sativa.

Το αρσενικό Sativa φυτό (hemp) χαρακτηρίζεται από τη κλωστική και διατροφική του χρήση, καθώς και την πολύ υψηλή του περιεκτικότητα σε ίνες (30-40%) και σπόρους. Το θηλυκό, κυρίως Sativa και Indica, φυτόχαρακτηρίζεται από την ιατρική, τελετουργική και ψυχαγωγική του χρήση, από τη μικρή περιεκτικότητα σε ίνες και σπόρους, καθώς και από τα γεμάτα ρετσίνι άνθη του (φούντες).
Η κύρια διαφορά τους είναι η περιεκτικότητα στη πιο γνωστή χημική ένωση της κάνναβης, τη ψυχοδραστική Δ9-τετραϋδροκανναβινόλη (THC) που προκαλεί το ευφορικό “φτιάξιμο” και έχει ενταχθεί στη λίστα των παράνομων “ναρκωτικών” ουσιών σύμφωνα με διεθνείς Συμβάσεις του ΟΗΕ.

Το αρσενικό Sativa φυτό (κλωστική ή βιομηχανική κάνναβη- hemp) έχει ελάχιστη περιεκτικότητα σε THC(0.2-1.5%), ενώ στην Ευρωπαϊκή Ένωση επιδοτούνται ήδη 46 πιστοποιημένες από την ΕΕ ποικιλίες κλωστικής κάνναβης με περιεκτικότητα THC χαμηλότερη του 0.2%. Η τόσο μικρή περιεκτικότητα στην ψυχοδραστική ουσία THC αλλά και η απουσία ανθών αποκλείει την ευφορική- ψυχαγωγική του χρήση.
Αντίθετα οι ίνες, τα φύλλα, το λάδι και τα σπόρια του αρσενικού φυτού έχουν χιλιάδες χρήσεις όπως παραγωγή ανθεκτικών υφασμάτων, σκοινιών, χαρτιού- χαρτοποπολτού, τροφίμων με υψηλή θρεπτική αξία (υπερτροφές), οικοδομικών και μονωτικών υλικών, βιοπλαστικών, βιοκαυσίμων (η μηχανή diesel σχεδιάστηκε αρχικά να καίει κανναβέλαιο), υποστρωμάτων για ζώα κ.α..

Οι σπόροι και το λάδι από κλωστική κάνναβη έχουν πολύ υψηλή θρεπτική αξία, περιέχουν υψηλής ποιότητας πρωτεΐνη, Ω3 λιπαρά οξέα, αμινοξέα, μέταλλα και βιταμίνες. Η κλωστική- βιομηχανική κάνναβη έχει επίσης πολύ ευεργετικές ιδιότητες για την απορρύπανση νερών και εδαφών, την αποκατάσταση οικοσυστημάτων, αγροτικών και βεβαρημένων από χημικά και πυρηνικά περιοχών. Μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως φυσικό παρασιτοκτόνο και είναι ευεργετική στον εμπλουτισμό των καλλιεργήσιμων εδαφών μέσω τις αμειψισποράς. Επειδή η καλλιέργεια της κλωστικής κάνναβης δεν χρειάζεται μεγάλες ποσότητες νερού και καθόλου χημικά λιπάσματα και παρασιτοκτόνα, θεωρείται ότι έχει αρνητικό αποτύπωμα άνθρακα και ευεργετική συνολική επίπτωση για το περιβάλλον.

Η κλωστική κάνναβη μπορεί να αντικαταστήσει τη καλλιέργεια βαμβακιού καθώς είναι πιο ανθεκτική (έως 3 φορές) και ποιοτική ίνα και έχει μεγαλύτερη στρεμματική απόδοση από το βαμβάκι που απαιτεί τουλάχιστον 14 φορές περισσότερη ποσότητα νερού και πολλά χημικά. Επίσης μπορεί να αντικαταστήσει τον χαρτοπολτό από ξυλεία (πχ ιδιαίτερα για τη παραγωγή χαρτονομισμάτων και χαρτιού), αφού είναι πιο ανθεκτική και πιο αποδοτική ανά στρέμμα καλλιεργούμενης έκτασης, σώζοντας με αυτό τον τρόπο πολύτιμα δάση και πόρους. Το χαρτί από κλωστική κάνναβη μπορεί να ανακυκλωθεί μέχρι 7 φορές ενώ το κανονικό μόνο τρεις. Στην Ευρώπη αυτή τη στιγμή καλλιεργούνται περισσότερα από 15.000 εκτάρια (150.000 στρέμματα) κυρίως σε Γαλλία, Αγγλία, Ολλανδία, Γερμανία, Ρουμανία, Ιταλία, Αυστρία, Ισπανία, Πολωνία, Ουγγαρία και Τσεχία.
Η Κίνα είναι ο μεγαλύτερος παραγωγός σε παγκόσμιο επίπεδο και καλύπτει σχεδόν το 80% της παγκόσμιας παραγωγής στην οποία συμμετέχουν περισσότερες από 30 χώρες.
Η κλωστική κάνναβη χρησιμοποιείται από την αρχαιότητα από πολλούς πολιτισμούς σαν σκοινί, ύφασμα, χαρτί και τρόφιμο. Από τους Αιγύπτιους Φαραώ μέχρι τον αρχαιοελληνικό πολιτισμό και τους Κινέζους Αυτοκράτορες, από τους πρώτους Χριστιανούς μέχρι τους πρώτους Αμερικανούς Προέδρους και τη μαζική παραγωγή κατά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο. Ακόμα και η Ελλάδα τον προηγούμενο αιώνα παρήγαγε, επεξεργαζόταν και εξήγαγε πολλούς τόνους κλωστική κάνναβη το χρόνο. Μετά από 50 χρόνια μιας παράλογης απαγόρευσης καταφέραμε το 2013 να ξανανομιμοποιηθεί η κλωστική κάνναβη στην Ελλάδα, αλλά δυστυχώς ακόμα περιμένουμε τις επιμέρους ρυθμίσεις και την εφαρμογή του νόμου.

Το θηλυκό Sativa και Indica φυτό (ινδική κάνναβη, μαριχουάνα, γκάντζα) έχει υψηλότερη περιεκτικότητα σε THC(5-25%) η οποία ευνοεί την ευφορική- ψυχαγωγική και ιατρική- θεραπευτική της χρήση επίσης εδώ και χιλιάδες χρόνια. Η πρώτη καταγεγραμμένη θεραπευτική χρήση της κάνναβης είναι το 2.700 π. Χ. στην Κίνα, ενώ μέχρι σήμερα είναι ένα φυτικό αναλγητικό και θεραπευτικό μέσο και καταναλώνεται από εκατομμύρια Ευρωπαίους κάθε μέρα γιατί τους χαλαρώνει, τους διευρύνει τη συνείδηση, την αντίληψη- συνειδητότητα και την ενσυναίσθηση.

Η εμπειρία είναι διαφορετική για κάθε άτομο, ο καθένας/μια την αντιλαμβάνεται και αντιδράει διαφορετικά. Κοινό είναι το συναίσθημα της ευφορίας και της χαλάρωσης, της σύνδεσης και της κατανόησης, ενώ σε κάποιους μπορεί να προκαλέσει ζαλάδα, αγωνία και πολλές ασύνδετες σκέψεις, ιδιαίτερα στους άπειρους χρήστες. Λόγω της THC η κάνναβη έχει στοχοποιηθεί και δυσφημιστεί ότι οδηγεί στη παράνοια και την ψύχωση, πράγμα που απέχει από την πραγματικότητα και (αυτο)καταρρίπτει το μύθο της απαγόρευσης στους νέους χρήστες. Σε κάποιους αρέσει, σε άλλους όχι, σίγουρα δεν είναι μια ουσία που κάνει για όλους. Σίγουρα επίσης αυτοί που την καταναλώνουν δεν πρέπει να διώκονται, γιατί αυτό τους παρανοεί περισσότερο από την THC.

Το φυτό της κάνναβης έχει 483 αναγνωρισμένες χημικές ενώσεις ενώ έχουν απομονωθεί τουλάχιστον 84 κανναβινοειδή εκτός της THC, που δεν είναι ψυχοδραστικά αλλά πολύ ωφέλημα για τον άνθρωπο και την ιατρική, όπως η κανναβιδιόλη (CBD), η κανναβινόλη (CBN) και η τετραϋδροκανναβιβαρίνη (THCV) κ.α. Ιδιαίτερα η αναλογία CDBπρος THC στο φυτό της κάνναβης καθορίζει τη θεραπευτική δράση αλλά και το επίπεδο της “μαστούρας”, ακόμη και τις πιθανές παρενέργειες (κλασσικό παράδειγμα οι ποικιλίες σκανκ που έχουν χαμηλή περιεκτικότητα σε CBD και υψηλή σε THC με αποτέλεσμα να αυξάνουν το ρίσκο για μια πιθανή βλαπτικότητα ή έστω το ρίσκο για μια όχι και τόσο ευχάριστη εμπειρία). Η CBD δηλαδήαλληλεπιδρά με την THC και έχει την ικανότητα να μειώνει τις αρνητικές επιπτώσεις της.

Η κάνναβη χρησιμοποιείται από την αρχαιότητα για την αντιμετώπιση περισσότερων από 200 ανθρώπινων παθήσεων.Η ιατρική χρήση της κάνναβης έχει δείξει θετικά αποτελέσματα στη θεραπεία κατά της ναυτίας και του εμετού, του προεμμηνορυσιακού συνδρόμου, της μη-σκόπιμης απώλειας βάρους, της αϋπνίας, της απώλειας της όρεξης από χημειοθεραπείες, του άσθματος, του γλαυκώματος και των συμπτωμάτων του AIDS. Άλλα σχετικά καλώς επιβεβαιωμένα στοιχεία κάνουν λόγο για θεραπεία της σπαστικότητας σε άτομα με σκλήρυνση κατά πλάκας, του πόνου και ειδικότερα του νευρογενούς πόνου, των κινητικών δυσκολιών και των τραυματισμών του νωτιαίου μυελού καθώς παρουσιάζει αντισπασμωδική και μυοχαλαρωτική δράση και αυξάνει την όρεξη σε αυτούς τους ασθενείς. Επίσης φάρμακα με βάση την κάνναβη μπορεί να είναι χρήσιμα στη θεραπεία δυσλειτουργίας των επινεφριδίων, του συνδρόμου ευερέθιστου εντέρου, των ημικρανιών, της ινομυαλγίας και σχετικών παθήσεων. Άλλες ιατρικές έρευνες αναφέρουν ότι η κάνναβη ή συγκεκριμένα κανναβινοειδή χρησιμεύουν στη θεραπεία της κατάχρησης του αλκοόλ και των οπιούχων, της αρθρίτιδας που προκαλείται από περίσσια κολλαγόνου, της αθηροσκλήρωσης, της διπολικής διαταραχής, των συμπτωμάτων επιληψίας και αυτισμού, του μετατραυματικού συνδρόμου, του καρκίνου του παχέος εντέρου, της αισθητηριακής νευροπάθειας σχετιζόμενης με τον HIV, της δυστονίας, της επιληψίας, συγκεκριμένων παθήσεων του πεπτικού συστήματος,των γλοιωμάτων (τύπος όγκου στον εγκέφαλο), της ηπατίτιδας C, τη νόσο του Huntigton, της λευχαιμίας, των όγκων του δέρματος, τη νόσο του Parkinson, του κνησμού, της ψωρίασης, της δρεπανοκυτταρικής αναιμίας,της υπνικής άπνοιας καθώς και της νευρικής ανορεξίας.

Αυτή τη στιγμή κυκλοφορούν στην αγορά του εξωτερικού (Αγγλία, Ισπανία, Ολλανδία) φάρμακα που παράγονται απ' ευθείας από το φυτό ή που περιέχουν συνθετικές μορφές ουσιών που παράγονται από την κάνναβη ή που περιέχουν συνθετικά κανναβινοειδή όμοια με αυτά που βρίσκονται στο φυτό της κάνναβης. Υπάρχουν επίσης πολλές λέσχες μελών- ασθενών (Βέλγιο, Γερμανία, Ισπανία) όπου καλλιεργούν ειδικές ποικιλίες κάνναβης για κατανάλωση αποκλειστικά από τα μέλη τους, καθώς και πολλές θετικές μαρτυρίες από θεραπευμένους ασθενείς που κατανάλωσαν χασισέλαιο.
Όλες αυτές οι ευεργετικές και θαυματουργές χρήσεις του φυτού της κάνναβης μας κάνουν πραγματικά να αναρωτιόμαστε γιατί είναι παράνομη εδώ και 50 χρόνια και ποιοι πραγματικά επωφελούνται από αυτή την απαγόρευση, αφού οι καταναλωτές διώκονται. Η απάντηση είναι απλή. Από την απαγόρευση επωφελούνται τα ανταγωνιστικά οικονομικά συμφέροντα (φάρμακα, πετρέλαιο, χημικά, πλαστικά, αλκοόλ), καθώς και η μαφία και το διεφθαρμένο σύστημα πολιτικών, δικαστών, αστυνομικών και δικηγόρων που τη στηρίζει. Η απαγόρευση είναι πιο επιβλαβής από την ίδια την κάνναβη και δυστυχώς πληρώνουμε ακόμα το μεγάλο κόστος των λάθος πολιτικών που ακολουθούνται εδώ και 50 χρόνια.

Καμία ουσία δεν είναι ακίνδυνη τελείως και η κατάχρησή της καθορίζει το επίπεδο της βλαπτικότητας. Η κάνναβη δεν είναι τοξική και είναι αποδεδειγμένα λιγότερο βλαβερή από το καπνό και το αλκοόλ. Σύμφωνα και με το έγκυρο ιατρικό περιοδικό The Lancet δεν έχουν υπάρξει καταγεγραμμένοι θάνατοι από δηλητηρίαση (ή υπερβολική δόση) που προκλήθηκε από κάνναβη, ενώ η εκτιμώμενη θανατηφόρος δόση είναι τεράστια και υπερβολικά μεγάλη σε σχέση με άλλες νόμιμες και παράνομες ουσίες όπως η καφεΐνη, η νικοτίνη, το αλκοόλ και η ηρωίνη. Με λίγα λόγια περισσότεροι πεθαίνουν κάθε χρόνο πίνοντας νερό ή τρώγοντας στραγάλια, παρά από κάνναβη. Η κατάχρηση της όμως μπορεί να οδηγήσει σε ψυχολογική εξάρτηση, όχι σωματική.
Αν υπάρχει προδιάθεση στον χρήστη, η ανεύθυνη χρήση μπορεί να οδηγήσει σε οκνηρία ή αντικοινωνική- εσωστρεφή συμπεριφορά, αλλά και ψυχωτικά κρούσματα (αγωνία και παράνοια).
Η καύση κάνναβης παράγει την ίδια ποσότητα πίσσας με ένα κανονικό τσιγάρο και περίπου 50 γνωστά καρκινογόνα (πχ νιτροζαμίνες, ενεργές αλδεϋδες, βενζοπυρένιο), τα οποία δεν περιέχει το ίδιο το φυτό που έχει αντικαρκινικές ιδιότητες.

Η κάνναβη είναι η πιο ευρέως διαδεδομένη παράνομη ψυχοδραστική ουσία στον πλανήτη και η τέταρτη πιο διαδεδομένη μετά από τις νόμιμες αλκοόλ, καπνό και καφεΐνη. Αυτή τη στιγμή οι χρήστες- καταναλωτές κάνναβης σε παγκόσμιο επίπεδο υπολογίζονται με πολύ συντηρητικές εκτιμήσεις (στοιχεία ΟΗΕ 2010) σε περισσότερους από 225 εκατομμύρια με αυξητικές τάσεις, ενώ στην Ευρώπη (πάλι με πολύ συντηρητικές εκτιμήσεις) τουλάχιστον 23 εκατομμύρια άνθρωποι έκαναν χρήση τον τελευταίο χρόνο και άλλα 12 εκατομμύρια τον τελευταίο μήνα (το 7% περίπου του συνολικού πληθυσμού ενηλίκων).
Για την Ελλάδα τα στοιχεία είναι πολύ ελλειπή και λόγο της απαγόρευσης τα δεδομένα δεν είναι ακριβή και αντιπροσωπευτικά καθώς ο φόβος επηρεάζει το επίπεδο των απαντήσεων. Σύμφωνα με επίσημα στοιχεία από το 2004 τουλάχιστον το 1.5-2.5% του συνολικού (γενικού) πληθυσμού της Ελλάδας έχει κάνει χρήση κάνναβης τον τελευταίο μήνα (8.6% του πληθυσμού έχει κάνει χρήση κάποιας παράνομης ουσίας κατά τη διάρκεια της ζωής του, κυρίως κάνναβη), αλλά τα πραγματικά νούμερα είναι τουλάχιστον πενταπλάσια και εκτιμούμε ότι στην Ελλάδα αυτή τη στιγμή 500 χιλιάδες με 1 εκατομμύριο συμπολίτες μας κάνουν περιστασιακή ή τακτική χρήση κάνναβης. Σύμφωνα με άλλα επίσημα στοιχεία του 2011, ένας στους 10 (10.4%) μαθητές-φοιτητές (ηλικίας 15-19 ετών) έχει κάνει πρόσφατα χρήση κάνναβης (το 13.4% των μαθητών έχουν δοκιμάσει τουλάχιστον μια φορά) και ένας στους 16 (6.3%) κάνει τακτική και συχνή χρήση.

Επειδή ακριβώς είναι τόσο ευρέως διαδεδομένη και λιγότερο βλαβερή από άλλες νόμιμες και παράνομες ουσίες, η απαγόρευσή της είναι εγκληματική και σπρώχνει τους χρήστες να αναζητήσουν εναλλακτικές που είναι πιο τοξικές και επικίνδυνες από την κάνναβη (παράδειγμα τα συνθετικά υποκατάστατα της κάνναβης αλλά και τοξικοεξαρτησιογόνες ουσίες όπως η ηρωίνη και οι κρυσταλλικές μεθαμφεταμίνες). Η απαγόρευση είναι δηλαδή ο προθάλαμος για άλλες πιο επικίνδυνες ουσίες και όχι η ίδια η κάνναβη που ανταγωνίζεται αυτές τις ουσίες.
Υπάρχουν πολλοί τρόποι κατανάλωσης της κάνναβης. Τα άνθη (φούντες) και το συμπιεσμένο ρετσίνι (χασίς)συνήθως καπνίζονται σε τσιγάρο, πίπες, τσίλουμ και μπονγκ ή εξατμίζονται (vaporiser) γιατί έτσι είναι πιο άμεση η επίδραση. Από τη θηλυκή κάνναβη βγαίνει επίσης υψηλής περιεκτικότητας λάδι (χασισέλαιο) μετά από επεξεργασία (με βουτάνιο ή καθαρό οινόπνευμα), ενώ μπορεί να φαγωθεί με τη μορφή βουτύρου, κέικ ή μπισκότων, ή να γίνει τσάι. Από τη κάνναβη μπορεί να παραχθεί επίσης βάμμα με αλκοόλη και αιθέριο έλαιο. Τέλος τα σπόρια και τα φύλλα της κλωστικής κάνναβης, που δεν είναι ψυχοδραστικά, είναι τροφή υψηλής θρεπτικής αξίας και παράγουν εξίσου θρεπτικό λάδι.

Οδηγίες για ασφαλή χρήση:

Υπάρχουν πολλές χιλιάδες ποικιλίες κάνναβης, με διαφορετικά ποσοστά κανναβινοειδών η καθεμία και σίγουρα η κάνναβη που καλλιεργείται πλέον είναι πολύ πιο δυνατή απ ότι πριν 20 χρόνια. Οι ποικιλίες με υψηλή περιεκτικότητα σε THC μπορεί να προκαλέσουν αρνητικές επιδράσεις (πανικό, άγχος, υπόταση) αν δεν περιέχουν εξίσου υψηλά ποσοστά CDB σε ότι αφορά τις ποικιλίες σκανκ και εσωτερικού χώρου.Υπάρχουν πλέον sativa και indica ποικιλίες με υψηλή περιεκτικότητα σε CBD και θα έπρεπε να είναι προτιμητέες.Οι ελληνικές ποικιλίες κάνναβης εξωτερικού χώρου δεν αντιμετωπίζουν αυτό το πρόβλημα καθώς έχουν πιο σωστή αναλογία CDB προς THC. Σε όσους πάσχουν από σχιζοφρένεια και σοβαρές ψυχιατρικές παθήσεις η κάνναβη, ιδιαίτερα η υψηλής περιεκτικότητας σε THC, μπορεί και να προκαλέσει αρνητικά συμπτώματα, επομένως καλύτερα να αποφεύγετε.
Η κάνναβη αν αναμιγνύεται με καπνό και άλλες ουσίες θα πάρει μέρος της βλαπτικότητά τους (ιδιαίτερα με τη νικοτίνη και το αλκοόλ) και δεν ενδείκνυται η πρόσμιξή της, ενώ αν κατακρατείται με εισπνοή μπορεί να προκαλέσει βλάβες στους πνεύμονες. Οι δραστικές ουσίες της κάνναβης εκλύονται τα πρώτα δευτερόλεπτα επομένως δεν χρειάζεται να την κρατάς στα πνευμόνια σου με βαθιές εισπνοές για να την ακούσεις καλύτερα, ενώ καλύτερα να καταναλώνεται σκέτη. Η καύση γενικότερα της κάνναβης (μπάφος, μπονγκ) δεν ενδείκνυται ιατρικά, προτιμότερη είναι η εξάτμιση του vaporiser, να φαγωθεί (λάδι, βούτυρο, κέικ) ή να γίνει ρόφημα. Αν φαγωθεί η κάνναβη πρέπει να ληφθεί υπόψη η ποσότητα καθώς και το γεγονός ότι τα ευφορικά συμπτώματα αργούν να εμφανιστούν (30-45 λεπτά). Το περιβάλλον, η ψυχολογική κατάσταση του χρήστη και η παρέα παίζουν σημαντικό ρόλο στο βίωμα της εμπειρίας.

Αν φας ή καπνίσεις πολύ κάνναβη μπορεί να αισθανθείς αδιάθετος, να πέσει η πίεσή σου, να ζαλιστείς, να τρομάξεις, ή να μπερδευτείς. Μη φρικάρεις! Πιες λίγο νερό ή πορτοκαλάδα, φάε κάτι γλυκό, βρέξε το σβέρκο σου και τους καρπούς των χεριών σου, χαλάρωσε τα ρούχα σου και κάτσε σε ένα μέρος με αέρα. Η πιο ασφαλής χρήση είναι η υπεύθυνη και λιγότερη χρήση. Σκέψου πρώτα αν σου είναι απαραίτητη, αν κάνεις προβληματική και πολύ συχνή χρήση και αν θα μπορούσες να το ελαττώσεις λίγο (άλλωστε την ακούς καλύτερα αν δεν πίνεις πολύ). Το δικαίωμα στην αυτοκαλλιέργεια, οι κοινωνικές λέσχες κάνναβης και η κρατικά ελεγχόμενη παραγωγή και διάθεση διασφαλίζουν τη ποιότητα, την ασφαλή χρήση και την αποφυγή της χρήσης χημικών επιβλαβών για την υγεία.

Για εμάς η λύση είναι μία. Αφενός αποποινικοποίηση της χρήσης και των χρηστών. Είναι εγκληματικό να αντιμετωπίζονται σαν παράνομοι τόσοι πολλοί άνθρωποι που έχουν κάθε δικαίωμα να γεμίζουν το κεφάλι τους με ότι γουστάρουν, από τη στιγμή μάλιστα που δεν προκαλούν βλάβη σε άλλον (ο βασικός ορισμός του εγκλήματος) και δεν καταναλώνουν μια ιδιαίτερα βλαπτική ουσία. Αφετέρου πρέπει να νομιμοποιηθεί η ψυχαγωγική, ιατρική και βιομηχανική χρήση και (αυτο)καλλιέργεια της κάνναβης. Αυτό θα έχει σημαντικά κοινωνικά και οικονομικά οφέλη, θα δημιουργήσει θέσεις εργασίας, θα ενισχύσει τον τουρισμό, την αγροτική παραγωγή και τον μεταπρατικό τομέα, θα βοηθήσει τη βιώσιμη ανασυγκρότηση της υπαίθρου, ενώ θα αποφέρει σημαντικά έσοδα στο κράτος από τη φορολογία και τις ασφαλιστικές εισφορές. Επίσης θα μειωθεί ο αριθμός των φυλακισμένων και θα αποσυμφορηθούν οι φυλακές, θα μειωθούν τα έσοδα του οργανωμένου εγκλήματος, θα περιοριστεί η προβληματική χρήση και θα μειωθεί η βλάβη, θα εξοικονομηθούν πόροι στα δικαστήρια και την αστυνομία, θα διασφαλιστεί η δημόσια υγεία και το σημαντικότερο θα κατευθυνθούν οι πόροι στην πρόληψη, την έρευνα και την ενημέρωση.

Η κάνναβη δεν είναι ναρκωτικό, είναι φάρμακο και βοτάνι μαγικό!

[πηγή]

Ο προσδιορισμός του Σ πάνω στο σχέδιο μπορεί να γίνει ευκολότερα και με μεγαλύτερη ακρίβεια, αν έχουν σχεδιασθεί από πριν οι γραμμές που είναι παράλληλες προς τους άξονες ΟΧ και ΟΥ (παρακάτω εικόνες). Στην περίπτωση αυτή δε χρειάζεται να γίνουν οι μετρήσεις από την αρχή των αξόνων Ο. Το πλέγμα των γραμμών αυτών, που δημιουργεί ένα δίκτυο τετραγώνων, λέγεται κάναβος.

Ο κάναβος χρησιμοποιείται απαραιτήτως στους χάρτες και στα τοπογραφικά διαγράμματα, όπου τα σημεία έχουν τοποθετηθεί με τις συντεταγμένες τους.

Στο τοπογραφικό σχέδιο, οι αποστάσεις μεταξύ των παράλληλων γραμμών είναι συνήθως 10cm. Η διεύθυνση του βορρά ταυτίζεται με τη διεύθυνση του θετικού ημιάξονα ΟΥ, όταν χρησιμοποιείται το κρατικό σύστημα αναφοράς των συντεταγμένων. Τότε λέμε ότι ο κάναβος του τοπογραφικού σχεδίου είναι προσανατολισμένος. Οι γραμμές του κανάβου φροντίζουμε συνήθως να είναι περίπου παράλληλες προς τις πλευρές του χαρτιού σχεδίασης χωρίς όμως αυτό να είναι απαραίτητο.

Παρακάτω αναφέρονται οι τρόποι χάραξης του κανάβου στο σχέδιο καθώς και οι μέθοδοι τοποθέτησης των χαρακτηριστικών σημείων στο τοπογραφικό σχέδιο με τη βοήθεια του κανάβου.

Η χάραξη του κανάβου πάνω στο χαρτί σχεδίασης γίνεται με τρεις τρόπους. Με: α) γεωμετρική κατασκευή, β) ειδική πλάκα (καναβόπλακα) και γ) ειδικό όργανο (συντεταγμενογράφο).

Α) Η γεωμετρική κατασκευή

Στο χαρτί σχεδίασης χαράσσονται οι διαγώνιοι και ορίζεται το σημείο τομής τους Ο, παρακάτω σχήμα. Με το διαβήτη ορίζονται πάνω στις διαγώνιους τα σημεία Α, Β, Γ και Δ που απέχουν απόσταση ίση από το Ο (ΟΑ = ΟΒ = ΟΓ = ΟΔ). Τα σημεία Α, Β, Γ και Δ ορίζονται έτσι ώστε να απέχουν μερικά εκατοστά (3cm – 4cm) από τις άκρες του χαρτιού, για να υπάρχει περιθώριο στο σχέδιο.

Πάνω στις απέναντι πλευρές του σχηματιζόμενου ορθογωνίου παραλληλογράμμου (ΑΒΓΔ) ΑΔ – ΒΓ και ΑΒ – ΓΔ ορίζονται υποδιαιρέσεις ανά 10cm. Ο κάναβος σχεδιάζεται, εάν ενωθούν τα αντίστοιχα απέναντι σημεία των υποδιαιρέσεων.

Ο έλεγχος της ορθής σχεδίασης του κανάβου στην περίπτωση αυτή γίνεται με τη μέτρηση των διαστάσεων των τετραγώνων, οι οποίες μπορεί να αποκλίνουν από τα 10cm με σφάλμα που να μην υπερβαίνει το 0,1mm. Επίσης ελέγχεται η θέση των διαγωνίων κορυφών μιας ομάδας τετραγώνων με τη σχεδίαση των διαγωνίων ελέγχου ΕΖ και ΗΘ. Τέλος, είναι δυνατό να ελεγχθεί και η υποτείνουσα ορθογωνίου τριγώνου με πλευρές 30cm και 40cm (3 και 4 τετράγωνα κανάβου), η οποία πρέπει να είναι 50 cm. Το σφάλμα αυτής της διάστασης δεν επιτρέπεται, επίσης, να υπερβαίνει το 0,1mm.

Η χάραξη του κανάβου με γεωμετρική κατασκευή εφαρμόζεται σε μικρές πινακίδες σχεδίασης (π.χ. διαστάσεων 35cm x 50cm) χωρίς απαιτήσεις υψηλής ακρίβειας. Στις περιπτώσεις που απαιτείται υψηλή ακρίβεια τότε χρησιμοποιούνται οι επόμενοι τρόποι.

This article is about the study of family lineage and history.

For the philosophical technique developed by Nietzsche and Foucault, see Genealogy (philosophy). For the medical family history, see Family history (medicine).

For the sociocultural evolution of kinship, see History of the family. The family tree of Ludwig Herzog von Württemberg (ruled 1568–1593) Genealogy (from Greek: γενεά genea, "generation"; and λόγος logos, "knowledge"), also known as family history, is the study of families and the tracing of their lineages and history.
Genealogists use oral interviews, historical records, genetic analysis, and other records to obtain information about a family and to demonstrate kinship and pedigrees of its members. The results are often displayed in charts or written as narratives.
The pursuit of family history and origins tends to be shaped by several motivations, including the desire to carve out a place for one's family in the larger historical picture, a sense of responsibility to preserve the past for future generations, and a sense of self-satisfaction in accurate storytelling.

Overview

Hobbyist genealogists typically pursue their own ancestry and that of their spouses. Professional genealogists may also conduct research for others, publish books on genealogical methods, teach, or produce their own databases.
They may work for companies that provide software or produce materials of use to hobbyist and other professional genealogists. Both try to understand not just where and when people lived, but also their lifestyles, biographies, and motivations.

This often requires—or leads to—knowledge of antiquated laws, old political boundaries, migration trends, and historical socioeconomic or religious conditions. Genealogists sometimes specialize in a particular group, e.g. a Scottish clan; a particular surname, such as in a one-name study; a small community, e.g. a single village or parish, such as in a one-place study; or a particular, often famous, person. Bloodlines of Salem is an example of a specialized family-history group.
It welcomes members who can prove descent from a participant of the Salem Witch Trials or who choose simply to support the group. Genealogists and family historians often join family history societies, where novices can learn from more experienced researchers. Such societies may also index records to make them more accessible, and engage in advocacy and other efforts to preserve public records and cemeteries. Some schools engage students in such projects as a means to reinforce lessons regarding immigration and history.

Other benefits include family medical histories with families with serious medical conditions that are hereditary. The use of the terms "genealogy" and "family history" are often used synonymously, but some offer a slight difference in definition. The Society of Genealogists, while also using the terms interchangeably, describe genealogy as an "Establishment of a Pedigree by extracting evidence, from valid sources, of how one generation is connected to the next" and family history as "A biographical study of a genealogically proven family and of the community and country in which they lived".

Sometimes the term used is based on region, with societies in Europe often using the term "family history", and those in the United States more often using the term "genealogy more often using the term "genealogy

Motivation
In communitarian societies, one's identity is defined as much by one's kin network as by individual achievement, and the question "Who are you?" would be answered by a description of father, mother, and tribe. New Zealand Māori, for example, learn whakapapa (genealogies) to discover who they are.[citation needed] Family history plays a part in the practice of some religious belief systems. For example, The Church of Jesus Christ of Latter-day Saints (LDS Church) has a doctrine of baptism for the dead, which necessitates that members of that faith engage in family history research. Until the late 19th century, family histories were almost exclusively of interest to persons who had obtained their wealth or rank by inheritance. Other people, who had inherited nothing, might, in extreme cases, suppress their family history as a matter of shame. In societies such as the United States or Australia, there was by the 20th-century growing pride in the pioneers and nation-builders.

Establishing descent from these was a concern in groups such as the Daughters of the American Revolution, and helped differentiate those descendants from later immigrants with lower status. In Nazi Germany, family histories were compiled to affirm individuals' affiliation with the "master race" and to adhere to legal requirements for marriage.
In Germany today, family history is still often perceived as a threat to privacy rather than as a source of self-esteem.[citation needed] Most 20th-century sources remain unavailable to the public on privacy grounds. Funding of support for family history at archives is limited. German family historians thus tend to emphasize instead how family history can contribute to learning and science.[citation needed] Modern family history explores new sources of status, such as celebrating the resilience of families that survived generations of poverty or slavery, or the success of families in integrating across racial or national boundaries. Some family histories even emphasize links to celebrity criminals, such as the bushranger Ned Kelly in Australia.

The growing interest in family history in the media coupled with easier access to online records has allowed those who are curious to do so to start investigating their ancestry. This curiosity can be particularly strong among those whose family histories were lost or unknown due to, for example, adoption or separation from family, perhaps as a result of bereavement.

History

Historically, in Western societies the focus of genealogy was on the kinship and descent of rulers and nobles, often arguing or demonstrating the legitimacy of claims to wealth and power. The term often overlapped with heraldry, in which the ancestry of royalty was reflected in their coats of arms.

Modern scholars consider many claimed noble ancestries to be fabrications, such as the Anglo-Saxon chronicles that traced the ancestry of several English kings to the god Woden. Some family trees have been maintained for considerable periods. The family tree of Confucius has been maintained for over 2,500 years and is listed in the Guinness Book of Records as the largest extant family tree. The fifth edition of the Confucius Genealogy was printed in 2009 by the Confucius Genealogy Compilation Committee (CGCC).

Η γενεαλογία είναι η μελέτη και ανακάλυψη-δημιουργία ενός γενεαλογικού δέντρου. Για τον σκοπό αυτό απαιτείται η συλλογή ονομάτων συγγενών, ζώντων και νεκρών, και ο προσδιορισμός των σχέσεων μεταξύ τους βάσει ενδείξεων και/η τεκμηρίωσης.
Σε αυτό το άρθρο οι όροι γενεαλόγος και ερευνητής εννοούν οποιονδήποτε ασχολείται με το θέμα, είτε πρόκειται για κάποιον που το κάνει ως χόμπι είτε πρόκειται για επαγγελματία.

Οι γενεαλόγοι συλλέγουν προσωπικές μαρτυρίες και οικογενειακές ιστορίες για να ανακαλύψουν προγόνους και ζώντες συγγενείς. Οι γενεαλόγοι επιχειρούν επίσης να κατανοήσουν όχι μόνο πού και πότε έζησαν κάποιοι, αλλά και τον τρόπο ζωής τους, τη βιογραφία και τον τρόπο σκέψης τους.
Αυτό συχνά απαιτεί — η οδηγεί σε — γνώση παλιών νόμων, παλιών πολιτικών συνόρων, τάσεων μετανάστευσης και ιστορικών κοινωνικών συνθηκών. Ακόμη και μία ανεπιτυχής αναζήτηση προγόνων βοηθά σε καλύτερη κατανόηση της ιστορίας.

Η αναζήτηση ζώντων συγγενών συχνά οδηγεί σε οικεγενειακές συνεστιάσεις, τόσο μακρινών όσο και αποκομμένων συγγενών. Καμιά φορά οι γενεαλόγοι βοηθούν στην επανένωση οικογενειών που χωρίστηκαν λόγω πολέμου, μετανάστευσης και υιοθεσίας.
Ο γενεαλόγος μπορεί να βοηθήσει στο να διατηρηθούν ζωντανές οικογενειακές παραδόσεις ή στην αποκάλυψη οικενειακών μυστικών. Αρχικά, η γενεαλογία ασχολείτο κυρίως με την καταγωγή αρχόντων και ευγενών, συχνά για να αποδείξει ή να αμφισβητήσει τη νομιμότητα διεκδίκησης πλούτου και εξουσίας.

Πολλές καταβολές τις οποίες διάφοροι ισχυρίστηκαν κατά καιρούς θεωρούνται από σύγχρονους μελετητές ως εντελώς φτιαχτές, κυρίως ισχυρισμοί βασιλιάδων και αυτοκρατόρων ότι δήθεν από θεούς ή ιδρυτές πολιτισμών. Στην πεζογραφία είναι σύνηθες φαινόμενο να αποδίδεται σε κάποιον χαρακτήρα ένα περίπλοκο γενεαλογικό δέντρο, με στόχο να γίνει ο χαρακτήρας πιο ενδιαφέρων.

Αν θέλετε να βρείτε τις ρίζες σας, το καλύτερο μέρος για να ξεκινήσετε να αναζητάτε τους προγόνους σας είναι το Ίντερνετ. Υπάρχουν εκατοντάδες εξαιρετικές ηλεκτρονικές βάσεις δεδομένων που περιέχουν γενεαλογικούς θησαυρούς, όπως η μεταναστευτική βάση δεδομένων Ellis Island, η Yad Vashem στο Ισραήλ και ή διάσημη Family History Library. Αλλά ποιός έχει χρόνο να τα ψάξει όλα αυτά

Ορισμένες εννοιολογικές απόψεις, που ωστόσο ίσως και να μπορούν να αμφισβητηθούν σε κάποια σημεία:

ΣΤΑ ΛΕΞΙΚΑ Η ΛΕΞΗ ΑΝΕΥΡΙΣΚΕΤΑΙ ΜΕ ΔΥΟ “Ν” ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΣΕ ΜΙΑ ΕΓΚΥΚΛΟΠΑΙΔΕΙΑ ΑΝΑΦΕΡΕΤΑΙ ΚΑΙ Η ΟΡΘΟΤΗΤΑ ΜΕ ΕΝΑ “Ν” H.LIDDELL-R.SCOTT A.KΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΟΥ (τ.2 Σ.596)
κάννα ή κάννη, η κάλαμος (μτφ σε λατινικά canna, σωλήν) Κρατίνος εν <<Πυτίνη>>,Πολυδ.Ι'184, Αριστοφ.Σφ.394.

ΛΕΞΙΚΟ ΝΕΑΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ Γ.ΜΠΑΜΠΙΝΙΩΤΗ (σ.835 εκδ.1998)

κάνναβη φυτό που μπορεί να φτάσει σε τέσσερα μέτρα ύψος, από τις ίνες των βλαστών του οποίου κατασκευάζονται κλωστές , σχοινιά, νήματα για στεγανοποίηση σε υδραυλικές εγκαταστάσεις κ.ά. Από τους αδένες των φύλλων και των άκρων των κλαδιών μιας ποικιλίας καννάβεως παράγεται το χασίς , ενώ από τα άλλα μέρη του βγαίνει η μαριχουάνα : ινδική. κανναβούρι ο καρπός του φυτού της καννάβεως, ο οποίος χρησιμοποιείται ως τροφή για ωδικά πτηνά. (αρχ.) κανναβίς και κανναβόσπορος.

ΛΕΞΙΚΟ ΤΗΣ ΚΟΙΝΗΣ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗΣ – ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΕΙΟ ΠΑΝΕΠ/ΜΙΟ ΘΕΣ/ΝΙΚΗΣ (ΙΔΡ.Μ.ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΙΔΗ) (σ.656, εκδ. 2001)

κάνναβη (αρχ. κάνναβις) γένος αγγειόσπερμων, δικοτυλήδονων, μονοετών φυτών. α. ινδική β. ή ήμερη. καννάβι
1. ποικιλία του φυτού κάνναβη.
2. κλωστική ίνα πολύ ανθεκτική.

κανναβόπανο : κανναβάτσο, είδος χοντρού, σκληρού και αραιού υφάσματος από ίνες κανναβιού. Πίνακας ζωγραφισμένος σε κανναβάτσο. Πέτα φοδραρισμένα με κανναβάτσο για να μη ζαρώνουν. Τον πέταξε στο κανναβάτσο, τον εξουδετέρωσε.

κάνναβος (αρχιτ) χωρισμός μιας επιφάνειας για σχεδίαση, σε κανονικά τετράγωνα. (αρχ.σημ.: σκίτσο ανθρώπινου σώματος.

ΕΓΚΥΚΛΟΠΑΙΔΕΙΑ ΠΑΠΥΡΟΣ ΛΑΡΟΥΣ ΜΠΡΙΤΑΝΝΙΚΑ - ΕΡΜΗΝΕΥΤΙΚΟ ΛΕΞΙΚΟ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ. ΤΟΜΟΣ 37ος (Α΄ εκδ. σ. 470)

κανναβός αυτός που έχει το χρώμα της κάνναβης, ανοικτός καστανόφαιος. κάνναβος (νεοελλ) (τοπογρ) γεωμετρικό σχήμα ενός δικτύου τετραγώνων πάνω σε χάρτη που η σχεδίαση του αποτελεί ακριβή τρόπο καθορισμού των κορυφών μιας πολυγωνικής οδεύσεως πάνω σε χάρτη με βάση τις ορθογώνιες συντεταγμένες τους. (αρχ)
1. κάνναβη
2. ξύλινος σκελετός γύρω από τον οποίο οι ανδριαντοποιοί έπλαθαν το πρόπλασμα του αγάλματος με πηλό ή κερί.
3. σχεδίασμα των κυριότερων μερών του ανθρωπίνου σώματος με γραμμές που παριστάνουν τις φλέβες, (έτσι αναφέρεται στον Αριστοτέλη) όπως στους ανατομικούς πίνακες.
4. (μτφ.) ισχνός άνθρωπος.

"αγιος - τίμιος" κάνναβος. Το σχοινί που έδεσαν τον χριστό, τμήμα του οποίου χάρισε η μητέρα του Ελένη στη Κύπρο επιστρέφοντας από την Ιερουσαλήμ και βρίσκεται σήμερα στην Ιερά Μονή Σταυρού Ομόδους.

ΕΠΙΣΗΣ ΑΠΟ ΔΙΑΦΟΡΑ ΕΝΤΥΠΑ:

Κανναβός (Gyps fulvus), είδος γυπαετού που υπάρχει στην Ελλάδα. Φωτογραφίες Κρητικού γυπαετού (Καστανόξανθος) .
Υπάρχει και ένα σπάνιο είδος αετού στην Ελβετία με το όνομα "Κανναβός" που δόθηκε ως δώρο από αυτοκράτορα του Βυζαντίου. Δεν βρέθηκε σχετική βιβλιογραφία.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ

Ο αρχ. κάν(ν)αβος απαντά γραμμένος τόσο με ένα όσο και με δύο -ν-, αλλά επειδή προέρχεται από το αρχ. κάννα / κάννη (με παραγωγικό επίθημα -βος), είναι προτιμότερο να τον ορθογραφούμε με τρόπο που να συνδέει τις δύο λέξεις: κάνναβος.

Η λέξη πρωτοαπαντά στον Αριστοτέλη και εκεί δηλώνει το «σκίτσο ανθρώπινου σώματος», ενώ σε μεταγενέστερα κείμενα σημαίνει επίσης «σκελετός» και «ισχνός άνθρωπος». Σχετικό site Ας σημειωθεί ότι η λέξη δεν έχει ετυμολογική σχέση με το μερικώς ομώνυμο αρχ. κάνναβις, -εως, το οποίο είναι δάνειο ανατολικής προελεύσεως (σκυθικής ή σουμεριακής).

Ένα από τα βασικά χαρακτηριστικά της ευρωπαϊκής ιστορίας κατά τον πρώιμο Μεσαίωνα είναι η μετανάστευση και η εγκατάσταση γερμανικών λαών στα εδάφη της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας κατά τον 5ο αι. Οι Γερμανοί ανήκουν στην ινδοευρωπαϊκή γλωσσική οικογένεια. Σχετικά με την προέλευσή τους και το χρόνο της μετακίνησής τους από τις αρχέγονες εστίες τους υπάρχει πολύ μεγάλη αβεβαιότητα. Η εγκατάστασή τους σε ρωμαϊκά εδάφη ευνοήθηκε από ορισμένες μεταβολές στο εσωτερικό της αυτοκρατορίας που έγιναν αισθητές στη διάρκεια του 4ου αι. Αυτές ήταν η υποχώρηση του εμπορίου και της χρηματικής οικονομίας, η αναβίωση μορφών φυσικής οικονομίας (Τύπος οικονομίας στον οποίον η παραγωγή είναι κλειστή, περιορισμένη και με αργούς ρυθμούς ανάπτυξης, έχοντας ως αποστολή της την ικανοποίηση των προσωπικών αναγκών του παραγωγού. Η φυσική οικονομία εμφανίσθηκε την προϊστορική περίοδο και εκτοπίσθηκε σταδιακά από οικονομικά συστήματα όπου επικρατούσαν οι εμποροχρηματικές ανταλλαγές, αν και επανεμφανίσθηκε σε ορισμένες ιστορικές περιόδους και διατηρήθηκε επί μεγάλο χρονικό διάστημα σε οικονομικά καθυστερημένες περιοχές της υφηλίου.) και η εντατικοποίηση της γεωργίας, η μείωση του πληθυσμού και η συρρίκνωση των πόλεων, η αύξηση της ισχύος των γαιοκτημόνων μελών της Συγκλήτου (Σύγκλητος (λατ. senatus): Το κυβερνητικό και συμβουλευτικό σώμα της αρχαίας Ρώμης, το οποίο αποτελούσε τον μακροβιότερο θεσμό της ρωμαϊκής πολιτείας. Την αποτελούσαν αρχικά τα μέλη της τάξης των πατρικίων και η εξουσία της ήταν απεριόριστη. Την εποχή της Δημοκρατίας κατέστη το κύριο κυβερνητικό σώμα στη Ρώμη. Την συνεχώς αυξανόμενη ισχύ της προσπάθησαν να περιορίσουν οι ηγέτες των πληβείων. Επί Ηγεμονίας έχασε τις περισσότερες αρμοδιότητές της.

Ο Μ. Κωνσταντίνος δημιούργησε δεύτερο σώμα στην Κωνσταντινούπολη. Η Σύγκλητος διατηρήθηκε στη Ρώμη έως τον 6ο αι. μ.Χ. και στο Βυζάντιο έως την Άλωση.) και ο αυξανόμενος κατακερματισμός της εξουσίας.
Οι εξελίξεις αυτές προκάλεσαν την κατάρρευση της ρωμαϊκής διοίκησης στη Δύση και το γεγονός αυτό με τη σειρά του ευνόησε την εγκατάσταση των Γερμανών και την ίδρυση των αυτοτελών βασιλείων τους.

Πέρα, όμως, από τις μεταβολές αυτές, οι ιστορικοί επισημαίνουν και άλλους παράγοντες, οι οποίοι αφορούν τους ίδιους τους Γερμανούς, συνέβαλαν όμως και αυτοί στη μεγάλη γερμανική μετανάστευση. Τέτοιοι παράγοντες ήταν οι αναστατώσεις που συνέβησαν στη μακρινή Ανατολή, οι διαμάχες μεταξύ των διαφόρων βαρβαρικών φύλων, πιθανές κοινωνικές συγκρούσεις μέσα σε αυτά, η έλλειψη καλλιεργήσιμων εδαφών, ίσως ακόμη δυσμενείς κλιματικές μεταβολές και, τέλος, η έλξη που ασκούσε η Μεσόγειος και η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία στον κόσμο των βαρβάρων.

Το Εύρος της Μετανάστευσης

Η σπουδαιότερη από τις μεταναστεύσεις μέσα στη ρωμαϊκή επικράτεια έλαβε χώρα στις αρχές του 5ου αι. Διάφορα γερμανικά φύλα πέρασαν τον Ρήνο και εισέβαλαν στη ρωμαϊκή επικράτεια. Μία επιστολή του Αγίου Ιερωνύμου, που στάλθηκε από τη Ρώμη το 409, περιγράφει με δραματικό τόνο το μέγεθος της καταστροφής:

«… Αναρίθμητα και εξαιρετικά άγρια έθνη κατέκτησαν ολοκληρωτικά τη Γαλατία (Ιστορική περιοχή της Ευρώπης, που περιλαμβάνει την έκταση ανάμεσα στον ποταμό Πάδο και τις Άλπεις, καθώς και την έκταση ανάμεσα στις Άλπεις, τη Μεσόγειο, τα Πυρηναία και τον Ατλαντικό Ωκεανό, δηλ. τη σημ. Β. Ιταλία, τη Γαλλία, το Λουξεμβούργο, το Βέλγιο και τμήματα της Ολλανδίας και της Ελβετίας. Κατοικούταν από τα φύλα των Κελτών, τους οποίους οι Ρωμαίοι αποκαλούσαν Γαλάτες, εξ ου και το όνομα της περιοχής.). Όλη η χώρα που απλώνεται ανάμεσα στις Άλπεις και τα Πυρηναία, ανάμεσα στον Ωκεανό και τον Ρήνο ερημώθηκε από Κουάδους (Αρχαίο γερμανικό φύλο που τον 1ο αι. μ.Χ. κατοικούσε στην περιοχή της σημερινής Μοραβίας, ανάμεσα στους ποταμούς Δούναβη, Έλβα και Όντερ. Αρχικά βρίσκονταν σε ειρηνικές σχέσεις με τους Ρωμαίους, αλλά αργότερα (166-180 μ.Χ.) ενώθηκαν με τους Μαρκομάννους στον πόλεμο εναντίον των αυτοκρατόρων Μάρκου Αυρηλίου και Κόμμοδου. Μετά την ήττα τους, αναγκάστηκαν να αναγνωρίσουν προσωρινά την επικυριαρχία των Ρωμαίων. Στις αρχές του 5ου αι ένα μέρος των Κουάδων ακολούθησε τους Βανδάλους στην Ισπανία, όπου ίδρυσαν ένα βασίλειο στα βορειοδυτικά της χερσονήσου.

Το βασίλειο των Κουάδων στην Ισπανία κατακτήθηκε από τους Βησιγότθους το 585.), Βανδάλους, Σαρμάτες (Λαός ιρανικής καταγωγής, συγγενής με τους Σκύθες. Είναι γνωστοί στις πηγές και ως Σαυρομάτες ή Σαυρομάτοι. Απαρτίζονταν από διάφορα φύλα, όπως τους Αλανούς, τους Ροξολανούς κ.ά. Τον 6ο-4ο αι. π.Χ. μετανάστευσαν από την Κεντρική Ασία στα Ουράλια. Τον 4ο αι. π.Χ. διέβησαν τον ποταμό Ντον και, έως τον 2ο αι. π.Χ., υπέταξαν τους Σκύθες της σημερινής Ν. Ρωσίας. Τον 1ο αι. μ.Χ. και αργότερα διείσδυσαν στις ρωμαϊκές επαρχίες της περιοχής του Δούναβη και συμμάχησαν με ορισμένα γερμανικά φύλα εναντίον των Ρωμαίων. Τον 3ο αι. συνετρίβησαν από τους Γότθους και τους ακολούθησαν στην εισβολή τους στη Δυτική Ευρώπη. Η χώρα των Σαρματών καταστράφηκε από τους Ούννους μετά το 370 μ.Χ. Όσοι επέζησαν αφομοιώθηκαν από τους κατακτητές τους ή τους ακολούθησαν στη Δύση. Τα τελευταία ίχνη του λαού των Σαρματών είχαν χαθεί έως τον 6ο αι.), Αλανούς (Σαρματικό φύλο το οποίο μετανάστευσε μαζί με τους υπόλοιπους Σαρμάτες από την Κεντρική Ασία προς τα δυτικά και εγκαταστάθηκε στα βόρεια του Καυκάσου. Από εκεί επεκτάθηκαν και στις στέππες της σημερινής Νότιας Ρωσίας. Από τον 1ο αι. π.Χ. έως τον 3ο αι. μ.Χ. διεξήγαν επιδρομές στις ρωμαϊκές επαρχίες της Ανατολής. Στα τέλη του 4ου αι. μ.Χ. υποτάχθηκαν στους Ούννους και ένα μεγάλο μέρος των Αλανών τους ακολούθησε στη μετανάστευσή τους στη Δυτική Ευρώπη, όπου ενώθηκαν με τους Βανδάλους και τους Σουηβούς και πέρασαν στη Β. Αφρική.

Οι Αλανοί αυτοί αφομοιώθηκαν γρήγορα από τους Βανδάλους. Οι Αλανοί που παρέμειναν στην Αλανία ήλθαν σε στενή επαφή με το Βυζάντιο. Εκχριστιανίστηκαν από τους Βυζαντινούς στις αρχές του 10ου αι. Η υποταγή τους στους Μογγόλους τον 13ο αι. είχε ως αποτέλεσμα τη διασπορά τους κατά φυλές και την αφομοίωσή τους από άλλους λαούς μετά τον 16ο αι.), Γεπίδες (Αρχαίο γερμανικό φύλο το οποίο αρχικά κατοικούσε στην Σκανδιναβία. Κατά τον 1ο και 2ο αι. μ.Χ. μετανάστευσαν μαζί με τους Γότθους και εγκαταστάθηκαν στην περιοχή των εκβολών του ποταμού Βιστούλα. Στα μέσα του 3ου αι. μετακινήθηκαν και πάλι προς Νότον και εγκαταστάθηκαν στο βόρειο τμήμα της Δακίας. Στις αρχές του 5ου αι. υποτάχθηκαν στους Ούννους και έλαβαν μέρος στις επιδρομές του Αττίλα στα βυζαντινά εδάφη. Μετά τον θάνατο του Αττίλα (453) πρωτοστάτησαν στη διάλυση του κράτους των Ούννων και εγκαταστάθηκαν στην περιοχή του Σιρμίου στον Δούναβη. Από το 552 ήλθαν σε σύγκρουση με τους Λογγοβάρδους της Παννονίας και του Νωρικού. Το 567 το κράτος τους διαλύθηκε από τους συνασπισμένους Λογγοβάρδους και Αβάρους. Ένα μέρος των Γεπίδων ακολούθησε τους Λογγοβάρδους στη Β. Ιταλία, ενώ οι υπόλοιποι υποτάχθηκαν στους Αβάρους. Μικρό μέρος τους κατατάχθηκαν στον βυζαντινό στρατό ως μισθοφόροι. Τα ίχνη τους χάνονται μετά τον 7ο αι.), Ερούλους (Αρχαίο γερμανικό φύλο που αρχικά κατοικούσε στη Σκανδιναβία. Στα μέσα του 3ου αι. μ.Χ. αναγκάστηκαν να μεταναστεύσουν προς Νότον υπό την πίεση των Δανών. Κατά τη μετακίνησή τους διασπάστηκαν σε δύο κλάδους. Ο δυτικός κλάδος εγκαταστάθηκε στην περιοχή του Κάτω Ρήνου, από όπου διενεργούσαν επιδρομές στα ρωμαϊκά εδάφη της Γαλατίας. Ο ανατολικός κλάδος των Ερούλων έφτασε περί το 267 στις ακτές του Ευξείνου. Από εκεί διενήργησαν εκτεταμένη επιδρομή στις ρωμαϊκές επαρχίες του ελλαδικού χώρου και του Αιγαίου. Το 269 συνετρίβησαν μαζί με τους Γότθους από τους Ρωμαίους σε μάχη στη Ναϊσσό. Στα τέλη του 4ου αι. υποτάχθηκαν στους Ούννους και πήραν μέρος στις εκστρατείες του Αττίλα. Στα μέσα του 5ου αι. ελευθερώθηκαν από την κυριαρχία των Ούννων και το 470 κατέλαβαν την Παννονία. Ένα μέρος τους ακολούθησε τον Οδόακρο στην Ιταλία. Όσοι έμειναν υποτάχθηκαν στους Λογγοβάρδους στις αρχές του 6ου αι. Το 512 πέρασαν τον Δούναβη με άδεια του Βυζαντινού αυτοκράτορα και εγκαταστάθηκαν στη σημερινή Βουλγαρία ως σύμμαχοι του Βυζαντίου. Σταδιακά αφομοιώθηκαν από τον τοπικό πληθυσμό.

Την ίδια εποχή οι Έρουλοι του δυτικού κλάδου ενσωματώθηκαν στο Φραγκικό Βασίλειο.), Σάξωνες (Αρχαίο γερμανικό φύλο το οποίο μνημονεύεται για πρώτη φορά στα μέσα του 1ου αι. μ.Χ. Αρχικά κατοικούσαν στα παράλια της Βαλτικής και στο σημερινό Σλέσβιχ. Τον 4ο αι. μ.Χ. διενεργούσαν πειρατικές επιδρομές στη Βόρεια Θάλασσα. Στα πρώτα χρόνια του 5ου αι. επεκτάθηκαν στη Β. Γερμανία, ενώ μεγάλο μέρος τους εγκαταστάθηκε, μαζί με τους Άγγλους, στη Βρετανία. Στα τέλη του 8ου αι. ήλθαν σε σύγκρουση με τους Φράγκους και, τελικά, ενσωματώθηκαν στην αυτοκρατορία του Καρλομάγνου.), Βουργουνδούς, Αλαμαννούς (Ομοσπονδία γερμανικών φύλων που είχαν εγκατασταθεί στην περιοχή του Άνω Ρήνου και του Κάτω Δούναβη στις αρχές του 3ου αι. μ.Χ., από όπου διενεργούσαν επιδρομές στα ρωμαϊκά εδάφη της Γαλατίας, της Ιταλίας και του Ιλλυρικού. Στα τέλη του 3ου και τις αρχές του 4ου αι. ηττήθηκαν από τον Κωνσταντίνο Α’, το 357 από τον Ιουλιανό στη Γαλατία και το 368 από τον Βαλεντινιανό Α’ στον ποταμό Νέκαρ. Στα τέλη του 4ου αι. η ενοχλητική παρουσία τους στα ρωμαϊκά εδάφη είχε εξουδετερωθεί. Τον 5ο αι. απωθήθηκαν βορειότερα από τους Βησιγότθους και το 496 υποτάχθηκαν στους Φράγκους. Στα πλαίσια του Φραγκικού Κράτους διατήρησαν για πολλούς αιώνες έναν βαθμό αυτονομίας.) και Ούννους (Ομάδα τουρκόφωνων νομαδικών φύλων που κατοικούσαν αρχικά στην Κεντρική Ασία και μνημονεύονται για πρώτη φορά τον 2ο αι. μ.Χ., ενώ ήταν γνωστοί και στους Κινέζους ως Χουννού. Κατάγονταν, πιθανότατα, από τους Εφθαλίτες ή Λευκούς Ούννους.

Η μετακίνησή τους από την Κεντρική Ασία προς τα δυτικά τον 4ο αι. μ.Χ. προκάλεσε τη Μεγάλη Μετανάστευση των Λαών. Στα μέσα του 4ου αι. μ.Χ. υπέταξαν τη Σογδιανή και λίγο αργότερα τους Αλανούς του Β. Καυκάσου. Από εκεί διέβησαν τον ποταμό Δον περί το 370. Το 375-376 περίπου νίκησαν τους Γότθους και κατέλυσαν το κράτος τους. Τότε υπέταξαν το μεγαλύτερο μέρος των Οστρογότθων και ανάγκασαν τους Βησιγότθους να μεταναστεύσουν στη Δύση. Έως το 390 είχαν εγκατασταθεί στην Παννονία, ενώ άλλο τμήμα τους επέδραμε στη Συρία και την Καππαδοκία το 394-395. Η συμμαχία τους με τους Βυζαντινούς τους επέτρεψε να επεκτείνουν έως τις αρχές του 5ου αι. την κυριαρχία τους σε πολλούς γερμανικούς και άλλους λαούς της Κεντρικής Ευρώπης. Από το 430 διενήργησαν πολλές καταστροφικές επιδρομές στα βυζαντινά εδάφη της Βαλκανικής, αναγκάζοντας τους αυτοκράτορες να υπογράφουν συνθήκες και να τους καταβάλλουν φόρο υποτέλειας. Το μέγιστο σημείο ακμής του κράτους τους ήταν η περίοδος βασιλείας του Αττίλα (434-453). Μετά το 450 και την τελική συνθήκη ειρήνης με το Βυζάντιο οι επιδρομές τους στράφηκαν προς τη Δύση. Το 451 επέδραμαν στη Γαλατία (όπου νικήθηκαν από τον στρατηγό Αέτιο) και το 452 στην Ιταλία. Μετά τον θάνατο του Αττίλα τα γερμανικά φύλα που ήταν έως τότε υποτελή στους Ούννους εξεγέρθηκαν.

Το 455 οι συνασπισμένοι Γεπίδες, Οστρογότθοι και Έρουλοι νίκησαν τους γιους του Αττίλα σε μάχη στον ποταμό Νεντάο. Η αυτοκρατορία των Ούννων διαλύθηκε και τράπηκαν σε φυγή προς την περιοχή της Μαύρης Θάλασσας. Το 469 προσπάθησαν ανεπιτυχώς να διεισδύσουν στη Βαλκανική. Σταδιακά εξέλιπαν ως λαός.). Η Βορματία αφανίστηκε ύστερα από μακρόχρονη πολιορκία. Η πανίσχυρη civitas Remorum [Ρενς, Reims], η Αμιένη, το Αρράς [Arras] και οι ακροτελεύτιες πόλεις της οικουμένης, οι Μορινοί, η Τουρναί [Tournai], η Σπείρα [Speyer] και το Στρασβούργο έγιναν τμήματα της Γερμανίας. Στην Ακουϊτανία (Ιστορική περιοχή της Ευρώπης, στα νοτιοδυτικά της σημερινής Γαλλίας, ανάμεσα στα Πυρηναία και τον ποταμό Γαρούννα. Αποτελούσε τμήμα της Γαλατίας και κατακτήθηκε από τους Ρωμαίους στα μέσα του 1ο αι. π.Χ. Επί Αυγούστου έγινε ρωμαϊκή επαρχία. Κατά τη διοικητική μεταρρύθμιση του αυτοκράτορα Διοκλητιανού χωρίστηκε σε τρεις επαρχίες, την Πρώτη Ακουϊτανία (Aquitania Prima), τη Δευτέρα Ακουϊτανία (Aquitania Secunda) και τη Νοβεμποπουλανία (Novempopulana) ή Τρίτη Ακουϊτανία. (Aquitania Tertia).) ερημώθηκαν τα πάντα. Ακόμη και η Ισπανία τρέμει κάθε μέρα, καθώς θυμάται την εισβολή των Κίμβρων (Αρχαίο γερμανικό φύλο που κατοικούσε αρχικά στο βόρειο τμήμα της χερσονήσου της Γιουτλάνδης. Στα τέλη του 2ου π.Χ., μαζί με τους Τεύτονες και τους Άμβρωνες, μετανάστευσαν προς Νότον. Το 113 π.Χ. νίκησαν σε μάχη στην Καρινθία τους Ρωμαίους και εγκαταστάθηκαν στη Γαλατία, όπου αντιμετώπισαν νικηφόρα τους Ρωμαίους σε πολλές μάχες. Το 102 π.Χ. εισέβαλαν στη Β. Ιταλία, αλλά το 101 π.Χ. συνετρίβησαν από τον Ρωμαίο στρατηγό Μάριο.)».

Δέκα χρόνια αργότερα, γύρω στα 420, ο ιστορικός Ορόσιος περιέγραψε την κατάσταση που είχε διαμορφωθεί με τα ακόλουθα λόγια:

«Οι Γερμανοί, αφού διέσχισαν τις Άλπεις, τη Ραιτία και όλη την Ιταλία, έχουν φθάσει κιόλας μπροστά στη Ραβέννα. Οι Αλαμαννοί οργώνουν τη Γαλατία και φθάνουν ακόμη και στην Ιταλία. Η Ελλάδα, η Μακεδονία, ο Πόντος και η Μικρά Ασία αφανίζονται από τον κατακλυσμό των Γότθων. Η Δακία πέρα από τον Δούναβη χάθηκε για πάντα. Οι Κουάδοι και οι Σαρμάτες καταστρέφουν την Παννονία. Οι Γερμανοί κατακτούν την εξαντλημένη Ισπανία».

Η Μετανάστευση των Βανδάλων

Οι Βάνδαλοι πέρασαν τον Ρήνο στα τέλη του έτους 406 και εισέβαλαν στην Ισπανία (409), όπου ασπάστηκαν τον Αρειανισμό. Αργότερα ο βασιλιάς Γιζέριχος οδήγησε τον λαό του στην Αφρική (429) και ίδρυσε το Βανδαλικό Βασίλειο (429-534). Τη βανδαλική κατάκτηση της Αφρικής διευκόλυναν διάφορα εθνικά, θρησκευτικά και κοινωνικά κινήματα, καθώς και η αντιπαράθεση του Ρωμαίου διοικητή με την κεντρική κυβέρνηση. Με τη συνθήκη του 435 μεταξύ Βανδάλων και Ρωμαίων, οι Βάνδαλοι έλαβαν τις κυριότερες βορειοαφρικανικές επαρχίες. Ακολούθησε η κατάληψη από τους Βανδάλους της Καρχηδόνος (439) και της Σικελίας. Με μια νέα συνθήκη ο αυτοκράτορας Βαλεντινιανός Γ’ αναγνώρισε την κυριαρχία των Βανδάλων στη Βόρεια Αφρική και στα νησιά Σαρδηνία, Κορσική, Σικελία και Βαλεαρίδες (476).

Ο Γιζέριχος και οι διάδοχοί του εφάρμοσαν τον υποχρεωτικό προσηλυτισμό του ρωμαϊκού πληθυσμού της Βόρειας Αφρικής στον Αρειανισμό. Αυτό επιδείνωσε τις σχέσεις μεταξύ κατακτητών και κατακτημένων. Σημαντικές ήταν οι γενικότερες συνέπειες της βανδαλικής κατάκτησης. Η απώλεια της Βόρειας Αφρικής, σιτοβολώνα της Ιταλίας, έκανε πολύ δύσκολο τον επισιτισμό της Ρώμης. Οι βανδαλικές επιδρομές υπονόμευσαν την οικονομία και τη δύναμη του Ρωμαϊκού Κράτους (κατάληψη και λεηλασία της Ρώμης το 455) και κατέστησαν εξαιρετικά επισφαλείς τις μεσογειακές επικοινωνίες.

Η Μετανάστευση των Βησιγότθων

Η κατάσταση αυτή ευνόησε το Βησιγοτθικό Βασίλειο της Τουλούζης (418-507). Οι Βησιγότθοι, που είχαν εγκατασταθεί αρχικά στη Θράκη με την άδεια των βυζαντινών αρχών (376), ξεσηκώθηκαν και στη μάχη της Αδριανούπολης συνέτριψαν τις δυνάμεις της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Ο ίδιος ο αυτοκράτορας Ουάλης (Φλάβιος Ουάλης (ή Βάλης) (Flavius Valens). Γεννήθηκε το 328 μ.Χ. περίπου στην Παννονία. Σταδιοδρόμησε στον στρατό και διακρίθηκε επί βασιλείας Ιουλιανού και Ιοβιανού. Τον Μάρτιο του 364 ο Ουάλης αναγορεύθηκε στην Κωνσταντινούπολη αυτοκράτορας του Ανατολικού Ρωμαϊκού Κράτους από τον αδελφό του Βαλεντινιανό, τον οποίον ο στρατός είχε ανακηρύξει αυτοκράτορα της Δύσης μετά τον θάνατο του Ιοβιανού. Το 365-366 αντιμετώπισε τη στάση του σφετεριστή Προκοπίου, συγγενούς του Ιουλιανού. Το 366-367 βαπτίστηκε Χριστιανός και ασπάστηκε το δόγμα του Αρειανισμού. Το 373/4 και το 377/8 εξεστράτευσε στο ανατολικό σύνορο για να αντιμετωπίσει τους Πέρσες. Το 376 έδωσε άδεια στους Γότθους να εγκατασταθούν στη Θράκη. Έχασε τη ζωή του στις 9 Αυγούστου 378 κατά τη διάρκεια μάχης στην Αδριανούπολη εναντίον των Γότθων και το επόμενο έτος τον διαδέχθηκε ο στρατηγός Θεοδόσιος.) έπεσε στο πεδίο της μάχης (378). Ο διάδοχός του Θεοδόσιος Α’ εγκατέστησε τους Βησιγότθους στην Κάτω Μοισία (Ρωμαϊκή επαρχία στην ιστορική παραδουνάβια περιοχή της Μοισίας, η οποία πήρε το όνομά της από το θρακικό φύλο των Μοισών που κατοικούσαν στην περιοχή. Αποτελούσε το ανατολικό τμήμα της Μοισίας με πρωτεύουσα τη Μαρκιανούπολη και χωρίστηκε από την Άνω (δυτική) Μοισία το 86 μ.Χ. Σήμερα αποτελεί τμήμα της Βουλγαρίας.) (382). Αργότερα ο βασιλιάς των Βησιγότθων Αλάριχος (395-410) οδήγησε τον λαό του στην Ιταλία και κατέλαβε τη Ρώμη (410). Ακολούθησε νέα μετανάστευση στις ακτές του Ατλαντικού, όπου οι Βησιγότθοι κατέκτησαν τη Δεύτερη Ακουιτανία (Aquitania Secunda) (418). Εδώ οι Βησιγότθοι οργανώθηκαν και εξελίχθηκαν σε έθνος (gens) με άξονα τη γοτθική παράδοση. Οι Ρωμαίοι, όμως, κρατούσαν κλειστή τη διέξοδο προς τη Μεσόγειο.

Η προσπάθεια των Βησιγότθων να συμμαχήσουν με τους Βανδάλους, για να σπάσουν τον ρωμαϊκό αποκλεισμό, ματαιώθηκε από τον Ρωμαίο στρατηγό Αέτιο (442). Ο τελευταίος πάντως συνεργάστηκε με τους Βησιγότθους στην καταστροφική για τους Ούννους μάχη στα Καταλαυνικά Πεδία (451). Οι Βησιγότθοι έφθασαν στο απόγειο της δυνάμεώς τους επί της βασιλείας του Ευρίχου (466-484), ο οποίος κατόρθωσε να ολοκληρώσει την κατάκτηση της Γαλατίας και να ιδρύσει ένα ανεξάρτητο κράτος. Ωστόσο, μετά την ήττα τους από τους Φράγκους και την απώλεια της Τουλούζης (507), οι Βησιγότθοι αναγκάστηκαν να μεταναστεύσουν στην Ισπανία. Πρωτεύουσα του νέου Βησιγοτθικού Κράτους έγινε η Μέριδα και ακολούθως (μετά το 580) το Τολέδο. Το Βησιγοτθικό Βασίλειο της Ισπανίας καταλύθηκε από τους Άραβες το 711/712.

Η Μετανάστευση των Βουργουνδών

Ο λαός των Βουργουνδών, μετά τη διάβαση του Ρήνου (406), εγκαταστάθηκε στην περιοχή Μαγεντίας (Mainz) και Βορματίας (Worms) μεταξύ 409 και 413. Η αύξηση του πληθυσμού και η ανάγκη απόκτησης νέας γης, πιθανώς σε συνδυασμό με την πίεση των Ούννων, υποχρέωσε τον λαό αυτό να μεταναστεύσει δυτικότερα (435). Μετά τη διάλυση του Βουργουνδικού Κράτους από τους Ούννους, ο Ρωμαίος στρατηγός Αέτιος εγκατέστησε τους εναπομείναντες Βουργουνδούς στη Σαβοΐα (Ιστορική περιοχή της Γαλλίας η οποία καταλαμβάνει το βόρειο τμήμα των Γαλλικών Άλπεων. Στο δεύτερο μισό του 4ου αι. μ.Χ. ήταν γνωστή ως Σαπαυδία ή Σαβαυδία και από την ονομασία αυτή προέρχεται το σημερινό της όνομα, το οποίο εμφανίζεται τον 9ο αι.) (443). Από εδώ επεκτάθηκαν κατά μήκος των ποταμών Ροδανού (Rhône) και Άραρος (Saône). Το Βουργουνδικό Βασίλειο έφθασε στην ακμή του, όταν βασίλευε ο Αρειανός βασιλιάς Γουνδοβάδος (περ. 480-516). Εξαιτίας της αριθμητικής αδυναμίας τους, οι Βουργουνδοί δεν έλυσαν ποτέ τη συμμαχική σχέση τους με τους Ρωμαίους και αποδέχθηκαν την ιδέα υποταγής των Γερμανών στο Ρωμαϊκό Κράτος. Το βραχύβιο αυτό βασίλειο καταλύθηκε μετά το 534 από τους Φράγκους.

Η Πτώση του Δυτικού Ρωμαϊκού Κράτους

Μετά το 461, η Δυτική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία κυβερνήθηκε από σκιώδεις αυτοκράτορες που είχαν έδρα τη Ραβέννα και κηδεμονεύονταν από Γερμανούς στρατηγούς. Ο αξιωματούχος Ορέστης, ο οποίος είχε υπηρετήσει στην αυλή του Αττίλα, αντικατέστησε τον αυτοκράτορα Ιούλιο Νέπωτα με τον γιο του Ρωμύλο Αυγουστύλο (476). Το μεγαλύτερο μέρος της Δυτικής Αυτοκρατορίας, με εξαίρεση την Ιταλία και μερικές περιφερειακές περιοχές, είχε ήδη περάσει στην κυριαρχία των Γερμανών βασιλέων. Μία εξέγερση του στρατού έθεσε τέρμα στην εξουσία του Ορέστη. Ο Οδόακρος, ο οποίος ανήκε στο φύλο των Σκίρων (Γνωστοί και ως Σκύροι ή Σκίρροι. Αρχαίο γερμανικό φύλο που κατοικούσε αρχικά στην περιοχή της δεξιάς όχθης του ποταμού Βιστούλα. Από τον 3ο έως τον 5ο αι. μ.Χ. ακολούθησαν τους Γότθους, τους Σαρμάτες και τους Ούννους στις επιδρομές και μετακινήσεις τους. Σταδιακά ενσωματώθηκαν σε άλλα γερμανικά φύλα.), καθαίρεσε τον Ρωμύλο και με τη σύμφωνη γνώμη της Συγκλήτου αναγορεύθηκε rex, δηλαδή βασιλιάς (476). Ο αυτοκράτορας Ζήνων δεν μπορούσε παρά να δεχθεί την αλλαγή εξουσίας στην Ιταλία, θεωρούσε όμως τον Οδόακρο ως σφετεριστή και περίμενε να παρουσιασθεί μια ευκαιρία για την ανατροπή του. Την ευκαιρία αυτή του την προσέφεραν οι Οστρογότθοι.

Η Μετανάστευση των Οστρογότθων

Οι Οστρογότθοι είχαν εγκατασταθεί στην Παννονία ως φοιδεράτοι (Ρωμαϊκός και βυζαντινός νομικός όρος που δήλωνε τις βαρβαρικές φυλές που είχαν εγκατασταθεί σε εδάφη της Αυτοκρατορίας ως σύμμαχοι. Αργότερα δήλωνε και τα επίλεκτα στρατιωτικά σώματα που στρατολογούνταν από τους βαρβάρους.), μετά την κατάρρευση του κράτους των Ούννων (453). Αργότερα μετανάστευσαν νοτιότερα και συνεργάστηκαν με τη βυζαντινή κυβέρνηση. Πολλοί Γότθοι, μάλιστα, κατόρθωσαν να διεισδύσουν στη στρατιωτική και πολιτική διοίκηση του Ανατολικού Ρωμαϊκού Κράτους. Ο ηγεμόνας τους Θεοδώριχος ο Μέγας (471-526) αναρριχήθηκε στα ύψιστα ρωμαϊκά αξιώματα και απέκτησε μεγάλη ισχύ, γι’ αυτό ο αυτοκράτορας φρόντισε να τον στείλει στην Ιταλία: είναι το τελευταίο βήμα στην προσπάθεια απαλλαγής του Ανατολικού Ρωμαϊκού Κράτους από τα γερμανικά στοιχεία (489). Ο Θεοδώριχος δολοφόνησε τον Οδόακρο (493) και έγινε κύριος της Ιταλίας. Ο αυτοκράτορας Αναστάσιος τον αναγνώρισε ως rex Gothorum («βασιλέα Γότθων»)και κύριο της Ιταλίας (497), θέλοντας να δείξει ότι του μεταβίβαζε απλώς την κυβερνητική εξουσία της Δύσης. Κατά μία άποψη, η βασιλεία του Θεοδωρίχου ήταν ενισχυμένη σε σχέση με τις υπόλοιπες βασιλείες της Δύσης.

Ο Θεοδώριχος γνώριζε ότι η βυζαντινή κυβέρνηση τον έβλεπε ως σφετεριστή και ήταν βέβαιος ότι οι Βυζαντινοί θα προσπαθούσαν να απαλλαγούν από αυτόν με την πρώτη ευκαιρία. Έτσι, για να διασφαλίσει το βασίλειό του από εξωτερικές απειλές, ο Θεοδώριχος δημιούργησε, με τη στήριξη των Βησιγότθων, ένα σύστημα συμμαχιών και οικογενειακών σχέσεων με Γερμανούς βασιλείς. Υπέγραψε συμφωνίες με τους βασιλείς των Βουργουνδών (494) και των Βανδάλων (περ. 500), ενώ προσπάθησε να αντιμετωπίσει τις απόπειρες για συγκρότηση συμμαχίας μεταξύ Φράγκων και Βυζαντινών συμμαχώντας με τους βασιλείς των Θουριγγίων (Γνωστοί και ως Θουριγγοί. Αρχαίο γερμανικό φύλο το οποίο μνημονεύεται για πρώτη φορά τον 5ο αι. μ.Χ. Καταγόταν από το γερμανικό φύλο των Ερμουνδούρων (σε επιμιξία με Σλάβους) ή, κατ' άλλους, από αυτά των Τουρώνων και των Τευριοχαίμων. Επί Αττίλα υποτάχθηκαν στους Ούννους. Αργότερα ίδρυσαν μεγάλο κράτος, που εκτεινόταν από τα όρη Χαρτς έως τον Δούναβη. Μετά την ήττα τους από τους Φράγκους, το βασίλειό τους περιορίστηκε στα όρη Χαρτς και τον Θουρίγγιο Δρυμό και ηγεμονευόταν από Φράγκους δούκες. Εκχριστιανίστηκαν στις αρχές του 8ου αι.) (περ. 510), των Ερούλων (περ. 508) και μικρότερων γερμανικών φύλων βορείως των Άλπεων. Η εξέχουσα θέση του Θεοδωρίχου βασιζόταν στο κύρος που είχε ως κύριος της Ρώμης και προστάτης του ρωμαϊκού πολιτισμού. Επί της βασιλείας του η Ιταλία έγινε και πάλι κέντρο με πολιτική σημασία.

Οι Λόγοι του Μη Εκγερμανισμού της Ρωμαϊκής Κοινωνίας
Η μικρή αριθμητική δύναμη των γερμανικών φύλων που μετανάστευσαν στο Ρωμαϊκό Κράτος καθόρισε αρχικά τη σχέση τους με τους Ρωμαίους. Οι Βάνδαλοι αριθμούσαν περίπου 80.000 ανθρώπους, από τους οποίους 15.000 πρέπει να ήταν πολεμιστές. Οι Γότθοι ήταν λίγο περισσότεροι, οι Βουργουνδοί λιγότεροι. Αντίθετα, ο ρωμαϊκός πληθυσμός, αν και είχε μειωθεί σε σχέση με προηγούμενους αιώνες και είχε χάσει τη ζωτικότητά του, ανερχόταν σε εκατομμύρια. Η αριθμητική υπεροχή του απέτρεψε τον εκγερμανισμό της ρωμαϊκής κοινωνίας.

Πέρα από αυτό, στη μετανάστευση δεν έλαβαν μέρος συγκροτημένοι λαοί, αλλά ομάδες με μεταβαλλόμενη σύνθεση, οργανωμένες γύρω από την ακολουθία του στρατιωτικού αρχηγού και το γένος. Έτσι, στη διάρκεια της μετανάστευσης πολλά φύλα εξαφανίστηκαν ή διασπάστηκαν. Με τους Βανδάλους ενώθηκαν τα υπολείμματα των Αλανών και των Βησιγότθων, με τους Βησιγότθους αργότερα μέρος των Οστρογότθων, με τους Οστρογότθους υπολείμματα Ρούγων (Γνωστοί και ως Ρούγιοι ή Ρογοί. Αρχαίο γερμανικό φύλο που κατοικούσε αρχικά στην περιοχή των παραλίων της Βαλτικής Θάλασσας, μεταξύ των ποταμών Όντερ και Βιστούλα. Στα τέλη του 4ου αι. μ.Χ. υποτάχθηκαν στους Ούννους και τους ακολούθησαν στις μετακινήσεις τους στην Κεντρική Ευρώπη. Μετά τον θάνατο του Αττίλα (453) και τη διάλυση της αυτοκρατορίας του (455), οι Ρούγοι ίδρυσαν νέο κράτος στην αριστερή όχθη του Δούναβη, σε περιοχές της σημερινής Αυστρίας και Ουγγαρίας. Το κράτος τους καταλύθηκε από τον βασιλιά των Ερούλων Οδόακρο το 487 και οι Ρούγοι σταδιακά ενσωματώθηκαν σε άλλα γερμανικά φύλα.). Η συνοχή αυτών των λαών δεν στηριζόταν στη φυσική ενότητά τους, αλλά στην κυρίαρχη βούληση των βασικών ομάδων.

Οι πολιτικοί θεσμοί των μεταναστών

Η βασιλεία, θεσμός στρατιωτικής προέλευσης, αντιπροσώπευε την κύρια πολιτική δύναμη στα γερμανικά κράτη. Το κύρος της αποδίδεται στη διαρκή ανάγκη διεξαγωγής πολεμικών επιχειρήσεων, αλλά και στο ρωμαϊκό πρότυπο της εξουσίας του στρατηγού. Ο βασιλικός θεσμός νομιμοποιήθηκε και δημιούργησε δυναστείες χάρη στην αρχαϊκή αντίληψη για την ιερότητα και τη θεία καταγωγή του βασιλεύοντος γένους (όπως ήταν το γένος των Αμαλών (Γοτθική δυναστεία, το όνομα της οποίας προέρχεται από τον γενάρχη της, Αμάλα, ο οποίος έζησε στα τέλη του 2ου αι. μ.Χ. και θεωρείται ο ιδρυτής του βασιλικού γένους των Οστρογότθων. Από τα μέσα του 4ου αι. βασίλευσαν αδιάκοπα στους Οστρογότθους. Ο σημαντικότερος εκπρόσωπος της δυναστείας ήταν ο Θεοδώριχος ο Αμαλός, ο οποίος οδήγησε τους Οστρογότθους στην Ιταλία. Η δυναστεία έληξε με τη δολοφονία του βασιλιά Θευδάτου στην Ιταλία το 536). Όργανο της βασιλικής εξουσίας έγινε η νέα υπηρετική αριστοκρατία που πλούτισε γρήγορα και απορρόφησε την παλαιά εξ αίματος αριστοκρατία.

Η επίδραση του ρωμαϊκού πολιτισμού στους Γερμανούς
Οι Γερμανοί επηρεάστηκαν έντονα από τους Ρωμαίους στους τομείς του δικαίου, της πολιτικής και κοινωνικής οργάνωσης και της θρησκείας και επέδειξαν ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τον ρωμαϊκό πολιτισμό. Με εξαίρεση τον βασιλιά των Βανδάλων Γιζέριχο, οι νεοφερμένοι δεν επεδίωξαν να καταστρέψουν τον ρωμαϊκό κόσμο, αν και κατά καιρούς εξεδήλωσαν αντιρωμαϊκές διαθέσεις. Οι Βουργουνδοί ένιωθαν ως απόγονοι Ρωμαίων από τον 4ο αι., ενώ ο Οστρογότθος βασιλιάς Ατάουλφος δήλωσε ότι, ενώ αρχικά επεδίωκε να εξαλείψει το όνομα “Ρωμαίος”, να μετατρέψει τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία (“Ρωμανία”) σε Γοτθικό Κράτος (“Γοτθία”) και να γίνει ο ίδιος Καίσαρ Αύγουστος, διέβλεψε ότι οι ατίθασοι Γότθοι δεν θα υπάκουαν στους νόμους, που συγκρατούν μια πολιτεία, και γι’ αυτό έθεσε τους Γότθους στην υπηρεσία του Ρωμαϊκού Κράτους, προκειμένου να μείνει στη μνήμη των μεταγενεστέρων ως ανορθωτής του.

Η συνύπαρξη Ρωμαίων και μεταναστών
Η εγκατάσταση των Γερμανών έγινε σύμφωνα με το jus hospitalitatis («δίκαιον φιλοξενίας»), δηλαδή την αρχή της εκχώρησης στους εποίκους του ενός τρίτου (Οστρογότθοι) ή των δύο τρίτων (Βουργουνδοί και Βησιγότθοι) της γης στην περιοχή υποδοχής. Η διανομή αφορούσε μικρό μόνο μέρος των γαιών εξαιτίας του μικρού αριθμού των Γερμανών και δεν προκάλεσε ιδιαίτερα προβλήματα στη ρωμαϊκή συγκλητική αριστοκρατία που κατείχε τη γη. Πάντως, οι Γότθοι παρέμειναν στο ρωμαϊκό έδαφος, ξένοι και χωρισμένοι από τους Ρωμαίους, εξαιτίας της απαγόρευσης επιγαμιών με αυτούς. Το γεγονός αυτό οδήγησε στην έκδοση νομικών συλλογών που προορίζονταν αποκλειστικά για τους Ρωμαίους υπηκόους μέσα στο Βουργουνδικό και το Βησιγοτθικό Κράτος. Μόνο σε εξαιρετικές περιπτώσεις μάθαιναν οι Ρωμαίοι γοτθικά και οι Γότθοι λατινικά. Η εσωτερική αποξένωση έγινε αγεφύρωτη με τη θρησκευτική αντίθεση που απέτρεψε το ρίζωμα των Γερμανών στο ρωμαϊκό έδαφος.

Θρησκευτικές διαφορές

Οι Γότθοι δεν αποδέχθηκαν την ορθόδοξη εκδοχή του Χριστιανισμού, αλλά ασπάσθηκαν την αίρεση του Αρείου και έμειναν πιστοί σ’ αυτή και μετά την οριστική καταδίκη του Αρειανισμού. Στις περιοχές όπου εγκαταστάθηκαν χωρίς άδεια ξέσπασαν δογματικές έριδες, ενώ οι Βάνδαλοι προέβησαν σε διώξεις των Ορθοδόξων. Πολύ ηπιότερη ήταν η θρησκευτική πολιτική των Βησιγότθων βασιλέων, ενώ ο Θεοδώριχος εφάρμοσε πολιτική θρησκευτικής ανοχής και κατά καιρούς συνεργάστηκε με την εκκλησία της Ρώμης. Παρά ταύτα η δογματική αντίθεση δηλητηρίασε τις σχέσεις των Γερμανών με τη Ρωμαϊκή Εκκλησία.

Η ιδεολογική παράμετρος της συμβίωσης

Το γερμανικό πρόβλημα απασχόλησε τη ρωμαϊκή διανόηση, αλλά η συζήτηση δεν οδήγησε σε οριστικά συμπεράσματα. Ο Άγιος Αυγουστίνος τόνισε ότι η κατάληψη της Ρώμης από τον Αλάριχο δεν ήταν το τέλος του κόσμου και ότι η Ρώμη δεν ταυτιζόταν με τον Χριστιανισμό τόσο όσο φαντάζονταν οι Ρωμαίοι. Η ιδέα της παροδικότητας του Ρωμαϊκού Κράτους απέκτησε πολλούς οπαδούς στη διάρκεια του 5ου αι., ενώ η Ρωμαϊκή Εκκλησία θεωρήθηκε πνευματική κληρονόμος της Αυτοκρατορίας. Ο ιστορικός Κασσιόδωρος επιχείρησε να εξωραΐσει το ιστορικό παρελθόν των Γότθων και να συνδέσει τον λαό αυτό με τους Γέτες (Ένωση θρακικών φύλων, συγγενών με τους Δάκες, που κατοικούσαν στον Κάτω Δούναβη, στη σημερινή βορειοανατολική Βουλγαρία και τη ρουμανική Δοβρουτσά. Μνημονεύονται για πρώτη φορά στα τέλη του 6ου αι. π.Χ., όταν υποτάχθηκαν στους Πέρσες. Τον 5ο αι. π.Χ. ενσωματώθηκαν στο κράτος των Οδρυσσών Θρακών, ενώ τον 4ο αι. π.Χ. ήλθαν σε σύγκρουση με τους Σκύθες και κατόπιν υποτάχθηκαν στους Μακεδόνες του Μ. Αλεξάνδρου. Στις αρχές του 3ου αι. π.Χ. βρέθηκαν υπό την κυριαρχία των Γαλατών εισβολέων, αλλά στα μέσα του αιώνα κατάφεραν να ιδρύσουν κράτος το οποίο έλεγχε και τα πέραν του Δούναβη εδάφη. Στα μέσα του 1ου αι. π.Χ. ενώθηκαν προσωρινά με το κράτος των Δακών. Από τα τέλη του αιώνα βρίσκονταν σε σύγκρουση με τους Ρωμαίους, οι οποίοι τους υπέταξαν οριστικά το 106 μ.Χ.) και τους Σκύθες (Νομαδικός λαός ιρανικής καταγωγής, ο οποίος μετανάστευσε από την Κεντρική Ασία στη σημερινή Νότια Ρωσία τον 8ο και 7ο αι. π.Χ. Η κυριαρχία τους είχε ως κέντρο τη χερσόνησο της Κριμαίας. Το κράτος τους καταλύθηκε από τους Σαρμάτες τον 4ο-2ο αι. π.Χ. Τα υπολείμματα των Σκυθών ενσωματώθηκαν στους λαούς της Μεγάλης Μετανάστευσης τον 4ο αι. μ.Χ. Η γλώσσα τους ήταν συγγενής με τη σαρματική και την αλανική? γνήσιος απόγονός της θεωρείται σήμερα η οσετική, που ομιλείται σε περιοχή του Καυκάσου.), επιδιώκοντας να συμφιλιώσει τους Ρωμαίους με τους Γότθους.

Όπως καλά γνωρίζουμε, η οικογένεια με τ' όνομα Καναβός, εξαπλώθηκε σε όλο τον κόσμο, μετά την κατάρρευση του Βυζαντίου. Αυτό οφειλόταν στις γεωπολιτικές και κοινωνικές συνθήκες της εκάστοτε εποχής και στα διάφορα επί μέρους γεγονότα.

Όπως και να έχει η μετανάστευση του ονόματος κρατάει αιώνες πίσω και όπως φαίνεται ποτέ δεν σταμάτησε. Όλο αυτό είναι μια απόδειξη πως οι άνθρωποι δημιουργούν νέες πατρίδες, νέες ζωές, κρατούν τ' όνομά που τους δίνει με την ρίζα τους και συνεχίζουν.
Σε μια εποχή που ο φασισμός (εθνικισμός, εθνισμός, πατριωτισμός) προελαύνει και ο καπιταλισμός συνεχίζει να δημιουργεί μετανάστες παντού, αξίζει να δούμε αναφορικά έστω, την -ας πούμε- ιστορία της μετανάστευσης.
Όλοι είμαστε μετανάστες άλλωστε και οι μετανάστες, απ' όπου κι' αν προέρχονται, είναι γείτονες μας, φίλοι μας, έχουμε ταξική ισότητα και σε καμία περίπτωση δεν τους θεωρούμε εχθρούς και επικίνδυνους, όπως έχει επικρατήσει να διαδίδεται για λόγους σκοπιμοτήτων.

Ο όρος Μετανάστευση (migration), τόσο κατά τις κοινωνικές επιστήμες όσο και κατά το Διεθνές Δίκαιο αναφέρεται στην, για διάφορους λόγους, γεωγραφική μετακίνηση ανθρώπων είτε μεμονωμένα είτε κατά ομάδες.
Οι λόγοι που γεννούν το φαινόμενο της μετανάστευσης είναι ποικίλοι κι εξαρτώνται από τις συνθήκες που επικρατούν κατά δεδομένη κάθε φορά χρονική περίοδο από τους τόπους της προγενέστερης διαμονής στους τόπους αποδημίας. Μεγαλύτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η μετανάστευση των ανθρώπων, που είναι φαινόμενο πανάρχαιο και που κάθε φορά καθορίζεται από διαφορετικούς παράγοντες.

Στα προϊστορικά ακόμη χρόνια, οι διάφορες ανθρώπινες φυλές ήταν αναγκασμένες να μεταναστεύουν από τον έναν τόπο στον άλλο, προσπαθώντας να επιβιώσουν. Από τα κρύα κλίματα πήγαιναν στα πιο ζεστά, από τα ορεινά στα πεδινά, από τα φτωχά σε καρπούς και κυνήγι στα περισσότερο πλούσια. Βλέπουμε λοιπόν πως ο κύριος λόγος που δικαιολογούσε τη σταθερή μετανάστευση στο παρελθόν, ήταν η προσπάθεια επιβίωσης. Ο ίδιος λόγος ισχύει σε σημαντικό βαθμό και μέχρι σήμερα, που η μετανάστευση εμφανίζεται με καινούριες μορφές.
Ενώ στα προϊστορικά χρόνια ήταν γενικό φαινόμενο η μετανάστευση κι αναγκαστικό πολλές φορές, στην ιστορική πια εποχή αρχίζει να διαφοροποιείται να σταματά βέβαια. Τώρα, μεγάλες ομάδες ανθρώπων μεταφέρονται από τον ένα τόπο στον άλλο, μέσα στα πλαίσια κυριάρχησης πάνω στους συνανθρώπους τους και κατάκτησης καινούριων χωρών.
Αυτό ισχύει για τον αποικισμό από τους αρχαίους Έλληνες μεγάλων περιοχών της Μεσογείου, πράγμα που γενικεύεται κατά τους αλεξανδρινούς χρόνους, υποβοηθούμενο από την κατακτητική πολιτική των Ελλήνων βασιλιάδων της εποχής αυτής. Φοβερά μεγάλη ήταν η μετανάστευση των Ευρωπαίων προς την Αμερική, Αφρική και Ασία, με την ανακάλυψη αυτών των ηπείρων και του φυσικού πλούτου που διάθεταν.

Η μετανάστευση, που άρχισε αυτά τα χρόνια και συνεχίστηκε για αρκετούς αιώνες, έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην όλη εξέλιξη της ανθρώπινης κοινωνίας. Ο κόσμος πήρε μια άλλη όψη κι οι ήπειροι αυτές έχασαν σε σημαντικό βαθμό το δικό τους καθαρό χαρακτήρα. Παράλληλα, τα αποτελέσματα αυτής της μετανάστευσης για τους λαούς των αποικιών ήταν μοιραία, γιατί ουσιαστικά οι μετανάστες μετέτρεψαν τους αυτόχθονες σε δούλους τους. Μετά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, η μετανάστευση παίρνει καινούριες μορφές.
Ο πόλεμος αυτός έριξε τις περισσότερες χώρες της Ευρώπης σε οικονομική κρίση, τις συνέπειες της οποίας προσπάθησε να αποφύγει σημαντικός αριθμός κατοίκων τους, μεταναστεύοντας στις ΗΠΑ , που δεν είχαν θιγεί άμεσα από την παγκόσμια σύρραξη και βάδιζαν σταθερά κι ανοδικά προς την κατάκτηση της παγκόσμιας ηγεμονίας. Παρόλα τα μέτρα που πάρθηκαν από τις κυβερνήσεις, η διαρροή των φτωχών Ευρωπαίων προς τη μεγάλη ήπειρο συνεχίστηκε και μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Καινούριο κύμα μετανάστευσης έχουμε στη διάρκεια και μετά τον πόλεμο αυτό, όπου χιλιάδες άτομα ξεκληρίστηκαν, ξεσηκώθηκαν και κυνηγήθηκαν από τους τόπους τους και μεταφέρθηκαν, είτε εθελοντικά είτε συχνά με τη βία, στα πιο απίθανα μέρη της γης. Μετά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, στην Ευρώπη η Γερμανία και στην Αμερική οι ΗΠΑ κι ο Καναδάς άρχισαν σιγά - σιγά να γίνονται οι παγκόσμιες αγορές εργατικής δύναμης, που εξασφαλίζονταν από τα φτωχά και οικονομικά καθυστερημένα κράτη, σαν την Ελλάδα, Ισπανία, Τουρκία, ορισμένα κράτη της Ασίας κ.ά.

Η δυνατότητα απορρόφησης όλων αυτών των μισθωτών εργατών από αλλού, δόθηκε στις παραπάνω χώρες με την τεράστια οικονομικοτεχνική ανάπτυξη που χαρακτηρίζει τα μεταπολεμικά χρόνια.
Οι ΗΠΑ βγήκαν οικονομικά ενισχυμένες από τον πόλεμο και το ίδιο και η Γερμανία, η οποία παρότι νικήθηκε, κατόρθωσε μέσα σε λίγο διάστημα να γίνει μια από τις μεγαλύτερες βιομηχανικές χώρες της Ευρώπης. Έτσι λοιπόν έχουμε το θαύμα της Γερμανίας, που άνοιξε τις πόρτες της στους μετανάστες από όλη την Ευρώπη, εκμεταλλευόμενη με αυτό τον τρόπο τη δυνατότητα αγοράς φτηνότερης εργατικής δύναμης. Τεράστιος αριθμός Ελλήνων, κυρίως από τις βόρειες αγροτικές περιοχές της χώρας μας, φεύγει εκείνη την εποχή στην Ευρώπη και πιο πολύ στη Γερμανία, ζητώντας δουλειά στις εκεί αγορές.

Όσο η ζήτηση από τα κράτη αυτά ήταν μεγάλη, τότε τα προβλήματα αποκατάστασής τους ήταν σχετικά εύκολα, θα μπορούσαμε να πούμε, ενώ σήμερα όμως που η γενική κρίση θίγει και τη Γερμανία, μεγάλος αριθμός αναγκάζεται να επαναπατριστεί ή να παλεύει με διάφορους τρόπους να προσαρμοστεί στις καινούριες δυσκολίες. Ήταν τόσο σοβαρό το ζήτημα της μετανάστευσης για το ελληνικό κράτος, που άρχισε να απασχολεί και τις κυβερνήσεις, που προσπάθησαν να έρθουν σε μια συνεννόηση με τα κράτη που δέχονται τους μετανάστες. Με ειδικές συμβάσεις, που κλείνονται σε διακρατικό επίπεδο, ολόκληρες αποστολές στέλνονται για να δουλέψουν στα ξένα εργοστάσια. Το όφελος είναι, από μεν την πλευρά του κράτους που στέλνει τους μετανάστες, ότι λύνει κατά ένα μέρος το ζήτημα της ανεργίας κι από την δε πλευρά αυτού που δέχεται τους μετανάστες, ότι μπορεί να ελέγχει καλύτερα πληθωριστικές τάσεις της εσωτερικής αγοράς. Την ανθρώπινη μετανάστευση παρακολουθεί με ειδικές στατιστικές έρευνες η Διεθνής Οργάνωση Εργασίας του ΟΗΕ.

Μετανάστευση προς τις Η.Π.Α.

Η μετανάστευση προς τις Η.Π.Α. -κυρίως σ’ ότι αφορά τις άµεσες αιτίες της- αποτελεί απάντηση σ’ ένα περιστασιακό πρόβληµα των Ελλήνων μικροκαλλιεργητών, τη σταφιδική κρίση που συντάραξε ολόκληρη την Πελοπόννησο στο διάστηµα 1895-1910.

Συνέπειες της υπερπόντιας µμετανάστευσης. Είναι άλλωστε ενδιαφέρουσα και από άλλη άποψη η εξέταση της υπερπόντιας μετανάστευσης. Οδήγησε σε οπισθενεργά αποτελέσματα – παρόµοια και αντίστοιχα µε τα αποτελέσματα της μετανάστευσης που προηγήθηκε και κατευθυνόταν προς τα μεσογειακά εµπορικά κέντρα.

Καθώς η μείωση του αγροτικού πληθυσμού από την υπερπόντια μετανάστευση είχε για τις μικρές αγροτικές ιδιοκτησίες αποτελέσματα περισσότερο σταθεροποιητικά παρά αποδιαρθρωτικά, στο οικονομικό επίπεδο, η αποστολή γραμματίων από τη µεριά των απόδηµων αποτελεί συμπληρωματικό εισοδηματικό πόρο για ένα μεγάλο µέρος της µόνιµα εγκατεστημένης αγροτιάς. Ο εισοδηματικός πόρος αυξάνεται σημαντικά, και µπορούµε να υπολογίσουμε ποσοτικά το σύνολό της ξεκινώντας από το 1914.

Ανεξάρτητα από τα συνολικά αποτελέσματα που είχε το φαινόμενο στην ελληνική οικονομία, είναι σαφές ότι συνέβαλε αποφασιστικά στην ενίσχυση των µικρών αγροτικών οικογενειακών επιχειρήσεων. Όπως παρατηρεί ο Πολύζος, το άθροισµα των κεφαλαίων που αποστέλλονται από τους μετανάστες, αντιπροσώπευε συχνά τεράστια ποσά. Υπολογίζεται ότι σ’ ένα χωριό ορεινής περιοχής, στις 93.000 χρυσές δραχµές (ύψος ετήσιων εξόδων του πληθυσμού) οι 37.000, δηλαδή το 40% καλυπτόταν από τα εμβάσματα των οµογενών της Αµερικής. Πολλοί χωρικοί που εγκατέλειψαν τον τόπο τους, ξαναγύρισαν αργότερα έχοντας κάνει µεγάλο κομπόδεμα. Γενικά, αν σκεφτούµε ότι οι άµεσοι φόροι της γεωργίας έφταναν το 1910 σε 10 εκατομμύρια χρυσές δραχµές, είναι φανερό ότι παρ’ όλο που µόνο ένα τµήµα των 60-70 εκατομμυρίων (που αντιπροσώπευαν τα εμβάσματα το 1914) διοχετεύονταν στις αγροτικές οικογένειες, η συμβολή τους είχε σημαντικό αντίκτυπο. Είναι, λοιπόν, βέβαιο ότι η μετανάστευση όχι µόνο δε συνεπιφέρει το ξεπούληµα ή την εγκατάλειψη της γης, αλλά η αδιάκοπη οικονομική ενίσχυση μειώνει αισθητά τα επιτόκια ενώ αυξάνει συγχρόνως την αξία της γης στις επαρχίες αυτές, κυρίως στην Πελοπόννησο όπου βρίσκονται οι αρχαιότερες κοιτίδες μετανάστευσης προς την Αµερική.

Κ. Τσουκαλά, Εξάρτηση και αναπαραγωγή, σσ. 158-159

Αφού μελετήσετε τις πηγές και λάβετε υπόψη τις σχετικές πληροφορίες του βιβλίου σας (Κεφάλαια: Η Ελληνική Οικονομία και Οικονομικές Συνθήκες κατά την περίοδο 1910-1922): α) Να προσδιορίσετε τα αίτια της υπερπόντιας μετανάστευσης. β) Να αναλύσετε τις συνέπειες της υπερπόντιας µμετανάστευσης στην οικονομική ζωή της Ελλάδας

ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Α) Η υπερπόντια μετανάστευση στην Ελλάδα έλαβε μεγάλες διαστάσεις. Όπως φαίνεται από τον πίνακα 1 η αναλογία του αριθμού των Ελλήνων μεταναστών σε σχέση με τον πληθυσμό της χώρας είναι η υψηλότερη (13,2%) σε σχέση με άλλες χώρες στις οποίες παρατηρείται υπερπόντια μετανάστευση.

Η κύρια αιτία της υπερπόντιας μετανάστευσης ήταν η σταφιδική κρίση που συντάραξε ολόκληρη την Πελοπόννησο στο διάστηµα 1895-1910.

Β) Η μετανάστευση στις ΗΠΑ όχι μόνο εκτόνωσε τις κοινωνικές εντάσεις που δημιούργησε η σταφιδική κρίση αλλά πολύ γρήγορα ενίσχυσε την οικονομία της υπαίθρου μέσω των πολύ σημαντικών εμβασμάτων των μεταναστών[σελ. 48 σχ. Βιβλίου] .

Τα δύο αυτά αποτελέσματα φαίνονται και στην πηγή 2: Αρχικά η μείωση του αγροτικού πληθυσμού σταθεροποίησε την μικρή αγροτική ιδιοκτησία [Πηγή 2 η μείωση του αγροτικού πληθυσμού ……. είχε για τις μικρές αγροτικές ιδιοκτησίες αποτελέσματα περισσότερο σταθεροποιητικά παρά αποδιαρθρωτικά].

Ακόμη οι μετανάστες αποστέλλοντας χρήματα από το εξωτερικό ενισχύουν την αγροτική οικονομία και συντελούν στην αντιμετώπιση της οικονομικής κρίσης.

Όπως φαίνεται από τον 2^ο πίνακα τα χρήματα από τα τραπεζικά εμβάσματα των μεταναστών αυξάνονται κατακόρυφα από το 1917 και μετά.

Επιπλέον στοιχεία για την οικονομική ενίσχυση της υπαίθρου είναι τα έξης:

Το ποσό χρημάτων που προέρχονται από τα εμβάσματα των μεταναστών αντιπροσώπευε το 40% του εισοδήματος ενός ορεινού χωριού [Υπολογίζεται ότι σ’ ένα χωριό ορεινής περιοχής, στις 93.000 χρυσές δραχµές (ύψος ετήσιων εξόδων του πληθυσμού) οι 37.000, δηλαδή το 40% καλυπτόταν από τα εμβάσματα των οµογενών της Αµερικής].
Πολλοί μετανάστες επέστρεφαν στα χωριά τους οικονομικά ευκατάστατοι.
Σημαντικό ποσοστό των χρημάτων αυτών απορροφούνται από την άμεση φορολογία.
Συντελούν στην μείωση των επιτοκίων και στην αύξηση της αξίας της γης.

Όπως ακριβώς τα ονόματα έτσι και τα επώνυμα (ή «τα οικογενειακά μας ονόματα» αν θέλουμε να χρησιμοποιήσουμε την ορολογία του Μανώλη Τριανταφυλλίδη) όχι μόνο σημαίνουν κάτι, αλλά σε αρκετές περιπτώσεις μπορούν να μας δώσουν στοιχεία για τη γεωγραφική καταγωγή τους, την παλαιότητά, ακόμη και τη γλωσσική τους ιδιαιτερότητα.

«Τα περισσότερα ελληνικά επώνυμα προέρχονται συνήθως είτε από τοπωνύμια- όπως Μανιάτης από τη Μάνη, Μωραΐτης από το Μοριά- είτε από διάφορα παρατσούκλια τα οποία ενέπνεαν στους ανθρώπους», αναφέρει η κ. Φούλα Πισπιρίγκου, φιλόλογος, και προσθέτει: «Από εκεί και πέρα υπάρχουν και μερικές καταλήξεις οι οποίες υποδηλώνουν καταγωγή, όπως για παράδειγμα τα σε ‘ίδης’ και ‘άδης’ που είναι καταλήξεις των Ποντίων, τα σε ‘ογλου’ που είναι Μικρασιατικά και σημαίνουν ο γιος του τάδε, το ‘πουλος’ που απαντάται στην Πελοπόννησο, το «άκος» στη Μάνη και το «άκης» που είναι κρητικό».

Συνοψίζοντας, λοιπόν, μπορούμε να διακρίνουμε τα επώνυμα σύμφωνα με τη σημασία τους σε τέσσερις μεγάλες κατηγορίες, που δηλώνουν αντίστοιχα βαφτιστικό όνομα, καταγωγή, επάγγελμα και παρατσούκλια (ή προσωνύμια).

Πατρωνυμικά:Αυτά που χρησιμοποιούν για ρίζα τους βαφτιστικά ονόματα, είναι μαζί με τα παρατσούκλια το συχνότερο είδος των οικογενειακών ονομάτων. Τα συναντούμε σε ονομαστική πτώση (π.χ. Κωστής, Γεωργής), σε γενική (π.χ. Γεωργίου, Δημητρίου), αλλά και με πολλές καταλήξεις ή υποκοριστικά (π.χ. Στεφανίδης, Αθανασούλας).

Μητρωνυμικά: Αυτά τα οποία βασίζονται στο όνομα της μητέρας, για παράδειγμα Κώστας Ελένης (δηλαδή ο Κώστας της Ελένης). Είναι αρκετά σπάνια και χωρίζονται και αυτά σε κατηγορίες ανάλογα με το επάγγελμα της μητέρας ή του άντρα της (Καλογραίας, Μακαρονούς, Μαμμής, Τσαγκαρίνας), την καταγωγή της μητέρας (Αμουργιανής, Αραπίνης, Βλάχας), ακόμα και το… ελάττωμα της μητέρας (Βουβής, Καμπούρας).

Εθνικά: Είναι τα επώνυμα τα οποία δηλώνουν καταγωγή και φανερώνουν τον τόπο που γεννήθηκε ή έζησε αυτός που έχει το όνομα. Αναφέρονται συνήθως σε χωριά ή ευρύτερες γεωγραφικές περιοχές και οι καταλήξεις τους είναι δεκάδες. Οι πιο συνήθεις είναι οι εξής:
-(ι)ώτης: Τσιριγώτης, Λεπενιώτης, Ανδριώτης, Ηπειρώτης κτλ.
-ίτης: Μπεγλίτης, Πολίτης, Αργυροκαστρίτης κτλ.
-ιανος: Κουταλιανός, Ελεκιστριάνος, Ψαριανός, Σακαρετσιάνος, Χρυσοβιτσιάνος κ.α.
-ινός: Πατρινός, Παργινός, Ζακυνθινός, Καλαβρυτινός
-αίος: Κερκυραίος, Ρωμαναίος κτλ.

Επαγγελματικά: Επώνυμα τα οποία δηλώνουν επαγγέλματα τα οποία χάνονται στα βάθη των αιώνων. Από τα βυζαντινά χρόνια (Αμπελάς, Λαχανάς, Ζωναράς, Καμπανάρης, Γραμματικός, Παλαιολόγος, Δούκας, Λογοθέτης) μέχρι τα νεοελληνικά (Γελαδάρης, Αρκουδάρης, Περιβολάρης, Ψαράς, Σαμαράς, Κουρέας, Ασβεστάς, Βαγενάς).

Παρατσούκλια: Αποτελούν τον κύριο όγκο των επωνύμων μαζί με τα πατρωνυμικά και προέρχονται κατά κύριο λόγο από χαρακτηρισμούς που βασίζονται σε σωματικές (Βραχνός, Ζερβός, Καμπούρης, Λεβέντης), πνευματικές και ηθικές ιδιότητες (Βιαστικός, Αγέλαστος, Θλιμμένος, Κατεργαράκος). Μπορούν να προέρχονται όμως και από παρομοιώσεις με ζώα (Αλεπουδέλης, Γάτος, Ζυγούρης, Λύκος, Ποντίκης), με φυτά (Γαρούφαλος, Καρπούζης, Πιπέρης, Ρεβίθης) ή να υποδηλώνουν συγγένεια και ηλικία (Εγγονόπουλος, Κανακάρης, Ορφανός, Παπούλιας, Πατέρας).

Τα επώνυμα όμως, δεν εμφανίστηκαν μόνο με τον αρχικό τους τύπο. Πολλά από αυτά σχηματίζουν παράγωγα με διάφορες καταλήξεις ή είναι σύνθετα με την βοήθεια λέξεων οι οποίες χρησιμεύουν ως πρώτο συνθετικό. Όσον αφορά τις καταλήξεις, αποτελούν ένα γλωσσικό… GPS για να καταλάβουμε από ποιο μέρος της Ελλάδας κατάγεται κάποιος.
Έτσι έχουμε τα εξής:

-ίδης: Πόντος (Τουντουλίδης, Κοντογιαννίδης, Πετρίδης)
-άδης: Πόντος (Γεωργιάδης, Καλγρεάδης, Φωτιάδης)
-ούδης ή – ουδάς: Μακεδονία – Θράκη (Λαμπρινούδης, Νικολούδης, Σπανούδης, Φραγκούδης, Ψαρούδας, Μαρούδας)
-όγλου: Μικρά Ασία (Πεσμαζόγλου, Κουρατζόγλου, Ασλάνογλου)
-άκης: Κρήτη (Παπαδάκης, Σαββάκης)
-άκος: Μάνη (Παντελάκος, Δημητράκος, Μαυροειδάκος)
-πουλος: Κυρίως στην Πελοπόννησο (Νικολακόπουλος, Αβραμόπουλος, Ανδρικόπουλος)
-άτος: Κεφαλονιά (Δημητράτος, Γιανουλάτος, Γερολυμάτος)
-έλης: Μυτιλήνη, Αϊβαλί, Λήμνο, Ίμβρο (Παπαδέλης, Χαμαλέλλης, Χωριατέλλης, Ξαφέλλης, Κοντέλλης)
-ούσης: Χίος (Χαλκούσης,Παϊδούσης)

Ας δούμε λοιπόν την ετυμολογία μερικών εκ των πιο συνηθισμένων ελληνικών επωνύμων:

Παλαιολόγος: Από το μτγν.ρημ.παλαιολογώ, λέω, ομιλώ περί αρχαίων-παλαιών πραγμάτων. Επώνυμο της τελευταίας δυναστείας του Βυζαντίου. Συνηθέστατο επώνυμο σήμερα, κυρίως λόγω της χρησιμοποίησης του «Παλαιολόγος» ως βαφτιστικού.

Βασιλόπουλος: Αρκετά συνηθισμένο επώνυμο, με προφανή προέλευση από το βαφτιστικό Βασίλειος, με το επίσης σύνηθες τρόπο σχηματισμού επωνύμου με την κατάληξη -όπουλος.

Οικονόμου: Συχνότατο ελληνικό επώνυμο, κυρίως λόγω της σημασίας της λέξης οικονόμος ως εκκλησιαστικός αξιωματούχος, κληρικός, υπεύθυνος κυρίως για την οικονομική διαχείριση εκκλησίας ή μοναστηριού.

Παπαδόπουλος: Γιος ή απόγονος του παπά (παπαδοπαίδι), ίσως το πολυπληθέστερο όνομα στην Ελλάδα μαζί με την κατάληξη -οπουλος.

Καραγιάννης: Σύνθετο όνομα από τούρκικη λέξη kara = μαύρος, μελαχρινός συν το βαφτιστικό όνομα Γιάννης.

Κωνσταντόπουλος: Γιος ή απόγονος του Κωνσταντίνου. Ο Κωνσταντίνος προέρχεται από το λατινικό Constantinus.

Αγγελόπουλος : Επώνυµο πατρωνυµικό που προέρχεται από το βαφτιστικό όνοµα Άγγελος συν την κατάληξη –όπουλος.

Ρήγας: Από το νεοελληνικό ρήγας, λαϊκότροπα ο βασιλιάς (μεσαιωνικό ρήγας). Προέρχεται από το ελληνιστικό ρηξ, αιτιατική ρήγα, που προέρχεται από το λατινικό rex.

Χατζής: Σύνηθες πρόθεμα σε πολλά ελληνικά επίθετα(Χατζηνικολάου, Χατζηδημητρίου, Χατζόπουλος, Χατζίδης , Χατζηδάκης κ.α.). Σύμφωνα με τον Τριανταφυλλίδη: Άτονη προτακτική λέξη που ακολουθείται πάντα από το ενωτικό (-) και έμπαινε πριν από βαφτιστικά ή οικογενειακά ονόματα ως τιμητικός τίτλος για να δηλώσει ότι ένας ορθόδοξος χριστιανός επισκέφτηκε ως προσκυνητής τους Άγιους Τόπους.

Βουδούρης: Επώνυμο το οποίο έχει την ίδια αρχή με το Μπουντούρης, προέρχεται απο τη δημώδη/διαλεκτική λέξη βουδούρης (μπουντούρης) που δηλώνει το βραχύσωμο και παχύ άνθρωπο .Η λέξη προέρχεται απο το τουρκικό bodur, με την ίδια σημασία.

Μίχας: Πρόκειται για αρβανίτικη παραλλαγή του ονόματος Μιχαήλ-Μιχάλης. Σε ελληνόφωνους πληθυσμούς η υποκοριστική παραλλαγή του ονόματος ήταν συνήθως “Μίχος”.

Περδικάρης: Επαγγελματικό επώνυμο, απο το ουσ. περδικάρης(παλαιοτ. περδικάριος), απο το ουσ. πέρδικα(<αρχ.πέρδιξ) και το επίθημα που δηλώνει επάγγελμα –άρης(<ελνστ. –άριος). Πρόκειται δηλαδή για τον κυνηγό περδικών, ή τον έμπορο του κυνηγιού του. Ως επώνυμο αρκετά διαδεδομένο στον ελληνικό χώρο απο παλαιότερες περιόδους.

Πολίτης: Η ετυμολογία του επωνύμου αυτού είναι προφανής. Η περίπτωση να προέρχεται από μια οποιαδήποτε πόλη, εκτός από την Πόλη, δεν είναι τόσο πιθανή επειδή δεν υπήρχε λόγος να μην σχηματιστεί το επώνυμο π.χ. Γιαννιώτης από τα Γιάννενα, Σμυρνιός από τη Σμύρνη κ.ο.κ.

ΠΗΓΗ

Έλληνας βιομηχανικός σχεδιαστής προτείνει το Windows Phone Kanavos [concept]

Το όρνιο «Κάναβος»

ΚΑΝΑΒΟΣ - Greek - English Translation and Examples [2]

ΚΑΝΑΒΟΣ - Greek - English Translation and Examples [1]

Κάνναβις: Το παρεξηγημένο συνονόματο φυτό

Τι είναι ο κάναβος και πως σχεδιάζεται; [Κλίμακα κάναβος]

What is Geanology

Tι είναι η Γενεαλογία [ορισμός]

Αποσπάσματα ερμηνείας του λήμματος “ΚΑΝΝΑΒΟΣ“ και συναφή

Η μεγάλη μετανάστευση των λαών τον 4ο και τον 5ο αιώνα [και η πτώση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας]

Περί μετανάστευσης [σύγχρονη εποχή]

Προέλευση των ελληνικών επωνύμων

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΑΡΘΡΑ

Popular Posts

Labels

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Translate